๑๙ ภรรยาตามกฎหมาย (๑)

๑๙

ภรรยาตามกฎหมาย

            ไม่คิดว่าการที่ชายหนุ่มหอบหิ้วกระเป๋ามาจะนอนที่ห้องของเธอจริง แต่เมื่อเตรียมของสำหรับขายพรุ่งนี้เรียบร้อย เขาก็เข้าไปอาบน้ำจนกลิ่นกายหอมสะอาด ออกมาอีกทีก็นั่งอยู่ที่โซฟาเล็กพร้อมทำตาปริบใส่หล่อนไม่ยอมออกจากห้องสักที จึงรู้ทันทีว่าเขาคงคิดจะนอนที่นี่จริงดังที่พูดเอาไว้

            พอทราบอย่างนั้นก็ยกมือเท้าสะเอว จ้องดวงหน้าคมพร้อมถามย้ำอีกรอบเพื่อความแน่ใจ

            “คุณจะนอนห้องฉันจริงเหรอ ห้องเล็กแค่นี้จะนอนได้ยังไง กลับไปนอนบ้านคุณไม่ดีกว่าเหรอ” พยายามหาเหตุผลมาหว่านล้อมคนที่คิดมาอย่างดีแล้วว่าจะนอนที่นี่ เขาแสดงเจตนารมณ์ตั้งแต่ก้าวเข้ามาในห้องนี้ เพียงแต่หล่อนไม่ยอมให้นอนเนื่องจากไม่อยากนอนเตียงเดียวกับเขา

            แต่สิ่งที่อีกฝ่ายทำคือการรื้อกระเป๋าที่เตรียมมา แล้วเอาถุงนอนออกมาปูลงข้างเตียง เพื่อเป็นการรับประกันว่าตัวเองจะไม่ล่วงเกินหรือล่วงล้ำเข้าไปในเขตของหญิงสาวอย่างแน่นอน เธอเห็นอย่างนั้นก็นึกทึ่งกว่าเดิมไม่คิดว่าเขาจะจริงจังขนาดนี้

            “พี่จะนอนห้องนี้” พูดจบก็รีบสอดกายเข้าไปในถุงนอนขนาดเล็ก เห็นอย่างนั้นก็อึดอัดแทนแต่เธอก็ไม่ได้ขัด กลัวว่าถ้าตัวเองพูดแล้วจะเป็นช่องให้เขาขึ้นมานอนบนเตียงได้ สิ่งที่ทำคือการพูดเตือนชายหนุ่มเพราะรู้ดีว่าเขาคงไม่ค่อยได้นอนในถุงขนาดเล็กเท่าไหร่

            จากคุณชายได้นอนเตียงนุ่ม ตอนนี้กลับต้องมาทนนอนพื้นแข็ง แต่ช่วยไม่ได้เพราะหล่อนก็บอกให้กลับไปนอนบ้านแล้วเขาไม่ยอมเอง

            “ปวดหลังก็อย่ามาบ่นแล้วกัน” เตือนอีกครั้งด้วยความหวังดี แต่เขากลับเลือกจะยิ้มให้หล่อนโดยไม่ปริปากบ่นสักคำ

            “ครับ”

            เธอเดินเข้าห้องน้ำไปชำระร่างกาย ก่อนสวมเสื้อผ้ามิดชิดเข้ามาในห้อง แน่นอนว่าห้องพักไม่มีเครื่องปรับอากาศ พัดลมก็มีตัวเดียวจึงต้องกดให้หมุนไปรอบห้อง ทั้งอากาศยังร้อนอีกต่างหาก เขาจึงต้องออกจากถุงนอนมานอนข้างนอก

            พื้นแข็งจนนอนไม่หลับพลิกไปมาตลอดคืน เพิ่งเข้าสู่ห้วงนิทราเมื่อช่วงเช้านี่เอง กระทั่งถึงเวลาตื่นเพราะได้ยินเสียงดังจากระเบียงเพราะหญิงสาวเริ่มลงมือทำน้ำเต้าหู้แล้ว เขาอยากไปช่วยก็ต้านทานเปลือกตาที่หนักอึ้งจนต้องปิดลงอีกครั้ง

            “โอ๊ย” ตื่นมาอีกทีก็ลุกนั่งแล้วบิดขี้เกียจ รับรู้ได้ทันทีว่าปวดหลังแค่ไหน ใบหน้าเหยเกแล้วจับเอวตัวเองไว้ อายุอานามก็ไม่ใช่นอนแล้วยังต้องมานอนพื้นแข็งอีก ครั้นจะลุกไปนอนบนเตียงกับหล่อนก็กลัวถูกไล่ออกจากห้อง

            ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะหมดสภาพขนาดนี้...

            “บอกแล้วว่าจะปวดหลัง” เดินเข้ามาดูอาการของเขาพลางยืนกอดอกแล้วบ่นชายหนุ่มที่ไม่ยอมกลับไปนอนบ้าน

            “ก็ให้พี่นอนบนเตียงด้วยสิ” ค่อยหยัดกายลุกยืนเต็มความสูง ดูเวลาเห็นว่าใกล้ถึงเวลาที่เธอต้องออกไปขายน้ำเต้าหู้แล้ว จึงคิดจะเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า แต่ก่อนไปก็อดจะหยอดเธอไม่ได้ตามประสาคนที่กำลังอยู่ในช่วงงอนง้อขอคืนดี

            “ไม่!” ถูกเธอตะโกนกลับเสียงดังแล้วเดินไปหลังครัว เขายิ้มตามแล้วเผลอขมวดคิ้วเมื่อเห็นว่าหน้าท้องของหล่อนยื่นออกมาเล็กน้อย

            อ้วนขึ้นเหรอ...

            เขาส่ายหน้าไม่อยากคิดอะไรมาก หยิบผ้าเช็ดตัวแล้วเดินเข้าห้องน้ำ รีบอาบอย่างรวดเร็วแล้วค่อยออกมาข้างนอกจะได้ช่วยหล่อนเตรียมของไปขาย เห็นว่าหญิงสาวกำลังกินยาก็นึกสงสัยเลยเดินเข้าไปถาม เพิ่งนึกได้ว่ายังไม่รู้ด้วยซ้ำเธอไปโรงพยาบาลทำไม ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า

            “กินยาอะไรเหรอ”

            “วิตามินทั่วไป” พูดจบก็รีบเก็บยาเข้ากระเป๋าทันที

            นึกวิงเวียนศีรษะจนต้องนั่งลงบนเก้าอี้ แต่ไม่นานก็พะอืดพะอมต้องรีบวิ่งเข้าห้องน้ำอย่างรวดเร็ว เขาเห็นอย่างนั้นก็เป็นห่วงหวังจะตามเข้าไป กลับถูกเธอปิดประตูแล้วยังลงกลอนแน่นหนาไม่ให้เข้าไปข้างในได้

            “อ้วก...” เขาได้ยินเพียงเสียงอาเจียนก็ยิ่งกังวลมากกว่าเดิม พยายามทุบประตูเพื่อให้เธอเปิดแล้วร้องถามว่าเป็นอย่างไรบ้าง แต่ไม่นานเธอก็เปิดประตูออกมาด้วยใบหน้าซีดเผือด เขาเห็นอย่างนั้นก็ตรงเข้ามาประคองหล่อน

            “ไหวหรือเปล่า เป็นอะไรไหมหน้าซีดนะ”

            “ไม่เป็นไร ฉันสบายดี...อย่ามายุ่งได้ไหม” พยายามผลักเขาออกห่าง กลัวชายหนุ่มจะรู้ว่าอาการเหล่านี้มีสาเหตุมาจากอะไร แต่เขาก็ยังดื้อดึงพยายามจะโอบเธอเพื่อพาไปนั่งยังเตียงเหมือนเดิม ทำให้ร่างบางจำต้องยอมตามน้ำไปก่อน

            “นอนเถอะ วันนี้พี่ทำคนเดียวเอง” นั่งลงบนเตียงโดยที่เขาค่อยดันเธอให้นอนลง แต่อัญชิสายังขืนตัวเอาไว้ไม่ยอมนอนลงอย่างที่เขาต้องการ

            “ไม่”

            “อย่าดื้อนะอัญ ไม่อย่างนั้นพี่จะอุ้มไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้แหละ จะเอาแบบนั้นไหม”

ไม้อ่อนใช้ไม่ได้ผลจึงตัดสินใจใช้ไม้แข็งเสียเลย แล้วเธอก็ดูเหมือนจะยอมทำตามนอนลงพร้อมห่มผ้าโดยดี ไม่วายส่งค้อนให้ชายหนุ่มวงใหญ่แล้วบ่นคนที่เอาแต่บังคับกัน

            “เผด็จการ” เขาหลุดยิ้มเมื่อเห็นท่าทีแสนของเธอ

            “พี่ทำเพราะเป็นห่วง...ไม่อยากให้อัญต้องลำบาก” นั่งลงข้างเตียงก่อนลูบศีรษะมนอย่างอ่อนโยน เธออยากปัดออกแต่กลับรู้สึกว่ามันอบอุ่นดีเหมือนกัน จึงนอนนิ่งอยู่อย่างนั้นแล้วมองเขาตาปริบ

            “นอนแล้ว พอใจหรือยังคะ”

            “ครับ” เขายังคงนั่งอยู่ตรงนั้นหลายนาทีจนสุดท้ายก็เห็นว่าเธอเข้าสู่ห้วงนิทราก็ยกยิ้มอ่อน นั่งมองดูใบหน้าหวานจนเห็นว่าได้เวลาไปขายน้ำเต้าหู้แล้วจึงคิดจะออกจากห้อง แต่สายตากลับเหลือบไปเห็นยาที่โผล่พ้นขอบกระเป๋าพอดี จึงอดไม่ได้จะเดินเข้าไปดูว่าเธอกินยาอะไร

            “วิตามินเหรอ” คิ้วหนาขมวดเข้าหากันไม่รู้ว่าเป็นยาอะไรบ้าง แต่เมื่อเขาหยิบสมุดที่อยู่ในกระเป๋าออกมาอ่านก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เปิดอ่านข้างในว่าตัวเองไม่ได้มองผิดไป

            “สมุดฝากครรภ์...ท้อง อัญท้อง...สี่เดือน”

หัวใจเต้นรัวแล้วมองสมุดฝากท้องสลับกับคนที่นอนอยู่บนเตียง ความรู้สึกผิดเพิ่มมากกว่าเดิมจนอยากตรงไปโอบกอดเธอเอาไว้