๑๙ ภรรยาตามกฎหมาย (๔)

“อ่า ค่ะ” 

            เริ่มคุยกันอย่างถูกคอแต่ส่วนมากมนัสกรจะเป็นฝ่ายถาม ส่วนเธอก็ตอบบ้างแล้วก็ฟังเขาพูดเรื่องของธนนท์ปภพบ้าง กลายเป็นวงสนทนาที่มีเพียงเสียงหัวเราะและพูดคุยไม่ขาดสาย กระทั่งติณณภพเดินกลับมาพร้อมกับพี่ชาย หล่อนจึงสบโอกาสสละที่นั่งให้คนมาใหม่

            “พี่หนึ่งพูดอะไรกับพี่สอง” น้องชายถามอย่างรวดเร็ว

            “ไม่ใช่เรื่องของนาย” แต่เขาเลือกจะปิดเงียบไม่ยอมบอก

            “ผมอยากรู้”

            “ไม่รู้สักเรื่องสิ” มนัสกรทำหน้าบึ้งแล้วหันไปทางอื่น เหมือนต้องการบอกว่าอยู่ในอาการงอน แต่เขาก็ไม่คิดจะง้อ เลือกหันมามองร่างบางด้วยความเป็นห่วง พยายามเก็บความลับเรื่องที่เธอท้องเอาไว้ อยากให้หล่อนพร้อมแล้วพูดอง

            “รอสามสิบนาทีเดี๋ยวอาหารทยอยมาเสิร์ฟ...อัญขึ้นไปพักเถอะเดี๋ยวพี่พาไปเอง อยู่ที่นี่เดี๋ยวก็ถูกพวกนี้ชวนคุยจนไม่ได้พักพอดี” ไม่พูดเปล่ารีบดันหลังเธอให้ขึ้นห้องทันที เขากลัวว่าปล่อยหล่อนไว้กับน้องจะรู้เรื่องแปลกๆ ที่มนัสกรสรรหามาเล่า

            “ค่ะ” นอมแต่โดยดีแล้วเขาก็จับจูงมือหล่อนออกจากร้าน

            คนที่เหลือต่างมองตามเมื่อสายตาของธนนท์ปภพไม่มีใครอื่นเลยนอกจากแฟนสาวของตัวเอง เรียกว่าเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือก็ไม่ผิดนัก

            “อยากกินอะไรไหม พี่ไปซื้อให้ได้นะ” ระหว่างไปส่งหล่อนหน้าห้องก็ถามเพราะเห็นว่าถึงเวลาต้องกินยา

            “อยากกินข้าวผัดหมู” บอกตามความรู้สึกแล้วเขาก็ยกมือขึ้นลูบศีรษะมน ยิ้มบางให้เธอจนหญิงสาวหลับตาซึมซับความอบอุ่นนั้น

            “เดี๋ยวพี่ไปซื้อให้”

            “ค่ะ”

            เดินเข้าห้องแล้วล้มตัวลงนอนถึงจะไม่ง่วงก็ตาม เธอยิ้มอย่างมีความสุขที่ได้รับความอบอุ่นจากเขาอีกครั้ง กำแพงที่สร้างไว้ถูกเขาพังลงในคราวเดียว ไม่รู้เรียกว่าใจง่ายหรือเปล่าแต่เธอแพ้ชายหนุ่มมานานแล้ว

            แพ้ตั้งแต่เห็นหน้าเขาที่โรงพยาบาลด้วยซ้ำ...

            สถานการณ์อันน่าอึดอัดเกิดขึ้นในช่วงสายวันต่อมา ขณะที่ตนกำลังทำส้มตำซึ่งเป็นงานเดียวที่เขาอนุญาต เพราะดูเหมือนร่างสูงจะห้ามไปหมดทุกอย่าง เดินบ่อยก็ไม่ได้ ขยับเยอะปรามอีก มีเพียงยืนนิ่งที่เขาจะยอม แต่ยืนนานก็ไม่ได้ต้องสลับกับนั่ง

            ข้อห้ามเยอะไปหมดจนเริ่มหงุดหงิด แต่ยังไม่ทันได้บ่นก็มีคนเดินเข้ามาในร้าน คิดว่าเป็นลูกค้าแต่พอเห็นเขาเดินเข้าไปไหว้แล้วยังเรียกว่าพ่อก็ทำให้หล่อนตระหนก

            ไม่คิดว่าจะพบบิดาของเขา...

            เป็นครั้งแรกด้วยซ้ำที่เจอกัน แล้วสภาพของหล่อนดูแทบไม่ได้เลย

            เขาไม่เห็นบอกว่าท่านจะมาหล่อนจะได้เตรียมตัวสักหน่อย ตอนนี้ทำได้เพียงต้อนรับโดยการพาท่านไปนั่งพักที่แคร่หน้าบ้าน ค่อนข้างเป็นส่วนตัวพอสมควรคนละส่วนกับร้านอาหาร จากนั้นจึงนำน้ำมาเสิร์ฟแล้วให้พนักงานดูแลร้าน

            “หนูอัญใช่ไหมลูก” เพิ่งได้เห็นหน้าค่าตาของคนที่ลูกชายพร่ำเพ้อเมื่อสิบเอ็ดปีก่อน จนถึงปัจจุบันก็ยังเป็นคนเดิมอยู่ดี

            “สวัสดีค่ะคุณลุง” ยกมือไหว้อย่างนอบน้อม แต่เหมือนคำเรียกจะไม่ค่อยถูกใจท่านเท่าไหร่

            “เรียกพ่อเถอะ เป็นคนรักของหนึ่งไม่ใช่เหรออย่าเรียกลุงให้ห่างเหินเลย อีกไม่นานก็จะดองกันอยู่แล้ว” เอ่ยพูดไม่กี่ประโยคก็เข้าเรื่องทันที คนเจ้าแผนการแอบยกยิ้มมีความสุขเพราะตนเป็นคนบอกน้องให้ไปรับบิดามายังเมืองหลวง เพื่อจะได้มัดมือชกเธอเสียเลย

            เขาไม่อยากเสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์ อย่างน้อยก็อยากได้สถานะสามีมาครองเอาไว้เพื่อความอุ่นใจ

            “คะ...” เธอถึงกับชะงักหันมามองเขาเหมือนต้องการคำอธิบาย แต่คุณอวัชก็ไขความกระจ่างให้เธออย่างรวดเร็ว

            “พ่อรู้เรื่องทุกอย่างแล้ว หนึ่งเล่าให้พ่อฟังทั้งหมดตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน” เขาโทรไปเล่าให้ท่านฟังแล้วถูกบ่นไปพักใหญ่จนหูชา พอมาเจอกันจึงต้องเอ่ยกับหญิงสาวด้วยความรู้สึกผิด ทำให้หล่อนเก้อเขินไม่คิดว่าเขาจะเล่าเรื่องของเราทั้งหมด

            “ขอโทษนะลูกที่พ่อเลี้ยงลูกชายไม่ดี ไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษแล้วรังแกหนูจนสร้างบาดแผลทางใจให้หนูมากขนาดนี้” คราวนี้เป็นหล่อนที่พูดอะไรไม่ออก ทำได้เพียงมองท่านที่รู้สึกผิดแทนบุตรชาย เลือกก้มหน้ามองซ่อนแก้มที่ร้อนผ่าวเอาไว้

            “แต่เรื่องมันมาถึงขั้นนี้พ่อก็อยากให้เราสองคนคบกันเป็นเรื่องเป็นราว...วันนี้พ่อว่างพอดีเลย” เปลี่ยนเรื่องรวดเร็วจนต้องเงยหน้ามาสบตากลัวว่าจะตามไม่ทัน เธอมองประมุขของบ้านเฟื่องรัตน์ภักดีตาปริบเดาไม่ออกว่าท่านกำลังจะพูดอะไร

            “หนึ่งพาน้องไปจดทะเบียนสมรสให้เรียบร้อยนะ” สั่งลูกชายที่นั่งเงียบแต่แววตากลับพราวระยับมีความสุขเพราะเตรียมกับท่านไว้หมดแล้วว่าเขาต้องการอะไรบ้าง แล้วท่านก็เห็นด้วยเป็นอย่างมากเพราะอยากเจอหน้าหลานแล้วให้ใช้นามสกุลของตัวเอง

            อีกอย่างอายุของธนนท์ปภพก็สมควรมีครอบครัวได้แล้ว พอเจอผู้หญิงที่รักจริงก็อยากให้คว้าเอาไว้

            “คะ!?” ทำหน้าเหรอหราทันทีเหมือนจะตามสองพ่อลูกไม่ทัน

            “ครับพ่อ ผมจะพาอัญไปจดทะเบียนสมรสแล้วก็เปลี่ยนนามสกุลให้เรียบร้อยในวันนี้เลย แล้วสัปดาห์หน้าผมจะพารวิไปไหว้พ่อนะครับ” จัดการพูดเองทั้งหมดเพราะหญิงสาวกำลังอยู่ในอาการตกใจ เขาจึงใช้โอกาสนี้ให้เป็นผลดีต่อตัวเอง

            “อยากเห็นหน้าหลานคนแรกแล้วเนี่ย ส่วนคนที่สองจะมาเมื่อไหร่ล่ะ” มองสองคนสลับกันก่อนร่างสูงจะเป็นฝ่ายเอ่ยออกมาเอง เขารอให้เธอเฉลยไม่ไหวแล้วก็อยากบอกบิดาให้ทราบว่าหลานคนที่สองมาเร็วกว่าที่คิดเอาไว้

            “มาแล้วครับคุณพ่อ” แทรกขึ้นอย่างรวดเร็ว จนเธอต้องหันไปมองแล้วเรียกเขาเสียงดังด้วยความตกใจ

            “พี่หนึ่ง!”

            เขาทราบได้อย่างไร!

            “ได้สี่เดือนแล้วครับ ผมว่าจะพาไปฝากท้องที่โรงพยาบาลของอากฤษดาวันพรุ่งนี้” พูดเองตัดสินใจเองหมดทุกอย่าง คุณอวัชได้ยินก็ยิ้มกว้างด้วยความดีใจ ไม่นึกว่าตัวเองจะได้หลานเร็วขนาดนี้ ทำให้ไม่อยากกลับไปอยู่ที่สวนตามลำพังแล้ว

            อยากเลี้ยงหลานอยู่ที่นี่มากกว่า...

            “ข่าวดีคูณสองเลย พ่อได้ทั้งสะใภ้ใหญ่แล้วยังได้หลานคนที่สองอีก” เขาได้ยินท่านพูดอย่างนั้นก็ยิ้มไม่หุบ พยักหน้าแล้วหันมามองหญิงสาวที่ทำหน้านิ่งใส่ก็หุบยิ้มอย่างรวดเร็ว รับรู้ถึงรังสีบางอย่างที่แผ่ออกมาแล้วดูท่าจะไม่ใช่เรื่องดีสำหรับตน

            “ครับ”

            คนที่ตื่นเต้นไม่ใช่ธนนท์ปภพผู้เดียว เพราะคุณอวัชที่ได้เป็นคุณปู่ก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน รีบถามคนทั้งสองเพื่อจะได้เป็นสักขีพยานให้แก่ลูก

            “เตรียมเอกสารไปสำนักงานเขตเลยไหม พ่อนัดกับเพื่อนอีกคนไปตีกอล์ฟจะได้ให้เขามาเป็นพยานจดทะเบียนด้วย” เธอคิดปฏิเสธเมื่อทุกอย่างดูรวบรัดหมดแต่ร่างสูงกลับไม่เปิดช่องไฟให้กันบ้างเลย ตอบรับรวดเร็ว

            “ดีครับพ่อ”

            เขารีบจับจูงมือเธอไปยังห้องพักเพื่อเอาเอกสารสำคัญ ระหว่างนั้นหล่อนก็หันมามองพร้อมเอ่ยกับเขาเพราะมองเจตนาของชายหนุ่มออก

            “นี่มันมัดมือชกไม่ใช่เหรอคะ” เจอคำถามก็ไม่คิดปฏิเสธ พยักหน้ารับแต่โดยดี

            “ใช่ มัดมือชก...เพราะพี่รักอัญจนทนรอไม่ไหวแล้ว” เขาบอกรักอยู่หน้าห้องแล้วสบตาเธอส่งผ่านความรู้สึกทั้งหมดให้หญิงสาว ทำเอาเจ้าตัวถึงกับเขินแก้มแดงพลางเม้มปากแน่น ไม่คิดว่าตัวเองต้องเจอกับสายตาทรงพลังเช่นนี้

            “พี่...คุณรู้ได้ยังไงว่าฉัน...ท้อง” เผลอเรียกเขาว่าพี่จนต้องเปลี่ยนคำ นึกสงสัยเพราะตัวเองไม่ได้บอก หรือเขาจะสังเกตจากอาการได้

            “สมุดฝากท้องไงครับ” คำเฉลยทำให้หล่อนพยักหน้ารับทราบ ตนสะเพร่าเองที่ไม่ได้เก็บให้ดี

            หล่อนไขกุญแจเข้ามาในห้องพัก ยังไม่ทันได้เดินไปไหนก็ถูกเขาคว้าไปกอดจากทางด้านหลัง เกยคางไว้บนไหล่บางแล้วเอ่ยด้วยความรู้สึกผิดต่อสิ่งที่ได้กระทำลงไป

            “พี่ขอโทษที่รู้ช้าเกินไปนะ” เธอยืนนิ่งไม่ได้ผลักไส ซึมซับความอบอุ่นที่อีกฝ่ายมอบให้ ก่อนมือของเขาจะลูบที่หน้าท้องนูนพร้อมบอกเธอให้ใจสั่นรัว

            “ต่อจากนี้พี่จะทำทุกอย่างเพื่อเรา...เพื่อลูก”

            น้ำตาคลอเบ้าเมื่อได้ยิน เลือกจะยืนอยู่แบบนั้นพักใหญ่แล้วค่อยหยิบของสำคัญในการจดทะเบียนสมรส ตรงหน้าสู่สำนักงานเขตแล้วจากนั้นนามสกุลที่ต่อท้ายชื่อก็เปลี่ยนไป

            ไม่ใช่อัญชิสา อนันต์เมษแต่เป็นอัญชิสา เฟื่องรัตน์ภักดี...