Todos los capítulos de ทะลุมิติสาวน้อยนักธุรกิจในยุค90: Capítulo 181 - Capítulo 190

91 2-2 ตอนที่ 181 จู้เอ๋อร์ จ้าวหยวนยิ่งร้องไห้เสียน้ำตาหนักเข้าไปใหญ่เมื่อได้ยินคำพูดคำจาของจู้หยาน เธอรู้สึกสะเทือนใจอย่างรุนแรงจนพูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว หางคิ้วของจ้าวกั๋วผิงกระตุกอย่างแรง แทบไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน “เจ้าหลานชาย พ่อของเธอกับฉันเป็นพี่น้องร่วมสาบานกันนะ พวกเราสนิทกันมานานหลายสิบปี ไม่เรียกฉันว่าคุณอาก็ไม่เป็นไร แต่ถึงขั้นเรียกชื่อจริงออกมาห้วนๆแบบนี้ มันไม่เกินไปหน่อยเหรอ?” สำหรับสองคนนี้ จู้หยานไร้ซึ่งปฏิสัมพันธ์ใดๆด้วยอย่างสิ้นเชิง เขาตอบกลับด้วยสีหน้าท่าทางเย็นชาว่า “ยิ่งเป็นน้องร่วมสาบานของพ่อผม ไม่ใช่ว่ายิ่งต้องควรรู้จักเคารพในความอาวุโสกว่าของเขาหรอกเหรอ? ถ้าผมบอกว่าไสหัวไป พวกคุณสองคนก็ต้องรีบไสหัวไปได้แล้ว!” จ้าวกั๋วผิงตะลึงงันตัวแข็งทื่อไม่คลาย เขาเคยคิดฝันที่ไหนกันเล่า ว่าเด็กรุ่นลูกอย่างจู้หยานจะกล้าพูดจากับเขารุนแรงได้ถึงเพียงนี้จริงๆ “เธอ นี่เธอ…ถ้ายังไม่รีบขอโทษ ฉันจะฟ้องพ่อเธอแน่!” “เชิญ” จู้หยานไร้ซึ่งความเกรงกลัวใดๆ

92 2-2 ตอนที่ 183 ความอิจฉาริษยา ในอดีตที่ผ่านมา ต่อให้จู้หยานจะรู้สึกหงุดหงิดไม่พอใจสักเพียงใด แต่กระแสอารมณ์โดยส่วนใหญ่ล้วนถูกระงับกักเก็บไว้ภายในใจทั้งสิ้น ต่อให้จะแสดงออกมาบ้าง ก็ไม่สามารถทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดได้เลยด้วยซ้ำ ทว่าในตอนนี้ กลับแตกต่างจากเดิมอย่างสิ้นเชิง! จู้หยานในปัจจุบัน เปรียบเสมือนภูเขาไฟพันปีที่พร้อมปะทุขึ้นสังหารเขาได้ทุกเมื่อ! “เก่ง! เก่ง! เก่งมาก! ดูแกตอนนี้สิ! ย้ายไปอยู่บ้านนอกคอกนาได้ไม่ถึงปี กลับกลายเป็นไอ้สวะไร้การศึกษาไปซะแล้ว!!” จู้หยานระเบิดเสียงหัวเราะหยัน “อย่าลืมสิว่าผมมาที่บ้านนอกคอกนานี่ได้ยังไง?” พบเจอประโยคตอบโต้นี้เข้าไป จู้เอ๋อร์ได้แต่ตะลึงงัน นึกย้อนกลับไปในครั้งนั้น จู้หยานถูกคนวางยาพิษในอาหารจนหมดสติไป แต่สุดท้าย ก็ถูกส่งตัวไปโรงพยาบาลและสามารถล้างพิษในท้องออกมาได้ทันเวลา “แกรู้ได้ยังไงว่าคนที่วางยาพิษคือผิงผิง? มีใครบางคนจ้องจะใส่ร้ายเธอต่างหากล่ะ!” “นี่จะบอกว่าผมวางยาพิษตัวเองเพื่อจะใส่ร้ายเธองั้นเหรอ? เดี๋ยวนี้ติดผู้หญิง

93 2-2 ตอนที่ 185 ภูมิหลังของจู้หยาน (2) “พวกมันวางยาพิษนายขนาดนั้น แต่คนเป็นพ่อยังหน้าด้านปกป้องผู้หญิงคนนั้นอีกเหรอ? ถามจริงๆ?!” หลินจิงซูยกฝ่ามือขึ้นตบพื้นปูนอย่างแรงเพราะอารมณ์โกรธพาไป สุดท้ายถึงกับต้องกรีดร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด “โอ๊ย! เจ็บ..เจ็บ…เจ็บโว้ย…” “ไหนๆขอผมดูแผลหน่อย” จู้หยานรีบคว้ามือที่บวมแดงของหลินจิงซูมาดูด้วยความเป็นห่วง พิจารณาจากระดับความสาหัสของฝ่ามือ ก็พอคาดเดาได้ทันทีว่าเธอออกแรงฟาดมากขนาดไหน กระแสความทุกข์ใจเล็กๆโฉบแล่นในดวงตาของเขา จู้หยานกุมมือข้างนั้นของสาวน้อยไว้แน่น ประหนึ่งว่ากำลังจับประคองสมบัติล้ำค่าไว้ จากนั้น จึงค่อยๆนำลงไปใส่ไว้ในกระเป๋าเสื้อข้างอกซ้ายของตนเอง สัมผัสได้ถึงหัวใจอุ่นที่กำลังเต้นเป็นจังหวะดวงนั้น เห็นหลินจิงซูได้รับบาดเจ็บเช่นนี้ เขากลับดูเศร้าสร้อยเป็นทุกข์เสียยิ่งกว่าปัญหาชีวิตที่ระทมขมขื่นของตนเองเสียอีก และไม่รู้ว่าเพราะอะไรเช่นกัน แต่สิ่งเดียวที่จู้หยานรู้ก็คือ เขาไม่อยากเห็นหลินจิงซูต้องรับบาดเจ็บใดๆทั้งสิ้น จ้

94 2-2 ตอนที่ 187 นัดพบอู๋ซิ่วเหลียน หลังจากที่ได้ฟังเรื่องราวทั้งหมด จ้าวหยวนก็ถึงกับปิดปากด้วยความตกตะลึง ก่อนจะร้องอุทานลั่นอย่างไม่อยากจะเชื่อ “นังนั่นถึงกับหลอกพาเพื่อนบ้านให้ไปจับพ่อตัวเอง ที่กำลังเล่นชู้อยู่กับป้ารองถึงเตียงงั้นเหรอ!? นี่…นี่มันเรื่องจริงเหรอคะพ่อ?” จ้าวกั๋วผิงแค่นหัวเราะพร้อมกับพูดขึ้นว่า “นี่ไงล่ะ พ่อถึงได้บอกว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ธรรมดา! เกือบร้อยทั้งร้อยไม่มีใครสามารถทำเรื่องพรรค์นี้ได้หรอก เว้นเสียแต่ว่าทุกรายละเอียดแผนการจะถูกคำนวณไตร่ตรองไว้เป็นอย่างดีแล้วเท่านั้น! แค่ฟังก็รู้แล้วว่า ทั้งหมดเป็นการจัดฉากเพื่อสร้างความเข้าใจผิดขึ้น แม้แต่พ่อบังเกิดเกล้าของตัวเอง มันยังกล้าวางแผนแทงข้างหลังได้ถึงขนาดนี้ แล้วยังจะมีอะไรที่คนแบบนี้ไม่กล้าทำอีกล่ะจริงมั้ย?” จ้าวหยวนโพล่งขึ้นทันทีด้วยความโกรธเกรี้ยว “แล้วนังงูพิษนี่ไปรู้จักกับจู้หยานได้ยังไงกัน? ไม่ได้การแล้ว! หนูต้องรีบไปบอกเรื่องนี้ให้จู้หยานฟังโดยเร็วที่สุด! หนูจะไม่ยอมให้เขาถูกหลอกเด็ดขาด!” “เปล่าประโยชน์น่า ทุกคนใน

95 2-2 ตอนที่ 189 แตกหัก เธอเดินเข้าไปในห้องนอนของย่าอู๋ด้วยสีหน้าอากัปกิริยาที่แสนเย็นชา เห็นหญิงชรากำลังนอนสบายอยู่บนเตียง เธอจึงพูดขึ้นว่า “วันๆเอาแต่ดื่มน้ำอยู่นั่นแหละ ไม่รู้รึไงว่าถ้าดื่มแล้วเดี๋ยวก็ต้องลุกไปเข้าห้องน้ำบ่อยขึ้น? ไอ้ที่ชอบหลอกคนอื่นว่า ถึงหน้าหนาวทีไรโรคร้ายก็กำเริบทุกทีน่ะ สุดท้ายก็เป็นแค่ข้ออ้างเท่านั้นไม่ใช่เหรอ? ความจริงแล้วแม่ขี้เกียจสันหลังยาวเองมากกว่า! ทำตัวอย่างกับเป็นเจ้าของบ้านจริงๆทั้งที่ไม่ได้เป็น! ทำตัวน่าสมเพชแบบนี้ไม่รู้สึกทุเรศตัวเองบ้างเลยรึไง? ช่วงนี้ฉันเองก็ยุ่งมาก ส่วนเสวี่ยเสวี่ยก็ไม่ว่าง เพราะกำลังยุ่งอยู่กับการจัดการเรื่องสมัครเพื่อขอเข้าเรียนซ้ำ หัดรู้จักช่วยตัวเองบ้างไม่ได้เหรอ?” ย่าอู๋ดวงตาเบิกโพลงฉับพลันด้วยความโกรธจัด รอยเหี่ยวย่นในวัยชราทั่วใบหน้า ยิ่งยับย่นรวมตัวอยู่ในจุดเดียว เธอชี้หน้าด่าอู๋ซิ่วเหลียนทันที “นังคนอกตัญญู! ตอนนี้แค่จะขอให้แกช่วยรินน้ำสักแก้วให้ก็ยังไม่ได้! ฉันนี่มันตามืดบอดจริงๆที่หลงเชื่อสุนัขแบบแก ถ้ารู้ว่าแกจะเป็นอย่างนี้ตั้งแต่แรก ฉันไม่ไล่เสวี่ยเหม่ยออ