All Chapters of ทะลุมิติสาวน้อยนักธุรกิจในยุค90: Chapter 241 - Chapter 250

121 2-2ตอนที่ 241 ข้อตกลงด้านธุรกิจ“นังเด็กเหลือขอ นั่นแกคิดจะหนีไปไหน?”ชายหัวโล้นเอาสองมือล้วงกระเป๋า พร้อมกับร้องถามออกไปอย่างสบายอารมณ์ หลินจิงซูถักคิ้วขมวดแน่น เหลือบมองไปทางสถานีรถไฟเล็กน้อย ถ้าให้ชายหัวโล้นจับเธอเป็นตัวประกันได้อีกครั้ง คราวนี้คงจะไม่รอดง่ายๆแน่ “นี่แกทำได้ยังไง? ทำไมถึงออกจากคุกได้เร็วขนาดนี้?” หลินจิงซูเอ่ยถามอย่างใจเย็น อีกทั้งพยายามรักษาระยะห่างจากคนกลุ่มนั้นเล็กน้อย ชายหัวโล้นระเบิดเสียงหัวเราะดังลั่น เอ่ยตอบตามตรงอย่างไม่ปิดบัง “ของแบบนี้มันก็ต้องมีการเล่นแร่แปรธาตุกันบ้างสิ! ถ้าไม่ใช่ฝีมือตำรวจ ยังจะเป็นใครไปได้อีกล่ะ?” ได้ฟังคำตอบเช่นนั้น หลินจิงซูกลับไม่ค่อยรู้สึกแปลกใจนัก ด้วยประสบการณ์ชีวิตนับหลายทศวรรษในชาติก่อนหน้า มันได้หล่อหลอมให้เธอเข้าใจสังคมบนโลกใบนี้ได้อย่างลึกซึ้ง ก็อย่างที่ชายหัวโล้นพูดมานั่นล่ะ คนอย่างมันกล้าออกฤทธิ์เดชมากขนาดนี้ได้ แสดงว่าคนที่คอยหนุนหลังมันอยู่ก็ท่าจะใหญ่พอตัว ยิ่งไปกว่านั้น นี่อยู่ในช่วงปี 90 ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่

122 2-2 ตอนที่ 243 โทรศัพท์จากจู้หยาน เฉินเฉวียนเย่อดที่จะถามออกมาไม่ได้จริงๆ “ฮ่าๆ สองปีข้างหน้านับจากนี้คอยดูเลยนะคะ คราวนี้อยากจะเดิมพันกับหนูอีกก็ได้นะคะ!” หากจะต้องทนเห็นเฉินเฉวียนเย่จมดิ่งอยู่กับความเสียดายที่ต้องขายทุกอย่างบนถนนไป๋ฮั่นไป หลินจิงซูย่อมไม่อาจนิ่งเฉยได้เช่นกัน ท้ายที่สุด เธอจึงต้องยอมเปิดเผยเรื่องราวเล็กๆน้อยๆในอนาคตข้างหน้าให้เขารู้ เผื่อว่ามันอาจจะช่วยทำให้เขายิ้มออกมาได้บ้าง ส่วนเขาจะเชื่อหรือไม่นั้น ก็สุดแท้แต่เขาเช่นกัน ตัวเธอมีหน้าที่เพียงแค่บอกในสิ่งที่ควรบอกเท่านั้น “แล้วหลังจากนี้จะทำยังไงต่อไปเหรอคะ?” หลินจิงซูตัดบทเปลี่ยนประเด็นทันที เฉินเฉวียนเย่ยิ้มและตอบไปว่า “ยังไม่ทันแก่ความจำก็สั้นแล้วรึไงสาวน้อย? ก็ไปเปิดร้านชานมไข่มุกด้วยกันในตัวเมืองยังไงล่ะ!” หลินจิงซูยิ้มตอบเช่นกัน จากนั้น เธอก็ได้ให้คำมั่นสัญญากับอีกฝ่ายด้วยสีหน้าท่าทางที่จริงจังว่า “พ่อเฉินคะ หนูสัญญาว่าเงินทุกหยวนที่นำมาลงทุนกับธุรกิจนี้ จะต้องไม่เสียเปล่าอย่า

123 2-2 ตอนที่ 245 โกงข้อสอบ แต่ภายใต้สถานการณ์ตอนนี้ ยังไม่ใช่เวลาเหมาะสมเท่าใดนักที่จะจัดการกับหลินจิงซู รอจนกว่าการสอบเข้ามหาวิทยาลัยของลูกสาวเธอผ่านพ้นไปเมื่อไหร่ ถึงเวลานั้น อู๋ซิ่วเหลียนจะกำจัดทั้งไอ้วิปลาสเสี่ยฉางและนังเด็กสารเลวคนนี้ในคราวเดียว! “ผู้เข้าสอบถึงเวลาเข้าห้องสอบแล้ว!” ไม่กี่นาทีต่อจากนั้น เสียงประกาศของครูผู้คุมสอบก็ดังขึ้น บรรดานักเรียนทั้งหลายต่างโบกไม้โบกมือร่ำลาผู้ปกครองของตน ก่อนจะเดินตรงเข้าห้องสอบไปพร้อมกับความหวัง ไม่ทราบว่าเป็นความบังเอิญหรืออย่างไร เมื่อเดินเข้าไปในห้องสอบ หลินจิงซูก็พบว่า หลินเสวี่ยเองก็เดินติดตามเข้าไปในห้องเดียวกันด้วย ไม่ใช่เพียงแค่ได้อยู่ห้องสอบเดียวกันเท่านั้น แต่พวกเธอทั้งคู่ยังนั่งติดกันหน้าหลังด้วย โดยที่หลินจิงซูนั่งอยู่ด้านหน้า และหลินเสวี่ยนั่งอยู่ด้านหลังของเธอ โชคชะตาของพวกเธอสองคนนับว่าผูกผันกันอย่างลึกซึ้งจริงๆ แม้แต่ในวันสอบเข้ามหาวิทยาลัย ต่างฝ่ายต่างยังชะตาต้องกันได้มาติดกันแบบนี้อีก การสอบในวันแรกได้

124 2-2ตอนที่ 247 กรรมสนองหลินเสวี่ยได้ยินเช่นนั้น หลินเสวี่ยก็ถึงคราวสิ้นท่า! แม้แต่คำพูดโต้เถียงสักประโยค ก็ยังไม่สามารถเปล่งเสียงออกมาได้สักคำ ถูกต้องแล้ว…เธอเป็นคนเขียนโพยฉบับนั้นขึ้นมาเองจริงๆ! และลายมือทั้งหมดที่ขีดเขียนลงไปบนแผ่นกระดาษนั้น เธอก็จงใจเลียนแบบลายมือให้เหมือนกับของหลินจิงซูที่สุด! โดยคิดเพียงแค่ว่า หากทำเช่นนี้แล้ว หลินจิงซูก็จะไม่มีทางดิ้นหลุดจากความผิดที่ถูกใส่ความได้อย่างแน่นอน แต่ใครจะคิดไปถึงว่า ยังมีอีกหนึ่งวิธีในการสืบเสาะหาความจริงอย่างเช่นการพิสูจน์ลายมือ!หากโพยฉบับนี้ได้รับการพิสูจน์ลายมือขึ้นมาจริงๆ นี่ไม่เท่ากับว่าเธอต้องจบเห่อย่างนั้นหรือ?ไม่มีทาง! ฉันไม่มีวันยอมเด็ดขาด!“อย่ามาใส่ร้ายกันหน้าด้านๆแบบนี้สิ! เรื่องนี้มันเกี่ยวอะไรกับฉันด้วย!? แกเองที่เป็นคนโกงข้อสอบ หยุดโยนความผิดให้คนอื่นมั่วซั่วแบบนี้เลย!!” ท้ายที่สุดแล้ว ไม่ว่าหลินเสวี่ยจะชั่วร้ายขนาดไหน แต่เธอก็ยังเป็นเพียงเด็กคนหนึ่งเท่านั้น ทุกอารมณ์ความรู้สึกที่ส่งผ่านสีหน้าออกมาในเวลานี้ ล้วนบ่งบอกเรื่องราวทุกอย่างได้หมดแล้ว…ใครได้พบเห็นต่างก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า สาวน้อยที่ชื่อหลินเสวี่ยคนนี้กำล

125 2-2 ตอนที่ 249 วันเกิดครบรอบ18ปี นาทีนี้หลินจิงซูไม่สนใจอีกแล้วว่า คนภายนอกจะมองเธออย่างไร สิ่งเดียวที่เธอถวิลหาในตอนนี้ก็คือ อ้อมกอดของผู้เป็นแม่ เธอโผเข้าสวมกอดติงเสวี่ยเหม่ยไว้แน่น และเอ่ยขอบคุณทั้งน้ำตาที่ไหลประหนึ่งลูกแพร์อ่อนท่ามกลางสายพิรุณ “แม่จำถูกแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะที่จำได้!” แล้วก็ขอบคุณที่คอยอยู่เคียงข้างกัน… “เด็กโง่ จะต้องมาขอบคุณแม่ทำไมกันล่ะจ๊ะ แม่เองก็อยากหาซื้อเสื้อผ้าสวยๆให้ลูกใส่ก็เท่านั้นเอง นี่ไม่สบายเป็นไข้แดดรึเปล่าจ๊ะ ถึงได้ทำตัวแปลกๆแบบนี้?” ติงเสวี่ยเหม่ยโอบกอดตอบรับความรักจากลูกสาว เฉินเฉวียนเย่และจู้หยานที่นั่งอยู่ด้านหน้าถึงกับอดขำไม่ได้ และเป็นฝ่ายเฉินเฉวียนเย่ที่หันไปถามจู้หยานด้วยน้ำเสียงติดตลกว่า “ว่าไงพ่อหนุ่ม นึกอยากจะกอดฉันบ้างมั้ยล่ะ? เห็นแบบนี้ฉันก็เป็นคนอบอุ่นไม่เบาเลยนะ!” จู้หยานมองค้อนใส่ทันที และเอ่ยปฏิเสธโดยแทบไม่ต้องคิด “อย่าดีกว่าครับ แค่คิดผมก็ขนลุกแล้ว” เมื่อเดินทางมาถึงตัวเมืองหลักในผิ