๑๙ ภรรยาตามกฎหมาย (๓)

จำต้องเดินเข้าไปในร้านอาหารที่พี่ทำงาน ไม่มีใครแตกแถวเลยสักคนเดียว เรียงหน้ากระดานไปนั่งตรงโต๊ะว่างด้านนั้น ซึ่งธนนท์ปภพก็ชี้เข้าไปให้น้องดูว่าสามารถนั่งได้

            “มีโต๊ะว่างพอดี...จะกินอะไรบ้าง” นอกจากเลือกโต๊ะให้แล้วยังถามเมนูที่ต้องการรับประทานอีกต่างหาก มนัสกรถึงกับเบิกตากว้างแล้วถามเพื่อย้ำให้แน่ใจว่าตัวเองไม่ได้หูฝาดไป สายตาสี่คู่จับจ้องร่างหนาเป็นตาเดียว

            “พี่หนึ่งรับออเดอร์เองเลยเหรอ”

            “รีบสั่ง” กดเสียงเข้มบอกน้องด้วยแววตาติดรำคาญ สายตาของทุกคนที่มองมาดูทึ่งจนเขาหงุดหงิด เหมือนเห็นสิ่งมหัศจรรย์ของโลกอย่างไรอย่างนั้น

            “เอาทุกอย่างเลยครับ...พี่เลี้ยงใช่ไหม” คนถามยิ้มกริ่มแต่กลายเป็นว่าเขาชี้ไปยังติณณภพที่นั่งเงียบเหมือนต้องการเก็บภาพตรงหน้าเอาไว้ด้วยตาเนื้อ คิดว่าคงจะไม่ได้เห็นบ่อยๆ เป็นแน่

            “สองเลี้ยง”

            “อ้าว ทำไมผมล่ะพี่” รีบเอ่ยค้านทันที

            “นายอายุเยอะสุดในโต๊ะ”

            “แต่พี่เป็นพี่ชายนะครับ” โยนให้พี่อย่างรวดเร็ว

เขาเห็นอย่างนั้นก็ยกมือเท้าเอวอย่างอารมณ์เสีย ไม่อยากให้น้องมาเห็นตนในสภาพนี้เท่าไหร่ แต่เขาก็ต้องเปิดเผยเรื่องของอัญชิสาอยู่ดี จึงให้เจตน์บอกข้อมูลกับมนัสกรเพื่อให้น้องมาช่วยพูดตะล่อมคนใจแข็ง

            แต่ไม่รู้ว่าตัดสินใจถูกหรือผิดกันแน่...

            คนที่มาล้วนพร้อมจะล้อเลียนเขาทุกเวลา

            “แล้วฉันไปนั่งกินกับพวกนายหรือเปล่า พาน้องมาก็ต้องเลี้ยงเองสิ ราคาไม่กี่ร้อยจ่ายไม่ได้เลยหรือไง” บอกเสียงหงุดหงิดก่อนสะดุ้งตัวโยนเมื่อมือบางตีลงที่แผ่นหลัง พร้อมกับน้ำเสียงเข้มดุเล่นเอาธนนท์ปภพถึงกับเงียบปากไม่กล้าพูดอะไรอีก

            “คุณ! ทำไมพูดกับลูกค้าแบบนั้น” อัญชิสาเพิ่งลงมาข้างล่างหลังพักผ่อนเพียงพอแล้ว

            ทันได้ยินน้ำเสียงที่เขาเอ่ยกับลูกค้าซึ่งเหมือนจะไล่มากกว่าต้อนรับ จึงต้องรีบเข้ามาปรามรวดเร็ว นึกแปลกใจเหมือนกันที่เขาทำแบบนี้ เพราะปกติอีกฝ่ายเก่งในการเข้าสังคมเป็นอย่างมาก

            แล้วการกระทำของหล่อนก็ตกอยู่ในสายตาอีกสี่คู่ โดยเฉพาะคีตภัทรแทบจะลุกมือขึ้นปรบมือให้เธอด้วยความยกย่อง ไม่เคยเจอใครที่กล้าหาญขนาดนี้มาก่อน สยบเสือร้ายได้ด้วยมือเปล่า อยากไปเรียนรู้วิชาเหลือเกินว่าทำอย่างไร

            เขาจะได้เอาเป็นตัวอย่างบ้าง...

            “ลงมาทำไม พี่บอกให้นอนบนห้องไม่ใช่เหรอ” เข้ามาประคองเธอแล้วถามด้วยความเป็นห่วง

            ให้คนรับสมัครพนักงานและแม่ครัว เฟ้นหาคนที่ฝีมือเหมือนป้าไก่มากที่สุดจนได้แม่ครัวมาสองคนและพนักงานอีกหนึ่งพร้อมคนล้างจานเก็บกวาดอีกหนึ่งคนเช่นเดียวกัน ส่วนเขาก็แค่เดินรับเมนูเท่านั้น ตอนแรกก็ไม่คิดจะทำแต่กลัวหล่อนแอบดูจึงต้องสร้างภาพสักหน่อย

            ทำอะไรก็ต้องหวังผลเสมอนั่นแหละ

            “ดีขึ้นแล้ว...ขอโทษด้วยนะคะเขาเพิ่งมาทำงานอาจพูดขวานผ่าซากไปบ้าง” หันไปเอ่ยขอโทษอย่างรวดเร็ว แต่เขารีบบอกเธอถึงสถานะของคนที่นั่งทำตาปริบแล้วมองหญิงสาวเหมือนเห็นสิ่งมหัศจรรย์ของโลกใบนี้

            “นี่น้องชายน้องสาวพี่เอง” ผายมือไปยังคนทั้งสามโดยเว้นคนที่ยังไม่เข้าตาเอาไว้

            “คะ...” คราวนี้หล่อนถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ไม่ได้ทำใจมาก่อนว่าจะได้พบกับคนในครอบครัวของเขา เริ่มทำตัวไม่ถูกแล้วเหลือบมองคนตัวสูงไม่รู้ว่าควรทำตัวอย่างไร

            “สอง สามแล้วก็คนเล็ก” ผายมือไปยังน้องทีล่ะคน โดยไม่ได้แนะนำชายหนุ่มที่นั่งข้างหทัยวารินให้หล่อนรู้จัก

            “สวัสดีครับพี่สะใภ้/สวัสดีค่ะพี่สะใภ้” ทุกคนยกมือไหว้อย่างพร้อมเพรียง

            “ผมคีนเป็นแฟนของคนเล็กครับ” คีตภัทรที่ถูกเมินเลือกจะยกมือไหว้แล้วแนะนำตัวเองเช่นเดียวกัน เธอพยักหน้าแล้วมองทีล่ะคน จำได้ว่าเคยเห็นภาพครอบครัวติดฝาผนังตอนไปนอนที่บ้านชายหนุ่มเมื่อสิบกว่าปีก่อน

            “อ่า ค่ะ”

            เพิ่งเคยเจอเป็นครั้งแรก สวยหล่อกันทุกคนโดยเฉพาะน้องสาวที่เขาหวงนักหนา หน้าตาจิ้มลิ้มผิวขาวนวลผู้หญิงด้วยกันมองยังนึกชื่นชม ส่วนน้องชายอีกสองคนก็หล่อเหลาไม่แพ้กัน มีเค้าของพี่ชายหมดแต่ไม่มีใครดวงตาคมดุน่ากลัวเหมือนธนนท์ปภพเลยสักคน

            “พี่รับคนมาแล้วอัญขึ้นไปพักเถอะ ทางนี้พี่ดูแลเอง” พยายามจะให้เธอขึ้นไปบนห้อง เห็นน้องมองตาวาวยามเขาถูกสยบก็รีบดันหลังหล่อนให้ขึ้นบนห้อง

            “บอกว่าหายแล้ว อย่าเซ้าซี้ได้ไหมคะ” บอกเขาเสียงเบาแต่คนที่เหลือก็ได้ยินกันหมด ต่างหันมองหน้ากันแล้วเม้มปากกลั้นยิ้มเอาไว้

            “พี่แค่เป็นห่วง” ที่ตกใจกว่าคือพี่ชายทำท่าทีอ้อนขัดกับบุคลิก ส่วนมากจะได้เห็นภาพนี้ยามอยู่กับน้องสาวเท่านั้น แต่ตอนนี้กลับเพิ่มอัญชิสามาด้วย

            เสือถูกสยบลงแล้ว...

            “มองอะไร” รู้ว่าตนตกเป็นเป้าสายตาจึงหันไปมองน้อง พบว่าทุกคนมองเขาตาไม่กระพริบก็นึกหงุดหงิดจึงถามเสียงเข้ม

            “ต้นไม้ครับ ต้นไม้ข้างนอกสวยดี...” มนัสกรรีบชี้ไปยังต้นไม้แม้ว่าจะไม่น่าเชื่อก็ตาม เขาเห็นอย่างนั้นจึงส่ายหน้าระอาแล้วกวักมือเรียกติณณภพออกไปข้างนอกเพื่อพูดเรื่องสำคัญ มีเพียงคนเดียวที่พอจะช่วยเขาได้แล้วไม่เอาไปพูดมากให้คนอื่นรู้

            “สองมานี่หน่อย”

            “ครับ” ลุกจากเก้าอี้แล้วเดินตามพี่ชายออกไป ทำให้คนที่เหลือมองตามด้วยความสงสัย แต่ไม่นานก็เลือกจะหันมาสนใจว่าที่พี่สะใภ้คนสวยที่ยืนเก้กังไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร เธอยิ้มให้ทุกคนก่อนมนัสกรจะรีบขยับที่นั่งให้เพราะอยากสัมภาษณ์สักหน่อย

            “พี่อัญนั่งก่อนสิครับ พวกผมยังไม่รู้จักพี่สะใภ้เลย รู้แค่ว่าเป็นคนที่พี่หนึ่งกำลังตามง้อ...พี่เอาพี่ผมอยู่หมัดได้ยังไง เห็นแล้วรู้สึกเคารพเลื่อมใสมากเลยครับ” พูดแล้วก็นึกชื่นชมดวงตาที่มองหล่อนจึงเป็นประกาย หญิงสาวได้ยินก็ไม่รู้จะพูดอย่างไร

            “เอ่อ...ไม่รู้สิคะ” น้องสาวหันไปปรามพี่ชายเพราะรู้ว่าอัญชิสาเหมือนจะอึดอัด จึงเป็นฝ่ายเข้าไปพูดคุยด้วยพลางเอ่ยชม

            “พี่อัญสวยจังเลยค่ะ ไม่แปลกใจเลยที่พี่หนึ่งชอบ” คนชมก็สวยจนเธอเขินไม่กล้าสบตาหทัยวาริน จำได้ว่าภาพที่เห็นอยู่บ้านหล่อนยังไม่โตขนาดนี้ด้วยซ้ำ เวลาผ่านไปกลับเติบโตขึ้นเป็นอย่างมาก จนนึกชื่นชมน้องสาวเขาไม่นึกแปลกใจที่พี่ชายจะหวง