ตอนที่ 69 อย่าบอกใครเท่ากับ?

35 2-2

            ตอนที่ 69 อย่าบอกใครเท่ากับ?

            หลายเรื่องหลายเหตุการณ์ล้วนแต่บังเอิญมากเกินไปจนน่าสงสัย

            ปะติดปะต่อเรื่องราวจนชัดแจ้งแล้วว่า หลินจิงซูได้เตรียมการทุกอย่างพร้อมสรรพมาเป็นอย่างดี

            หลินจิงซูไม่ยอมรับหรือปฏิเสธใดๆ พูดเพียงว่า

            “พ่อก็ลองคิดดูเองสิคะ ถ้าไม่ใช่เพราะพ่อทำตัวไม่ดีออกนอกลู่นอกทาง มีหรือที่ทุกอย่างจะกลับกลายเป็นแบบนี้ได้?”

            “ฉันเป็นพ่อของแกนะ!!”

            หลินชิงอี้ถลึงตาแดงก่ำจ้องหน้าเธอ ราวกับว่ากำลังหลั่งเลือดไหลออกมา

            “จะมาเป็นพ่อหนูน่ะ…มีคุณสมบัติเพียงพอเหรอคะ?”

            หลินจิงซูยิ้มเยาะหัวเราะคิกคักอย่างเย็นชา จากนั้นก็หมุนตัวกลับออกไป

            เธอเรียกรวมพลเหล่ามนุษย์ป้า บอกว่าตนมีความจำเป็นต้องกลับก่อน จึงสอบถามความเห็นของคนทั้งสามว่าหลังจากนี้พวกเธอจะทำอย่างไรต่อ จะอยู่พักผ่อนที่รีสอร์ทหรือจะกลับบ้านพร้อมกับเธอ

            ป้าผางเป็นคนแรกที่รีบยกมือคัดค้าน โดยให้เหตุผลว่าอุตส่าห์มาถึงที่นี่ทั้งที ก็ควรเสพสุขและสนุกไปกับมันต่อจนกว่าจะคุ้มค่าตั๋ว ตรงกันข้ามกับป้าฮวงและป้าหลี่ที่ได้ยินแบบนั้น กลับรู้สึกอับอายไม่มีหน้าจะอยู่ต่อเท่าไหร่นัก ตั้งแต่ต้นจนถึงเวลานี้ ได้เกิดเรื่องราวใหญ่โตขึ้นกับครอบครัวของสาวน้อยที่พาพวกเธอมาเที่ยว จะให้ตอบว่าอยากอยู่พักต่อก็ดูจะใจร้ายเกินไป แต่เมื่อเห็นป้าผางยืนกรานขนาดนี้ พวกเธอเองก็แอบลังเลใจเช่นกัน

            สรุปสุดท้าย ทั้งสามจึงได้ลงความเห็นกันว่าต้องการอยู่พักที่นี่ต่อ ทางด้านหลินจิงซูเองก็ไม่ได้คัดค้านอะไร ก่อนจะเก็บกระเป๋าเดินทางจากไป เธอได้หันมาขยิบตาส่งให้ป้าผางเล็กน้อย เป็นอันเข้าใจกันสองคน

            ทันทีที่หลินจิงซูไปแล้ว ป้าผางก็เปิดประเด็นพูดกับป้าฮวงและป้าหลี่ว่า

            “หลังจากกลับไปแล้ว เรื่องในวันนี้อุดปากให้สนิทเลยนะ”

            ป้าฮวงยิ้มแห้งตอบ ส่วนป้าหลี่นั้นคว่ำปากมองเหยียดใส่ป้าผางพร้อมกับบ่นพึมพำ

            “พี่ผางนั่นแหละตัวดีเลย”

            “ใช่แล้ว ใช่แล้ว! พี่ผางเตือนตัวเองเถอะ! อืม…แต่จะว่าไปแล้ว ทำไมพวกเราต้องช่วยบ้านสกุลหลินเก็บความลับด้วยล่ะ? วีกรรรมคนบ้านนี้ก็ใช่ย่อย เหล่าหลินเคยมีบุญคุณหรือทำประโยชน์อะไรให้พี่รึไง?”

            “ไม่เคยทำประโยชน์อะไรให้ทั้งนั้นแหละ แต่ถ้าข่าวนี้หลุดออกไปเมื่อไหร่ อย่าได้โทษฉันก็แล้วกันที่เผลอหลุดปากพูดเรื่องปมความขัดแย้งระหว่างพวกเธอสองครอบครัว!”

            ได้ยินป้าผางเปล่งเสียงขุดเรื่องนี้ออกมา ทั้งคู่ต่างก็ผงะรีบกวาดตามองรอบข้างด้วยความตื่นตระหนก

            ป้าฮวงยกนิ้วชี้ขึ้นประกบริมฝีปากพร้อมส่งเสียง ‘ชู่ว’

            “เข้าใจแล้ว เข้าใจแล้ว! ต้องทำขนาดนี้เลยเหรอพี่ผาง?”

            ป้าหลี่ตะคอกเสียงทุ้มต่ำ บ่นพึมพำด้วยน้ำเสียงขุ่นมัวไม่พอใจ

            “พวกฉันไม่หลุดปากอยู่แล้ว พี่ผางคอยเตือนตัวเองให้ดีเถอะ!”

            ป้าผางยืดอกผายไหล่ตั้งตรงด้วยความมั่นใจ กวาดตามองคนทั้งสองและรอบทิศพร้อมให้สัตย์ปฏิญาณว่า

            “ไม่ต้องห่วง! ฉันนี่แหละเป็นคนเก็บความลับเก่งที่สุดในหมู่บ้านแล้ว! รับรองว่าไม่มีหลุดแน่นอน!”

            นี่เป็นแผนการสุดท้ายที่เธอกับหลินจิงซูได้ตกลงกัน

            อย่าบอกใครเท่ากับ…?

           

            ……..

            หลังจากที่หลินจิงซูออกจากรีสอร์ทไป เธอก็ขึ้นรถบัสต่อด้วยสองแถวมุ่งหน้ากลับบ้าน

            ทันทีที่มาถึง เธอก็ตรงดิ่งไปที่บ้านของศาสตราจารย์หวัง

            ตอนนี้ก็บ่ายโมงกว่าแล้ว ศาสตราจารย์หวังกับย่าหวังมักจะไม่ค่อยอยู่บ้านในเวลานี้

            “จู้หยาน จู้หยาน? รูปที่ให้ถ่ายเรียบร้อยแล้วรึยัง?”

            ด้วยความรีบร้อนและไม่ระวัง เธอออกตัววิ่งเร็วเกินไปจนเผลอสะดุดขาม้านั่งบนทางเดิน โชคยังดีที่จู้หยานคว้าตัวช่วยเธอเอาไว้ได้ทัน

            ร่างบอบบางของสาวน้อยตกสู่อ้อมแขนของจู้หยานทั้งตัว เธอเหยียดเรียวนิ้วขาวผ่องลูบไล้สันจมูกเบาๆแก้เขินแกมประหม่า กระพริบตาปริบจดจ้องมองอีกฝ่ายที่ประจันหน้าอยู่ห่างกันเพียงแค่ไม่กี่นิ้ว

            ปฏิกิริยาตอบสนองครั้งแรก เธอตั้งใจจะถอยหนีตีระยะออกห่าง แล้วค่อยกลับลำยืนตัวตรง แต่เพิ่งจะได้ลงมือเคลื่อนไหว เรียวมือหนักแน่นของชายหนุ่มที่โอบรอบเอวเธอไว้กลับยิ่งกระชับแน่นขึ้น

            หลินจิงซูพยายายามดิ้นรนหนักขึ้นตามสัญชาตญาณ ทว่าเรียวมือบนเอวของเธอก็ช่างแข็งแกร่งซะเหลือเกิน

            “จู้หยาน!”

            หลินจิงซูขมวดคิ้วจ้องเขม็งเป็นเชิงตำหนิ

            จู้หยานที่เพิ่งรู้สึกตัวจึงรีบคลายมือออกโดยไวราวกับเพิ่งตื่นจากภวังค์ความฝัน บ่นตำหนิเสียงเรียบฉาบไอเย็นยะเยือกจางๆว่า

            “ทำไมถึงได้ซุ่มซ่ามเหมือนเจ้าสาหร่ายของผมขนาดนี้?”

            แม้หลินจิงซูจะรู้สึกทะแม่งใจอยู่บ้าง แต่ท้ายสุดก็ไม่ได้คิดมากอะไรนักเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้ เพราะอายุทางจิตใจของเธอนั้น หากพูดตามความเป็นจริงก็แก่กว่ารูปลักษณ์ภายนอกมากมายหลายเท่า จะบอกว่ารู้สึกอะไรกับเด็กรุ่นราวคราวนี้ ก็คงจะแปลกไม่น้อย

            เธอระบายยิ้มแช่มช้าขณะเอ่ยตอบ

            “ฉันก็แค่ตื่นเต้นนิดหน่อยน่ะ แล้วเรื่องที่ขอให้นายช่วยถ่ายรูปพ่อกับป้ารองของฉันล่ะ? นายถ่ายติดอะไรดีๆได้บ้างมั้ย?”