๒๐ ไม่ยอมเสียเธอ (๑)

๒๐

ไม่ยอมเสียเธอ

            ใบทะเบียนสมรสที่ได้มาเขาก็ใส่กรอบพร้อมตั้งโชว์ในห้องนอนของหล่อน พัฒนานอนถุงผ้าเป็นเสื่อนุ่มที่มาปูนอนแต่ก็ยังรู้สึกปวดหลังทุกเช้าเหมือนเดิม ผ่านมากกว่าสัปดาห์ที่เราสองคนใช้ชีวิตในห้องขนาดเล็กโดยหล่อนไม่ยอมกลับไปนอนบ้านหลังใหญ่กับเขาสักที

            ครั้นจะปล่อยภรรยาไว้คนเดียวก็ไม่อยากให้ห่างสายตา สุดท้ายเขาก็ต้องมานอนกับเธอที่นี่ ซึ่งใช้พื้นที่ด้านล่างของเตียงเป็นที่นอนของตน สร้างความหงุดหงิดใจให้แก่ชายหนุ่มเป็นอย่างมาก อยากขึ้นไปนอนเตียงด้วยก็ไม่ได้รับอนุญาตซะอย่างนั้น

            มองออกว่าอัญชิสาใจอ่อนลงมากแล้ว แต่เธอก็ยังไม่ยอมให้เขาเข้าใกล้ได้สักที ขนาดจะลูบท้องเพื่อทักทายลูกยังต้องแอบทำตอนหล่อนหลับหรือเผลอเลย

            จนบางครั้งก็นึกน้อยใจเหมือนกัน...

            แต่เมื่อคิดถึงสิ่งที่ตัวเองกระทำกับเธอในอดีต ความน้อยใจทั้งหลายก็หมดสิ้นไปในพริบตา เข้าใจเธอหมดทุกอย่างแล้วเลือกจะเป็นฝ่ายเข้าหาแต่โดยดี ทิ้งความเป็นตัวเองในสิบปีที่ผ่านมา เพื่ออ่อนโยนกับภรรยาเพียงผู้เดียว

            รวมน้องสาวสุดที่รักอย่างหทัยวารินเข้าไปด้วย...

            “ปวดหลังก็กลับไปนอนที่บ้านสิคะ คุณจะมานอนพื้นให้เมื่อยทำไม” เห็นเขาทำหน้าเหยเกทุกครั้งที่ตื่นก็นึกขำ ธนนท์ปภพพูดบ่อยครั้งว่าจะซื้อเตียงมานอนแต่เธอไม่เห็นด้วยเพราะห้องคับแคบเป็นทุนเดิม หากมีเตียงเพิ่มแล้วจะเดินตรงไหน

            เขาถึงได้ซื้อเบาะนุ่มที่พับเก็บสะดวก ตื่นมาจะได้เก็บแล้วมีที่สำหรับเดินในห้องกว้างขึ้น เธอไม่ยอมให้อีกฝ่ายขึ้นมานอนบนเตียง ยังต้องดูความประพฤติต่อไปว่าจะดีแค่ไหน แม้ความจริงจะใจอ่อนให้แล้วก็ยังคงเลือกทดสอบอีกฝ่ายว่ารักกันมั่นคงจริงหรือเปล่า

            “ให้พี่นอนบนเตียงสิ” ไม่เคยพลาดโอกาสในการขอนอนบนเตียงเลยสักครั้ง หญิงสาวได้ยินก็ส่ายหน้าทันที

            “ไม่”

            “งั้นเราก็ไปอยู่บ้านพี่” เมื่อไม่ยอมให้ขึ้นเตียงก็ต่อรองให้ไปนอนที่บ้านใหญ่ ซึ่งเขาพูดหลายต่อหลายครั้งแล้วแต่อัญชิสาก็ไม่ยอมไป เธอพูดชัดเจนว่าจะอยู่ห้องนี้ต่อไป แล้วเขาก็ไม่รู้ว่าจะบังคับหญิงสาวอย่างไร

            อีกไม่นานวันลาก็จะหมดแล้ว แค่คิดว่าต้องกลับไปทำงานที่กองเป็นตั้งก็ต้องกุมขมับ เขาเบื่องานนึกอยากลาออกแล้วไปใช้ชีวิตปลีกวิเวกกับภรรยาแค่สองคน

            รู้ว่าความจริงไม่อาจทำเช่นนั้นได้ นึกอยากหอบหิ้วหล่อนไปทำงานด้วย แต่เหมือนหญิงสาวจะไม่ยินยอม ช่วงนี้เธอลดงานลงโดยไม่ถักชุดขายแล้ว ทำเพียงแค่ร้านน้ำเต้าหู้กับส้มตำ ซึ่งเขารับสมัครพนักงานเพิ่มขึ้นจนหล่อนยืนอยู่หน้าครกอย่างเดียว ไม่อยากให้คนท้องเคลื่อนไหวบ่อย เป็นไปได้ก็อยากให้นั่งอยู่กับที่มากกว่า

            “ไม่ค่ะ” พูดจบก็คิดจะเดินไปทำน้ำเต้าหู้ขายในยามเช้า เขาเห็นอย่างนั้นก็รีบตรงเข้าไปประคองอย่างรวดเร็ว ช่วงนี้คุณพ่อมือใหม่ประคบประหงมภรรยาเป็นพิเศษ ไม่ว่าหล่อนจะเดินไปทางไหนก็มีเขาคอยดูแลเสมอจนนึกหงุดหงิดปนเอ็นดู

            เธอผ่านช่วงเวลาลำบากในการคลอดลูกคนแรกเพียงลำพังมาแล้ว จิตใจห่อเหี่ยวมากแค่ไหนย่อมรู้ดี นั่งเหม่อลอยฟังเสียงลูกร้องไห้ด้วยความเศร้าเกือบจบชีวิตตัวเอง ยังดีที่มีเสียงเพลงดังขึ้นให้กำลังใจ จนเธอร้องไห้ไปพร้อมกับลูกแล้วปลดเปลื้องความรู้สึกทุกอย่าง

            มองเด็กชายรวิกานต์เป็นแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวในชีวิต

            แต่ตอนนี้เธอกำลังจะมีครอบครัวเพิ่มขึ้น ไม่ว่าจะลูกหรือสามีทั้งยังครอบครัวของเขาที่ต้อนรับกันอย่างดีอีก

            ราวกับเมฆหมอกหนาทึบกำลังสลายจางไป โลกใบใหม่ของเธอจะสดใสกว่าที่ผ่านมาอย่างแน่นอน

            “ระวัง...เดี๋ยวก็ล้มหรอก” เตือนด้วยความหวังดี กลับถูกหล่อนมองตาขวางพลางส่ายหน้าระอาคนเป็นสามีที่ห่วงไปเสียทุกเรื่อง จึงต้องทำหน้านิ่งแล้วตอกกลับเขาบ้าง เหมือนหล่อนเริ่มได้ใจที่พูดอะไรไปก็ถูกเขาเอ่ยด้วยเสียงอ่อนโยนกลับมาทุกครั้ง

            “เรื่องของฉัน ไม่เกี่ยวกับคุณ” แสร้งทำเสียงแข็งเพื่อดูปฏิกิริยา แล้วท่านประธานรูปหล่อก็ไม่ทำให้ผิดหวังด้วยการตอบกลับเสียงหวาน

            “พี่เป็นห่วง...ห่วงทั้งอัญแล้วก็ลูกด้วย” แล้วอย่างนี้หล่อนจะไปไหนรอด...

            ยอมเขาหมดทั้งหัวใจไปแล้วด้วยซ้ำ...

            “ลงไปข้างล่างได้แล้วมีของให้เตรียมเยอะแยะ วันนี้คุณจะไปรับรวิใช่ไหมคะ” รีบผลักร่างหนาออกห่างพร้อมบอกเสียงเข้ม ไม่ลืมถามถึงลูกชายที่จะได้ออกจากโรงเรียนในช่วงวันหยุด ซึ่งสามีส่งข่าวบอกรวิกานต์แล้วว่าจะพาเข้าบ้านใหญ่ เพราะคุณปู่และบรรดาคุณอาทั้งสามต่างเตรียมต้อนรับหลานชายคนแรกของบ้าน

            “ครับ”

            เชื่อฟังจนเธออดไม่ได้ที่จะเปรียบเทียบกับเขาคนก่อน เหมือนกลายเป็นคนละคนไปแล้ว อานุภาพของความรักช่างยิ่งใหญ่เหลือเกิน เปลี่ยนชายหนุ่มผู้เคร่งขรึมให้กลายเป็นคนคลั่งรักไปได้ ทั้งยังแสนดีอีกต่างหากจนกลัวว่าภาพตรงหน้าจะไม่ใช่ความจริง    

            เขาจะไม่เปลี่ยนไปใช่ไหม...

            “อัญนอนพักเลยก็ได้ พี่ไปขายน้ำเต้าหู้เอง ทำมาหลายสัปดาห์จนพี่เซียนล่ะ” ยักคิ้วให้เธอแล้วดันร่างบางลงบนเตียงเมื่อเธอจะก้าวไปทำงานในหน้าที่ตัวเอง

            “ฉันไหว” ยังคงขืนตัวไว้ไม่ยอมนอน จนเขาต้องมองนิ่งแล้วดันอีกฝ่ายลงนอนราบบนเตียง ห่วงหล่อนเป็นพิเศษยิ่งกำลังท้องก็ไม่อยากให้ทำงานหนัก เพิ่งไปฝากครรภ์กับคุณหมอที่เขารู้จัก แล้วครอบครัวเฟื่องรัตน์ภักดีก็ถือหุ้นสูงสุดเพียงแต่ให้อำนาจในการบริหารกับผู้อื่น เพราะที่อยู่ในมือก็ดูแลแทบไม่ไหวแล้ว

            ถือเป็นครั้งแรกที่เขาได้เข้าไปในห้องตรวจ เห็นภาพของลูกและได้ยินเสียงหัวใจเด็กน้อย ดีใจจนน้ำตาซึมแล้วเอาแต่มองรูปอัลตราซาวน์อยู่แบบนั้นเป็นชั่วโมง เขากลายเป็นผู้ชายอ่อนแอเมื่อรู้ว่าตนมีลูกไปได้อย่างไร

            แถมยังเป็นลูกสาวอีกต่างหาก...

            คิดชื่อของเด็กหญิงไว้แล้วเพื่อให้คล้องจองกับคนเป็นพี่ชาย...ศศิกานต์ เฟื่องรัตน์ภักดี

            เมื่อพี่เป็นพระอาทิตย์ให้ความสดใสสว่างไสว น้องก็เป็นพระจันทร์ที่ให้ความเย็นสบายและสงบ