ตอนที่ 62 หลินจิงซูลงมือ

32 1-2

            ตอนที่ 62 หลินจิงซูลงมือ

           

            บ้านตระกูลหลิน

            อู๋ซิ่วเหลียนกำลังวุ่นอยู่กับการเตรียมอาหารเย็นอยู่ในครัว

            ด้วยสภาพอากาศช่วงนี้ที่ค่อนข้างร้อนอบอ้าว ประกอบกับต้องอยู่หน้าเตาไฟตลอดเวลา เธอที่ทั้งเหน็ดเหนื่อย และเนื้อตัวเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อชโลมกายจนส่งกลิ่นเหม็น

            หลังจากที่ติงเสวี่ยเหม่ยกับหลินจิงซูย้ายออกไป วันๆย่าอู๋ก็ไม่คิดจะทำหรือช่วยอะไรสักอย่าง ภาระหน้าที่ทั้งหมดภายในบ้านที่ในอดีตเธอเคยสบประมาทว่า ‘งานง่ายๆ’ นั้น ตอนนี้กลับตกอยู่ในมือของเธอทั้งหมด สภาพร่างกายที่ผ่านมาในช่วงนี้ของเธอจึงเหนื่อยล้าเกินบรรยาย แต่เธอก็ทำได้เพียงแค่กัดฟันกล้ำกลืนความไม่พอใจลงท้อง และก้มหน้าก้มตาอดทนต่อไปเท่านั้น

            นับตั้งแต่ที่ติงเสวี่ยเหม่ยและหลินจิงซูย้ายออกไปนั้น แม้ว่าหลินชิงอี้จะไม่มีเรื่องหย่าร้างอยู่ในหัวเลยก็ตาม แต่ตลอดเวลาที่ผ่านมา อู๋ซิ่วเหลียนก็ไม่ปล่อยเวลาให้ผ่านไปอย่างไร้ค่า เธอเฝ้าเป่าหูย่าอู๋พร่ำพรรณนาถึงความร้ายกาจของสองแม่ลูกคู่นั้นสารพัด วางตัวเองให้อยู่ในฐานะเหยื่อที่ถูกข่มเหงรังแก จนหญิงชราอดที่จะรู้สึกเห็นอกเห็นใจไม่ได้ หลายวันผ่านมานี้ ย่าอู๋ก็เริ่มมีปฏิกิริยาแล้วเช่นกัน เธอสนับสนุนส่งเสริมเรื่องการหย่าร้างระหว่างหลินชิงอี้และติงเสวี่ยเหม่ยอย่างเต็มที่

            เพื่อเป้าหมายสูงสุดที่ตัวเธอเฝ้าฝัน อู๋ซิ่วเหลียนได้แต่ท่องกับตัวเองในใจว่า เหนื่อยแค่ไหนก็คุ้มค่า!

            “พ่อคะ! พ่อ! พ่ออยู่รึเปล่า?”

            จู่ๆอู๋ซิ่วเหลียนก็ได้ยินเสียงตะโกนร้องเรียกของหลินจิงซูดังก้องมาจากนอกบ้าน เธอโยนตะหลิวกระแทกใส่เตา ก่อนจะเดินกระทืบเท้าด้วยความหงุดหงิดพุ่งตรงไปที่ห้องโถงหลักของบ้านอย่างรวดเร็ว พร้อมกับตะคอกถามเสียงห้วน

            “แกมาทำบ้าอะไรที่นี่? บ้านช่องของตัวเองก็มีไม่รู้จักกลับรึไง!”

            หลินจิงซูยืนจ้องหน้าอู๋ซิ่วเหลียนตาแป๋ว ระบายยิ้มกว้างอย่างไร้เดียงสา

            “ป้ารองคะ หนูแค่จะมาชวนพ่อไปทานข้าวเย็นที่บ้านด้วยกันเท่านั้น”

            “พ่อของแกไม่อยู่บ้าน”

            “อ้าว นี่พ่อยังอยู่ที่ทำงานเหรอคะ? งั้นหนูจะไปถามป้าจางแล้วกันว่าพ่อจะกลับเมื่อไหร่ ช่วงนี้ไม่ค่อยเห็นพ่อไปที่บ้านโน้นเลย…”

            ยังไม่ทันที่หลินจิงซูจะได้พูดจบประโยคดี ก็ถูกอู๋ซิ่วเหลียนตวาดเสียงดังแทรกขึ้นเสียก่อน

            “นังสารเลวตัวน้อย นี่แกคิดจะใช้จางหลานจัดการกับฉันอีกแล้วใช่มั้ย! แกอย่าคิดนะว่าฉันจะกลัวคนอย่างนังนั่นจริงๆ?”

            “หนูไม่กล้าทำอะไรแบบนั้นหรอกค่ะป้ารอง เพียงแต่ป้าจางมีส่วนสำคัญอย่างมากกับการเลื่อนตำแหน่งของพ่อที่ใกล้จะมาถึง แล้วเรื่องพฤติกรรมส่วนตัวของพ่อก็นับเป็นอีกหนึ่งปัจจัยหลักในการประเมินซะด้วยสิ ระยะนี้ป้างจางก็เลยเอาแต่สอบถามหนูเกี่ยวกับเรื่องของพ่อเวลาอยู่ที่บ้าน หนูเองก็เป็นเด็กดีซะด้วยก็เลยไม่กล้าพูดโกหก ถ้าป้าจางเอ่ยถามอีกครั้ง หนูคงต้องบอกไปตรงๆว่า หนูถูกป้ารองไล่ตะเพิดออกจากบ้าน เรื่องการเลื่อนตำแหน่งของพ่อก็คงต้องถูกผลกระทบไปด้วย จริงมั้ยคะ?”

            เจอประโยคนี้ของหลินจิงซูตอกหน้าเข้าไป อู๋ซิ่วเหลียนถึงกับปากสั่นพูดอะไรไม่ออกอยู่ครู่ใหญ่ คำด่าสาปแช่งมากมายติดขัดอยู่ภายในลำคอ ไม่กล้าแม้แต่จะพ่นออกมา

            หากหลินจิงซูวิ่งไปฟ้องจางหลานว่า ถูกเธอดุด่าด้วยคำหยาบคาย อีกทั้งยังไล่ตะเพิดให้พ้นจากบ้านตระกูลหลินจริงๆ อู๋ซิ่วเหลียนคงต้องถูกหลินชิงอี้จวกยับอย่างยากจะหลีกเลี่ยงแน่

            เห็นอีกฝ่ายยืนชะงักชะงันนิ่งอึ้ง หลินจิงซูจึงยักไหล่หนึ่งทีพร้อมกับหัวเราะเย้ยอย่างอดไม่ได้ ก่อนจะเดินผ่านหน้าอู๋ซิ่วเหลียนไปอย่างไม่แยแส เธอเดินตรงเข้าไปสำรวจภายในห้องอื่นๆของบ้านตระกูลหลิน ตระหนักถึงความหยิ่งผยองเหิมเกริมของสาวน้อยคนนี้ อู๋ซิ่วเหลียนก็เดือดดาลสุดขีด และกำลังจะวิ่งไปกระชากคอเสื้อเพื่อหยุดเธอไว้ แต่จู่ๆหลินจิงซูก็หันขวับกลับมาเผชิญหน้าอย่างใจเย็น แล้วตั้งสมมุติฐานชวนคิดขึ้นว่า

            “ป้ารองคะ คิดว่านอกจากป้ารองแล้ว คุณพ่อของหนูยังมีคนอื่นอีกรึเปล่า?”

            อู๋ซิ่วเหลียนหยุดมือชะงักนิ่งกะทันหัน ยืนตะลึงงันกับคำพูดของเด็กสาวคนนี้อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะชี้หน้าสาปแช่งเสียงดังแสบแก้วหูว่า

            “แก…นี่แกกล้าพูดจาแบบนี้ออกมาได้ยังไง?! นั่นน่ะพ่อของแกเองนะ! ถ้าเขาได้ยินขึ้นมา ไม่กลัวจะถูกตีตายบ้างรึไง! นังบ้านี่!”

            “ทั้งแม่ทั้งหนูก็ไม่ได้อยู่บ้านตระกูลหลินด้วยกันทั้งคู่ ขนาดคนข้างนอกบางคนยังไม่รู้เลยว่าใครเป็นพ่อของหนู แค่ถามนิดถามหน่อยแค่นี้ทำไมจะไม่กล้า? และที่สำคัญ แม่ของหนูก็แยกครอบครัวออกไปแล้ว แต่ช่างมันเถอะค่ะ”

            หยุดเสียงเว้นช่องไฟเล็กน้อย หลินจิงซูจึงค่อยพูดต่อว่า

            “ถ้าวันหนึ่งพ่อตกงานขึ้นมา อย่างน้อยแม่ของหนูก็ยังหางานรับจ้างอื่นประคองครอบครัวไว้ได้ แต่ป้ารองกับพี่เสวี่ยนี่สิ? ทำอะไรเป็นบ้างเหรอคะ?”

            “แก! นี่แกกล้าพูดจาแบบนี้กับฉันเชียวเหรอ! หนอย! วันนี้ฉันจะสั่งสอนแกแทนพ่อแม่ของแกเอง! นังเด็กเวร!!”

            อู๋ซิ่วเหลียนเดือดจนเลือดขึ้นหน้า ง้างฝ่ามือสูงเสียดเตรียมหวดตบเข้าที่ใบหน้าของหลินจิงซูสุดแรงเกิด

            หลินจิงซูเฝ้ามองการเคลื่อนไหวตรงหน้าด้วยสีหน้าเย็นชาและเอือมระอา อู๋ซิ่วเหลียนคิดจะลงมือรึ? คิดจะลงมือกับคนอย่างเธอจริงๆรึ?

            เสี้ยวพริบตา ฝ่ามือหนาที่กำลังหวดเข้าใกล้ใบหน้าของเธอนั้น ก็ถูกเธอคว้าข้อมือหยุดการเคลื่อนไหวไว้ได้อย่างง่ายดาย ก่อนจะสะบัดแขนข้างนั้นเหวี่ยงทิ้งไปให้พ้นทาง ผลัดเปลี่ยนถึงคราวของเธอบ้าง หลินจิงซูง้างฝ่ามือสุดเอื้อม ก่อนจะหวดซัดเข้าไปเต็มใบหน้าของอู๋ซิ่วเหลียนสุดกำลัง!

            เพียะ!!