ตอนที่ 68

35 1-2

ตอนที่ 68

            หลินชิงอี้ตระหนักดีว่า เวลานี้มีเพียงตัวเขาเท่านั้นที่จะสามารถแก้ไขสถานการณ์ทุกอย่างได้! เขาจึงก้าวเท้าเดินขึ้นหน้าอย่างไม่หวั่นเกรง

            ตอนนี้เขายังมีโอกาสเหลืออยู่ ตราบใดที่สามารถเสนอผลประโยชน์ให้แก่ป้าผางและคนอื่นๆได้ โอกาสที่จะเก็บรักษาความลับนี้ต่อไปก็ยังพอมีหนทางอยู่

            สำหรับหลินจิงซูแล้ว เขามั่นใจว่าจะสามารถจัดการได้ไม่ยาก เพราะถึงอย่างไร เธอก็เป็นลูกสาวแท้ๆของเขา ย่อมต้องเชื่อฟังคำสั่งของเขาที่เป็นพ่ออย่างแน่นอน ส่วนเรื่องการหย่าร้างน่ะเหรอ? หลินชิงอี้ไม่เชื่ออย่างสุดหัวใจว่า สาวน้อยคนนี้จะกล้ายอมให้เขาหย่ากับติงเสวี่ยเหม่ยแน่!

            หลังจากครุ่นคิดใคร่ครวญทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เขาจึงหันไปบอกกับป้าผางและคนอื่นๆว่า

            “นี่เป็นเรื่องภายในครอบครัวของเรา คนนอกไม่มีสิทธิ์เข้ามายุ่มย่าม! ฉันขอคุยกับจิงซูเป็นการส่วนตัว!”

            จากนั้นเขาก็ฉุดดึงลากร่างของหลินจิงซูออกไปยืนระหว่างขั้นบันไดในทางหนีไฟ ทั้งสองฝ่ายยืนประจันหน้ากัน แล้วหลิงชิงอี้ก็พูดตรงเข้าประเด็นทันที

            “จิงซู พ่อรู้ตัวว่าทำผิดไปแล้ว แต่พ่อยินดีที่จะเปลี่ยนแปลงแก้ไขตัวเอง พ่อจะไม่กลับไปสานสัมพันธ์ที่ไม่เหมาะไม่ควรกับป้ารองของลูกอีกต่อไป ไม่ว่าจะเป็นวันนี้หรือว่าอนาคต! ลูกเองก็รู้ไม่ใช่เหรอว่า ป้ารองเป็นแค่หญิงม่ายสามีตายคนหนึ่งเท่านั้น เธอไม่เคยยุ่งกับผู้ชายมานานหลายปี ก็อาจมีบางครั้งที่พลั้งเผลอทำตัวผิดรูปผิดรอยยั่วยวนพ่อบ้าง ให้อภัยผู้หญิงแบบนั้นเถอะนะลูก จิงซู ยกโทษให้พ่อจะได้มั้ย?”

            ปฏิกิริยาของหลินชิงอี้ที่ปฏิบัติต่อลูกสาวเวลานี้ดูอ่อนโยนขึ้นถนัดตา กระทั่งสรรพนามคำเรียกยังฟังดูไพเราะเสนาะหูยิ่งนัก

            “มนุษย์ทุกคนล้วนเคยทำผิดพลาดนะลูก อีกอย่าง พ่อเองก็ถูกเธอยั่วยวนใส่มาตลอด ใจจริงพ่อไม่เคยคิดทำเรื่องสกปรกแบบนั้นมาก่อนเลย จะไม่ยกโทษให้พ่อสักครั้งเลยเหรอจิงซู?”

            ได้ฟังคำแก้ตัวที่น่ารังเกียจของอีกฝ่าย หลินจิงซูถึงกับต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการระงับท้องไส้ไม่ให้ปั่นป่วนจนอาเจียนออกมา เธอปั้นหน้าเศร้าสะเทือนใจพร้อมกับพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า

            “พ่อคะ เรื่องเลยเถิดมาไกลถึงขนาดนี้ มันเกินกว่าคำว่าให้อภัยแล้วค่ะ พ่อจะรับผิดชอบกับสิ่งที่เกิดขึ้นยังไงคะ?”

            หลินชิงอี้คิดไปเองว่า ลูกสาวของเขาคงจะเป็นกังวลเกี่ยวกับเรื่องของป้าผางกับคนอื่นๆที่เห็นเหตุการณ์ด้วยมากกว่า เขาจึงตอบกลับไปว่า

            “ไม่ต้องห่วง พ่อสามารถจัดการเรื่องป้าผางกับคนอื่นๆได้แน่ ขอเพียงให้ผลประโยชน์เล็กๆน้อยๆกับคนพวกนั้น พวกมันก็น่าจะหุบปากเงียบกันทุกคนนั่นล่ะ”

            ตัวเขาในเวลานี้ เสมือนได้สูญเสียความสามารถในการคิดอ่านไปอย่างสิ้นเชิง ไม่ทันคิดด้วยซ้ำว่า เหตุใดป้าผางและเพื่อนข้างบ้านคนอื่นๆจึงมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ได้ เหตุใดจึงเคาะประตูได้ถูกห้อง และตรงกับจังหวะที่เขากับอู๋ซิ่วเหลียนกำลังเข้าด้ายเข้าเข็มกันพอดี…

            หลินจิงซูพึมพำขึ้นว่า

            “ถ้าคุณแม่รู้ว่าพ่อทำแบบนี้ แม่จะเสียใจมากแค่ไหน…”

            “พ่อจะทำทุกอย่างเพื่อชดใช้ให้แม่เอง พ่อให้สัญญาว่า ต่อจากนี้ไปจะใจดีกับลูกและแม่ของลูกให้มากกว่านี้เป็นสองเท่า!”

            หลินชิงอี้พยายามพูดจาเกลี้ยกล่อม และป้อนคำหวานให้สาวน้อยตรงหน้า

            แต่จู่ๆ หลินจิงซูก็แสยะยิ้มเยาะ พร้อมกับหัวเราะคิกคักออกมา

            “คิดไม่ถึงเลยนะคะ ว่าพ่อจะยังกล้าพูดจาแบบนี้ออกมาได้ นั่นไม่ใช่สิ่งที่หนูต้องการ”

            ได้ยินประโยคคำพูดที่ฟังดูไม่เข้าพวกคล้ายฉีกอารมณ์ไปจากเมื่อครู่โดยสิ้นเชิง หลินชิงอี้ก็เริ่มเอะใจและตระหนักได้ว่า สีหน้าท่าทางของบุตรสาวผิดแปลกไปจากเดิมเล็กน้อย น้ำเสียงของเขาก็ถึงกับแข็งกระด้างขึ้นมาทันที

            “แล้วแกอยากได้อะไร?”

            “ก็อยากให้พ่อหย่ากับแม่ยังไงล่ะคะ”

            “แก! นี่แกรู้ตัวรึเปล่าว่ากำลังพูดอะไรอยู่?!”

            ดวงตาทั้งสองของหลินชิงอี้เบิกกว้าง จ้องมองสิ่งที่ปรากฏตรงหน้าราวกับกำลังเห็นภาพหลอน

            “นี่แกยังจะพูดเรื่องพรรค์นี้อีกเหรอ! ยังไม่เลิกเพ้อฝันอีกรึไง!”

            “หย่ากับแม่ของหนู ทุกอย่างจะได้จบ”

            หลินจิงซูเค้นเสียงเย็นยะเยือกเน้นเสียงชนิดคำต่อคำ

            หลินชิงอี้ตวาดลั่นตอบโต้กลับไป

            “แก…แกมันบ้าไปแล้ว! แกคิดเหรอว่าแม่ของแกจะยินยอมเห็นพ้องด้วย?”

            “ไม่ต้องห่วงค่ะ เดี๋ยวหนูจะทำให้แม่เห็นพ้องด้วยเอง”

            หลินจิงซูตอบกลับด้วยท่าทีสบายๆไร้ซึ่งข้อกังวลใดๆ

            เมื่อได้ยินคำพูดคำจาเช่นนี้จากปากหลินจิงซู เส้นเลือดสีเขียวทึบบนหน้าผากของหลินชิงอี้ ก็ถึงกับปูดโปนปรากกฏเด่นชัดออกมา เขาร้องตะโกนก่นด่าสาปแช่งด้วยความโมโห

            “แก! นังเด็กอกตัญญู! ฉันให้แกเกิดมาเพื่อเป็นเด็กดีที่รู้จักบุญคุณพ่อแม่! ไม่ใช่ให้มาทำเรื่องชั่วๆแบบนี้! หึ หึ แกคาดหวังอะไรกับการหย่าของฉันกับแม่แกในครั้งนี้กันแน่? แกคิดว่า ถ้าไม่มีฉันสักคน พวกแกสองแม่ลูกจะสามารถใช้ชีวิตต่อไปได้อย่างงั้นเรอะ? อย่างพวกแกสองคนจะมีปัญญาทนอยู่ไปได้สักกี่วันกันเชียว?”

            พูดมาถึงตรงนี้ เขาก็เริ่มแสดงสีหน้าเหยียดหยามเหน็บแนม แสยะยิ้มพร้อมกับพูดต่อว่า

            “เศษเงินที่แม่ของแกได้มาจากการส่งอาหาร คิดเหรอว่าจะพอจ่ายค่าเล่าเรียนของแกได้? อยากให้ฉันหย่ากับแม่ของแก ก็คงไม่ต่างอะไรจากการหาเรื่องฆ่าตัวตายหรอกนะ! ก่อนจะพูดอะไรออกมาเคยหัดใช้สมองคิดไตร่ตรองก่อนบ้างมั้ย? นังเด็กโง่!”

            “แน่นอนว่าหนูก็ต้องคิดไตร่ตรองมาดีแล้ว ถ้าจะพูดถึงเรื่องการหย่าร้าง ก็จำเป็นจะต้องพูดถึงการแบ่งทรัพย์สินระหว่างสามีภรรยาด้วย รวมไปถึงกรรมสิทธิ์ภายในบ้านที่ชอบด้วยกฎหมายทั้งหมดอีก พ่อคงไม่คิดว่าหลังหย่าแล้วหนูกับแม่จะจากไปมือเปล่าหรอกนะคะ?”

            สีหน้าท่าทางของหลินจิงซูเวลานี้ ดูเหมือนจะเย็นชาเฉยเมยจากเดิมมาก

            หลินชิงอี้ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาด้วยความขบขัน ราวกับว่ากำลังได้ฟังเรื่องตลกอยู่

            “แล้วแกคิดว่ามันจะเป็นไปได้อย่างนั้นเหรอ?”

            “พ่อคงไม่อยากให้หลินเสวี่ยต้องกลายเป็นเด็กมีปัญหาหรอกนะคะ ที่ต้องถูกเพื่อนนักเรียนรุมประณามแล้วก็ล้อเลียนว่า มีแม่เป็นหญิงแพศยายั่วยวนผัวชาวบ้านไปทั่ว? แล้วก็เลิกคิดได้เลยว่า คนอย่างพ่อจะสามารถหาวิธีปิดปากป้าผางกับคนอื่นๆได้สนิท ไม่สิ ไม่สิ อาจจะได้แต่ต้องถามว่ากี่วัน? เพราะฉะนั้น ทางออกเดียวที่พ่อเหลืออยู่ในตอนนี้ก็คือ หย่ากับแม่ของหนูซะ อย่างน้อยสิ่งนี้ก็ยังพอกู้คืนศักดิ์ศรีและชื่อเสียงของพ่อกลับคืนมาได้บ้าง จริงมั้ยคะ? ทำตามคำแนะนำของหนูดีกว่าถ้ายังอยากจะได้เลื่อนตำแหน่งอยู่”

            หลินชิงอี้ถึงกับยืนอ้ำอึ้ง เขาจ้องมองใบหน้าของลูกสาวตนเองอย่างไม่อยากจะเชื่อ ราวกับว่าสาวน้อยที่อยู่ตรงหน้าตอนนี้เป็นใครสักคนที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อน!