๑๙ ภรรยาตามกฎหมาย (๒)

ถ้าเขาตัดสินใจแต่งงานแล้วทิ้งเธอไป ประวัติศาสตร์ก็จะซ้ำรอยรอบสอง โดยที่หญิงสาวเป็นผู้ถูกกระทำอยู่ฝ่ายเดียว มองเธอน้ำตาซึมก่อนวางทุกอย่างไว้เหมือนเดิม รับรู้เรื่องทุกอย่างแต่คิดจะเก็บเงียบเอาไว้

            คิดว่าวันไหนหล่อนพร้อม...ก็จะบอกเขาเอง

            หัวเรือใหญ่ของเฟื่องรัตน์ภักดีลางานเป็นครั้งแรกในรอบหลายสิบปี ทำให้คนในบ้านต่างตกใจเป็นอย่างมาก นำทีมด้วยมนัสกรที่อยากทราบเรื่องทุกอย่างจึงไปเค้นเจตน์จนสุดท้ายก็ทราบว่าเกิดอะไรขึ้น แต่อีกฝ่ายไม่ได้บอกทั้งหมด พูดเพียงแค่พี่ชายกำลังตามง้องอนคนรักที่เคยคบกันเมื่อสิบเอ็ดปีก่อน แล้วยังมีลูกชายที่เติบโตขึ้นจนเข้าโรงเรียนชายล้วน

ยังไม่ได้พบหน้าหลานชายเลยสักครั้ง ตอนนี้ขอเจอหน้าว่าที่พี่สะใภ้ก่อนแล้วกัน แต่สิ่งที่เห็นตรงหน้าทำให้คนที่แอบมาเมียงมองหน้าร้านขายส้มตำถึงกับอึ้ง

บ้านเฟื่องรัตน์ภักดีมากันครบโดยเฉพาะแฟนของน้องสาวที่ขอมาด้วย ทุกคนแอบอยู่หลังเสาขนาดใหญ่ โดยที่ย่อกายลงแล้วโผล่มาเพียงใบหน้าไล่จากมนัสกรที่นั่งแทบติดพื้น ถัดมาก็เป็นติณณภพ คีตภัทรและปิดท้ายด้วยน้องสาวคนเล็กอย่างหทัยวาริน ซึ่งหล่อนดูจะตื่นตาตื่นใจเป็นพิเศษที่เห็นพี่ชายตัวเองกำลังเดินเสิร์ฟอาหารอย่างขยันขันแข็ง

            “คนเล็กอย่าดันพี่สิคะ” ติณณภพบอกน้องสาวที่พยายามจะชะโงกหน้าไปมองให้เห็นชัดกว่าเดิม

            “เล็กอยากเห็นนี่คะ ไม่เคยเห็นพี่หนึ่งยอมใครขนาดนี้มาก่อนเลย” ยิ่งดูก็ยิ่งเหลือเชื่อ

            พี่ชายที่สวมสูทผูกไทมีมาดผู้นำตลอดเวลา จะสลัดตำแหน่งประธานบริษัทมาทำงานในร้านขายอาหารเล็กๆ ในซอยได้ เธอคิดว่าเป็นภาพเหมือนของเขาเสียอีก

            “พี่หนึ่งเสิร์ฟอาหาร!” มนัสกรพูดเสียงดังจนพี่สองถึงกับต้องตบศีรษะน้องกลัวว่าพี่ชายคนโตจะออกมาเห็นแล้วไล่กลับ ยังอยากมองภาพตรงหน้าให้นานกว่านี้อีกสักหน่อย จึงต้องเตือนกันไม่กระโตกกระตากกลัวพี่จะเห็น

            “เบาหน่อย” น้องชายคนเล็กจึงปิดปากเงียบ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะยกโทรศัพท์ขึ้นมาซูมแล้วถ่ายคลิปเอาไว้ดูเล่นคลายเครียด

            “ถ่ายคลิป ถ่ายไว้เดี๋ยวนี้เลย”

            ใครจะคิดว่าพี่ชายสุดเคร่งขรึมของตัวเองจะกลายเป็นพ่อค้ายิ้มหวานได้ แต่น่าเสียไม่เห็นพี่สะใภ้ มีเพียงลูกจ้างสองสามคนที่เดินช่วยงาน ความจริงระดับธนนท์ปภพจะไม่ทำเองก็ได้ กลับทำทุกอย่างไม่เกี่ยงงอนจนนึกสงสัย

            พี่สะใภ้ของพวกเขาทำได้อย่างไรถึงเอาพี่ชายผู้ทระนงตนได้อยู่หมัด

            “แน่ใจใช่ไหมคะว่าเป็นพี่หนึ่ง เราไม่ได้ตาฝาดไปเองใช่หรือเปล่า” น้องสาวเริ่มไม่แน่ใจจึงถามย้ำ มองภาพตรงหน้าก่อนจะขยับออกห่างเพื่อมาจับกันเป็นกลุ่มก้อน สามพี่น้องยืนนิ่งยกมือกอดอกแล้วเลือกวิเคราะห์กับสิ่งที่เห็น

            “ตาฝาดอะไรคะคนเล็ก พี่หนึ่งชัดๆ เลย เสื้อยืดกางเกงยีนส์ ไม่คิดว่าจะได้เห็นภาพนี้...พี่สะใภ้เรานี่ไม่ธรรมดาเลยนะ” มนัสกรเป็นคนเอ่ยขึ้นมา เขาเหลือเชื่อกับภาพตรงหน้าแล้วดูคลิปอีกรอบเพื่อให้แน่ใจว่าเป็นพี่ชายของตนไม่ใช่ตัวแสดงแทน

            “นั่นสิ” ติณณภพเอ่ยเสียงเบา

            “ไหนคะพี่สะใภ้ พี่สองได้สืบมาไหมว่าชื่ออะไร” เธอชะโงกหน้าไปดูคลิปของพี่ชายว่าถ่ายพี่สะใภ้มาด้วยหรือเปล่า แต่มนัสกรก็ส่ายหน้าพร้อมกับบอกข้อมูลที่ทราบมาเพียงน้อยนิดจากเจตน์ กว่าจะง้างปากอีกฝ่ายได้ก็ใช้เวลามากพอสมควร

            ต้องขอบคุณความสามารถในการหว่านล้อมของตัวเอง สุดท้ายก็ได้ข้อมูลมาจนได้ เสียดายที่ไม่มีรูปของพี่สะใภ้แต่ไม่เป็นไรวันนี้ก็ต้องเห็นกันอยู่แล้ว

            “ชื่ออัญชิสา แต่พี่ไม่เห็นรูปหรอกกว่าจะเค้นจากคุณเจตน์มาได้ก็ทำเอาเหนื่อยเหมือนกัน” พยักหน้าเป็นอันรับทราบ ก่อนเหลือบมองไปยังคีตภัทรที่ยืนนิ่งไม่พูดกับใคร เอาแต่หยิบโทรศัพท์มาถ่ายคลิปไว้ไม่มารวมตัวกับคนอื่น

            “เงียบเลยนะไอ้คีน” เพี่อนสนิทแตะที่บ่าแกร่งแล้วเอ่ยล้อ

            “ถ่ายคลิปอยู่” หันมาบอกโดยไม่สามารถปิดความสุขในแววตาได้มิด รอคอยวันนี้มาแสนนานที่พี่ชายของแฟนสาวจะมีแฟน วันนี้ทุกอย่างเป็นจริงแล้วเชื่อว่าอีกไม่นานหทัยวารินจะถูกปล่อยอย่างแน่นอน

            “มึงมีความสุขที่สุดเลยนะ”

            “นิดหน่อยน่า” หัวเราะในลำคอแล้วเม้มปากไม่ยอมพูดอะไรอีก กลัวว่าจะหลุดยิ้มออกมาดูก็รู้ว่ามีความสุขมากแค่ไหน

            พวกเขาคุยกันถึงเรื่องของธนนท์ปภพโดยไม่ได้ดูว่าคนที่ตกเป็นหัวข้อบทสนทนาเดินเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่     “มาทำอะไร” เสียงคุ้นเคยทำให้คนที่เหลือต่างหันมามองหน้ากันอย่างพร้อมเพรียง แล้วยังเรียกชื่อของอีกฝ่ายเสียงดังอีกต่างหาก

            “พี่หนึ่ง!!” น้องอีกสามคนยืนเรียงหน้ากระดาน คีตภัทรก็รีบเดินไปยืนอยู่ข้างหลังแฟนสาวอย่างรวดเร็ว ยิ้มแหยะให้คนอายุมากกว่าแล้วรู้สึกว่าเหงื่อซึมตามไรผม บรรยากาศเริ่มเย็นยะเยือกทั้งที่เหงื่อชื้นมือ เขารู้ตัวแล้วว่ายังคงกลัวพี่ชายของหทัยวารินเหมือนเดิม

            โดนหมัดครั้งเดียวน่าจะจดจำไปจนวันตาย...

            ไม่กล้ามีเรื่องกับธนนท์ปภพอีกแล้ว

            “คือว่า...ไอ้คีนอยากกินส้มตำน่ะครับ” มนัสกรรีบชี้ไปยังเพื่อนสนิทของตัวเอง พยักหน้าแล้วยิ้มเมื่อมีข้ออ้าง ขณะที่เจ้าของชื่อถึงกับเบิกตากว้าง เอื้อมไปหยิกแผ่นหลังของเพื่อนแต่ก็ถูกปัดมือออกรวดเร็ว

            “ค่ะ พี่คืนอยากกินส้มตำ” รีบสนับสนุนคำพูดนั้นอย่างรวดเร็ว เขาถึงกับมองเธอแววตาเว้าวอน

            “คนเล็ก...ทำไมทำกับพี่แบบนี้ล่ะ” กระซิบข้างหูเธอเสียงเบา แต่เจอสายตาของคนที่สวมผ้ากันเปื้อนก็ต้องยิ้มแหยะ ไม่กล้าพูดอะไรอีกนอกจากยืนนิ่งตัวแข็งเป็นหิน

            “เข้าไปกินสิ” ไม่รู้ว่าพูดจริงหรือประชดเขาแยกไม่ออก จึงต้องหาทางเอาตัวรอดไปจากตรงนี้

            “เอ่อ ผมเหมือนจะอิ่มแล้วครับ ร่างกายไม่ค่อยต้องการอาหารเท่าไหร่...” รีบขยับเข้ามาใกล้แฟนสาวอย่างรวดเร็ว คิดจะเดินหลีกหนีซึ่งน้องทั้งสามคนก็พยายามจะเดินตามเขาออกไปเช่นเดียวกัน กลับถูกร่างหนาสั่งเสียงเข้มจนไม่มีใครก้าวขาออก

            “เข้าไป”

            เหมือนประกาศิตที่พี่น้องต้องทำตาม คีตภัทรรีบเดินไปควงแขนแฟนสาวของตัวเองเอาไว้ ขณะที่มนัสกรก็กอดแขนติณณภพเช่นเดียวกัน