All Chapters of ทะลุมิติสาวน้อยนักธุรกิจในยุค90: Chapter 191 - Chapter 200

97 1-2 ตอนที่ 192 สาดโคลนใส่กัน จู้ฉงเหว่ยเดินไปรับโทรศัพท์พร้อมเอ่ยทักทายตามปกติ “สวัสดีครับ” แล้วหลังจากนั้นเขาก็ไม่พูดอะไรอีกเลย ไม่ทราบเช่นกันว่าปลายสายพูดอะไร แต่ยิ่งเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ สีหน้าท่าทางของจู้ฉงเหว่ยก็ยิ่งดูมืดหม่นขึ้นเรื่อยๆ กระทั่งท้ายที่สุด เขาก็วางโทรศัพท์ลง เขาหันกลับมาและกวาดสายตามองทุกคนรอบโต๊ะตัวใหญ่ ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่สู้จะดีนักว่า “เพื่อนของอาหยานชื่อว่าหลินจิงซูรึเปล่า?” “ใช่ครับ” จู้อี้และฟานหรงต่างดูตกใจอย่างมากกับสีหน้าท่าทางจริงจังของจู้ฉงเหว่ย “พ่อ เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?” จู้ฉงเหว่ยหันไปตำหนิจู้อี้ผู้เป็นลูกชายทันที น้ำเสียงของเขาเย็นชาอย่างมาก “อี้เอ๋อร์ แกอยู่บ้านเดียวกับอาหยานแท้ๆ ตอนที่เขากลับมา ทำไมถึงไม่ถามไถ่เกี่ยวกับภูมิหลังของเพื่อนอาหยานคนนี้บ้างเลย? ปล่อยให้เขาคบหากับคนประเภทนี้ได้ยังไง!” นายหญิงเฒ่าสกุลจู้ถึงกับวางตะเกียบในมือลงทันที ลุกขึ้นเปล่งเสียงประกาศกังวานประดุจคำบัญชาจากสวร

98 1-2 ตอนที่ 194 ไอ้แก่ใกล้ลงโลง โบกมือร่ำลาจู้หยานแล้ว หลินจิงซูจึงค่อยเดินทางกลับไปยังหมู่บ้านติงเจี่ย ทันทีที่กลับมาถึงบ้าน เธอก็ได้ยินสุ้มเสียงทะเลาะโวยวายกรีดร้องดังออกมาจากห้องด้านในห้องครัว “ติงเสวี่ยเหม่ย! นี่แกทำแบบนี้หมายความว่ายังไง? นับวันแกยิ่งปฏิบัติต่อฉันกับหม่าฟู่เฟิงไม่ต่างจากคนนอก! อย่าลืมสิว่าใครกันที่ขโมยชามข้าวเหล็กที่สามีของฉันควรจะได้ แล้วเอาไปให้ไอ้เจ้าหลินชิงอี้ พอถูกมันเฉดหัวทิ้ง ก็เป็นแกเองไม่ใช่เหรอที่ต้องคลานเข่ากลับมาซุกหัวนอนอยู่ที่นี่อย่างไร้ยางอาย? รู้ไว้ซะด้วยว่า ทั้งแกทั้งลูกของแกล้วนติดหนี้บุญคุณพวกเราอยู่! กับอีแค่อาหารสักมื้อทำไมถึงให้กันไม่ได้?!” หลินจิงซูรีบเดินเข้ามาดูเหตุการณ์ด้านใน และพบว่าติงเสวี่ยหยานและหม่าฟู้เฟิงกำลังยืนถือชามข้าวคนละใบ ตรงข้ามเป็นติงเสวี่ยเหม่ยที่กำลังยืนเท้าสะเอวอยู่หน้าหม้อหมูตุ๋น ผัวเมียเดนมนุษย์สองตัวนี้เปรียบดั่งหมาป่ากระหายเนื้อ ดวงตาทั้งคู่ของพวกมันเปล่งประกายสีเขียว มีแต่ความอิจฉาริษยาฉายอยู่เต็มเปี่ยม และที่พวกมันยืนขวางประจันหน้าอยู่อ

99 1-2 ตอนที่ 196 จะทำงานหรืออยากถูกหักขาทิ้ง? ติงเสวี่ยหยานและหมู่เฟิงกำลังนอนพลิกตัวกางแขนกางขาเกี่ยวเกาะกันอย่างสบายอารมณ์ พริบตาขณะ พลันมีกระแสน้ำเย็นเฉียบสาดใส่ใบหน้าของทั้งคู่อย่างกะทันหัน สองผัวเมียสะดุ้งเฮือกจับสั่นเพราะความหนาวเหน็บ แล้วรีบกระโดดลุกขึ้นจากเตียงในเสี้ยวอึดใจถัดมา หม่าฟู่เฟิงร้องตะโกนด่าสาปแช่งด้วยความเดือดดาลสุดขีดไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม “ไอ้เดรัจฉานตัวไหนช่างกล้าวะ!? เดี๋ยวเถอะ! ฉันจะกระทืบให้…” ยังไม่ทันจะได้พูดจบประโยคดีด้วยซ้ำ เขาก็เห็นเฉินเฉวียนเย่กำลังยืนถลึงตาจ้องเขม็งมองมาอย่างดุร้าย หม่าฟู่เฟิงรีบกระเดือกกลืนคำพูดท่อนหลังกลับลงลำคอไปอย่างรวดเร็ว และเปลี่ยนมาเป็นสงบปากสงบคำในทันที เสมือนกับว่าไม่กล้ายืนค้ำหัวผู้ใหญ่ เขาเปลี่ยนมาอยู่ในท่านั่งคุกเข่าอย่างยอมจำนน ติงเสวี่ยหยานไม่กล้าแม้แต่จะปริปากพูดอะไรสักคำ ยังคงนั่งแช่อยู่บนเตียงที่เปียกชุ่มและทั้งเนื้อทั้งตัวที่เปียกปอน ปากสั่นสะท้านฟันบนขบชนฟันล่างด้วยความหนาวสั่น “ว่าไง หลับสบายกันดีมั้ย?”

100 1-2 ตอนที่ 198 รังแกกันเกินไป ติงเสวี่ยเหม่ยคล้ายจะเพิ่งนึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงระคนสงสัยว่า “เดี๋ยวก่อนนะ ลูกบอกว่าชนะไพ่นกกระจอกจนสามารถเอาทุกอย่างกลับคืนมาได้? นี่ลูกเล่นไพ่เก่งขนาดนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่?” หลินจิงซูอดยิ้มกรุ้มกริ่มไม่ได้ “เล่นเก่งที่ไหนกันล่ะแม่ ก็แค่โชคช่วยเท่านั้นเองแหละ!” ติงเสวี่ยเหม่ยหน้ามุ่ยคิ้วขมวดชนกันไม่หาย ร้องสั่งด้วยน้ำเสียงเป็นกังวลว่า “ครั้งนี้โชคช่วย แต่คราวหน้าคงจะไม่ได้โชคดีแบบนี้อีกแล้ว นับตั้งแต่นี้ต่อไป แม่ไม่อนุญาตให้ลูกยุ่งเกี่ยวกับเรื่องการพนันอีกแล้วนะ เข้าใจที่แม่พูดรึเปล่า?” “เข้าใจค่ะ หนูสัญญาว่าจะไม่เล่นอีก” หลินจิงซูชูสามนิ้วขึ้นสาบาน ติงเสวี่ยเหม่ยพยักหน้ารับรู้และไม่พูดถึงเรื่องนี้อีกเลย แต่เธอปรายหางตาเล็กน้อย เหลือบมองไปยังทิศทางที่เฉินเฉวียนเย่ยืนอยู่ พร้อมกับเอ่ยถามขึ้นว่า “แล้วเรื่องพ่อทูนหัวของลูกนั่นล่ะ? จะเอายังไงดี?” “หนูเองก็อยากจะถามแม่อยู่เหมือนกัน แม่คิดยังไงกับคุ

101 1-2 ตอนที่ 200 จัดงานเลี้ยง ติงเสวี่ยหยานและหม่าฟู่เฟิงปฏิเสธหัวเด็ดตีนขาด ไม่ขอจากไปพร้อมกับซาลาเปาเย็นชืดเพียงสองลูกแค่นี้อย่างแน่นอน! พบเห็นความหัวรั้นของสองผัวเมีย เฉินเฉวียนเย่ถึงกับต้องหันไปขู่ว่า “พวกแกรีบไสหัวไปทำงานต่อเดี๋ยวนี้ ถ้าให้ฉันตรวจพบว่ายังมีตรงไหนของบ้านไม่สะอาดแล้วล่ะก็ พวกแกสองคนเตรียมรับผลที่จะตามมาได้เลย!” ติงเสวี่ยหยานและหม่าฟู่เฟิงถึงกับตื่นตระหนกขวัญหาย สุดท้ายจำต้องยอมเดินตัวงอจากไปอย่างไม่เต็มใจ ทั้งสามจึงได้ดำเนินมื้ออาหารเย็นต่อไปอย่างเป็นปกติสุข เฉินเฉวียนเย่พูดเย้าแหย่ทีเล่นทีจริงขึ้นว่า “ถ้าอาหารมื้อนี้ถือเป็นงานเลี้ยงต้อนรับพ่อทูนหัว งั้นก็แสดงว่าทุกคนยอมรับฉันแล้วสินะ?” ติงเสวี่ยเหม่ยปั้นสีหน้าตะลึงงันไปชั่วขณะ เธอคาดไม่ถึงว่า จู่ๆเฉินเฉวียนเย่จะเอ่ยปากถามเรื่องนี้ขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย? เธอได้แต่ตอบกลับไปว่า “ก็..ก็ไม่เชิงว่าจะเป็นอย่างนั้น เพราะโดยหลักแล้ว คนที่จะมาเป็นพ่อทูนหัวได้ จะต้องเป็นญาติสนิทมิตรสหายมากกว่านะคะ เอ่อ…ที่สำค