Lahat ng Kabanata ng รักร้ายภรรยา: Kabanata 11 - Kabanata 20

หญิงสาวเลือกที่รวบผมเกล้าขึ้นทั้งหมดเมื่อค่ำวันนี้จะต้องทานอาหารริมทะเลที่ต้องเจอลมแรงไม่ใช่น้อยจึงไม่อยากให้ผมปลิวไปตามลมจนเกิดปัญหาระหว่างทานมื้อค่ำ ส่วนรองเท้าเธอเลือกสวมใส่รองเท้าแตะรัดข้อเท้าสีขาวเข้ากับชุดเดรสที่สวมใส่ หากแต่เสียดายที่สาวเจ้าไม่ใช่คนชอบสวมใส่เครื่องประดับเหมือนคนอื่นๆ จึงทำให้ลำคอขาวเนียนดูโล่งต่อสายตาผู้คนที่มองแต่ใช่ว่าเธอจะใส่ใจหากเธอใส่ใจป่านนี้ก็คงมีห้องเก็บเครื่องประดับเหมือนพี่น้องคนอื่นไปนานแล้ว มีเพียงเธอคนเดียวเท่านั้นที่ภายในบ้านหรือที่คอนโดมิเนียมจะไม่มีห้องเก็บเครื่องประดับนอกจากจะมีนาฬิกาข้อมือหรือไม่ก็กำไลหยกสองสามชิ้นที่ได้มาจากผู้หลักผู้ใหญ่ที่เมตตาเอ็นดูมอบให้มาเป็นของขวัญแน่นอน สิ่งของล้ำค่าทางจิตใจเธอก็เลือกที่จะเก็บไว้ที่ธนาคารมากกว่า“มามี้ๆ นายหล่อไหมครับ” เจ้านายวิ่งออกมาตรงไปหาปิ่นอนงค์ที่กำลังนั่งรออยู่ที่โซหาเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้มสดใส“หล่อมาก…หล่อมากๆ เลยครับ” ปิ่นอนงค์พูดเสียงลากยาวก่อนจะพูดซ้ำอีกครั้งแล้วก้มลงหอมแก้มตุ้ยนุ้ยของเจ้านายเธอมองเด็กชายตัวน้อยซึ่งอยู่ในชุดเสื้อเสื้อเชิ้ตสีขาวสวมกางเกงเอี๊ยมสามส่วนสีน้ำเงินทับพร้อมร้องเท้า

หากแต่สำหรับปิ่นอนงค์แล้วไม่ได้ใส่ใจคำนินทาหรือฉายาที่บรรดานักข่าวตั้งให้เลยสักนิด เพราะสำหรับเธอแล้วการใช้ชีวิตปราศจากคนรักก็มีความสุขมาตลอดไม่ได้เดือดร้อนหรือรู้สึกว่าขาดอะไรไป แต่หญิงสาวเริ่มไม่แน่ใจแล้วในตอนนี้ว่ายังรู้สึกเช่นนั้นอยู่หรือไม่เมื่อลึกลงไปที่ก้นบึ้งของหัวใจกลับมีความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างค่อยๆ ก่อนขึ้นมาอย่างไม่รู้ตั้งแต่ได้รู้จักกับเตโซได้เพียงไม่ถึงสามวันเช่นนี้ “หิวๆ หิวแล้วครับ” เจ้านายพูดขึ้นเสียงร่าเริงเมื่อได้เห็นบรรดาอาหารสีสันหลากหลายทันทีที่เตโซวางลงบนเก้าอี้ทรงสูงสำหรับเด็กซึ่งวางอยู่ข้างเก้าอี้ของปิ่นอนงค์ “ขอบคุณค่ะ” ปิ่นอนงค์ทั้งรู้สึกเกรงใจและเขินอายเล็กน้อยที่เตโซขยับเก้าอี้ให้เธอได้นั่งแม้จะมีคำขอบคุณแต่เธอก็อดที่จะรู้สึกเกรงใจชายหนุ่มไม่ได้ เพราะถึงอย่างไรแล้วระหว่างหญิงสาวกับเขาเป็นการแต่งงานที่มีเงื่อนไขอยู่บนทะเบียนสมรสและเลือกที่จะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันระหว่างที่อยู่ในฐานะสามีภรรยาในนาม “ไม่ต้องเกรงใจผมมากนักหรอกครับ เจ้าสัวเป็นคนจัดการทั้งหมด ผมแค่พาคุณกับน้องนายมาที่นี่เท่านั้น” เตโซพูดอย่างไม่ยี่

“คุณจะไม่รับของขวัญจริงเหรอครับ” เตโซถามพลางดึงสายตามองไปที่กล่องกำมะหยี่สีขาวในมือของหญิงสาว“คุณตั้งใจจะให้ฉันจริงๆ ใช่ไหมคะ” ปิ่นอนงค์ถามขึ้นอีกครั้งพลางหลุบสายตามามองที่กล่องกำมะหยี่สีขาวในมือ“ครับ” เตโซตอบกลับทันทีอย่างไม่ลังเล“…สร้อยข้อมือ?” ปิ่นอนงค์เปิดกล่องดูของข้างในก่อนจะพูดขึ้นพลางเงยหน้าไปมองเตโซ“ครับ ตัวสร้อยเป็นเงินแท้เส้นเล็กไม่เกะกะตัดเป็นหยดน้ำไขว้กัน ตัวจี้เป็นบลูดาร์กไดมอนด์ เพชรสีน้ำเงินดำหายากของบริษัทผมให้ช่างเจียระไนออกมาเป็นทรงเพชรฝังในกรอบเล็กกำลังพอดี ผมคิดว่าคุณน่าจะชอบอะไรแบบนี้” เตโซตอบพลางอธิบายส่วนต่างๆ ของสร้อยข้อมือ“ไม่หวือหวา ไม่ใหญ่เว่อร์ เล็กกำลังพอดี และเรียบหรูดูมีคลาสในแบบนี้คุณประเมินฉันสูงส่งเกินไปค่ะ” ปิ่นอนงค์พูดจบก็ช้อนสายตากลับไปมองเตโซหลังพินิจพิจารณาสร้อยข้อมือในกล่องกำมะหยี่สีขาว“คุณไม่ชอบ?” เตโซเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยถามกลับ“ตัวสร้อยถ้าตีราคาอยู่ที่เท่าไรคะ” ปิ่นอนงค์ไม่ตอบแต่เลือกที่จะถามกลับ“ห้าพันเก้า” เตโซตอบออกไปตามตรงอย่างรอดูปิ่นอนงค์ว่าจะทำเข่นไรต่อหรือจะมีคำพูดอย่างไรต่อ“ตัวจี้ล่ะคะ” เธอเลือกที่จะถามอย่างเดียวไม่มีการต่อบ

บทที่ 4ลอบทำร้ายทั้งปิ่นอนงค์และเชอรีนหันขวับไปมองพราวมุกที่เดินเข้ามาพลางพูดด้วยโทนเสียงไม่พอใจเชอรีน ทว่าการปรากฏตัวของพราวมุกทำให้คนเป็นพี่สาวทั้งสองคนสงสัยไม่น้อย ทั้งที่ก่อนหน้านี้เพิ่งจะไปออกงานการกุศลที่เชียงรายและนานๆ ทีพราวมุกจะลงมาภูเก็ตเพราะโดยปกติแล้วพราวมุกมักจะทำงานตัวติดกับจิรันเสียมากกว่า“สวัสดีค่ะพี่ปิ่น พี่โซ…พี่เชอรีน” พราวมุกทักทายปิ่นอนงค์และเตโซก่อนจะเงียบลงเพื่อหันไปมองเชอรีนด้วยท่าทางปกติซึ่งแตกต่างจากที่พราวมุกมีรอบยิ้มให้กับปิ่นอนงค์แล้วจึงทักทายออกไปด้วยความเคารพผู้ที่เป็นผู้ใหญ่กว่าอย่างเชอรีนแต่คนถูกเด็กทักทายอย่างมีมารยาททำเพียงกอดอกมองไปทางอื่นอย่างไม่ใส่ใจแกมไม่ยินดีหรือยินร้ายกับการเจอพราวมุกที่ภูเก็ตด้วยเพราะไม่ได้สนใจพราวมุกมากนัก อย่างไรแล้วพราวมุกก็ดูกิจการกับจิรันมากกว่าจะมาแย่งความดีความชอบที่นี่อีกทั้งส่วนใหญ่แล้วพราวมุกจะบริหารธุรกิจจิวเวลรี่มากกว่า“มุกรู้จักคุณเตโซด้วยเหรอ” ปิ่นอนงค์ยิ้มรับคำทักทายก่อนจะถามออกไปด้วยความสงสัย“ไว้จะเล่าให้ฟังนะคะ มุก…” พราวมุกกำลังจะพูดในสิ่งที่ตั้งใจกับการลงมาจากห้องที่โรงแรมเพื่อมาที่นี่“ตลกดีนะ แต่งงาน

สองสัปดาห์มาหลังจากวันดินเนอร์กันปิ่นอนงค์ก็อยู่อย่างสงบสุขไร้การก่อกวนจากเชอรีนจนสงสัยใคร่รู้ไม่น้อยเพราะตามปกติแล้วไม่เข้ามาก่อกวนก็สร้างปัญหาให้ได้เธอตามแก้ไขอยู่ตลอดเวลาจนพากันปวดหัวไปตามๆ กันอย่างไม่ให้พัก แต่การหายไปเช่นนี้ของเชอรีนไม่ได้ทำให้หญิงสาวสบายใจเลยสักนิดมีแต่จะห่วงใยเสียมากกว่าเพราะอาจเกิดเรื่องไม่ดีกับเชอรีนก็เป็นได้และแน่นอนว่าคนที่ภูเก็ตไม่มีใครกล้าทำอะไรคนของวรรณวิภากิจ ฉะนั้นแล้วที่เธอเป็นห่วงไม่ใช่เรื่องภายในภูเก็ตหากแต่จะเป็นเรื่องนอกจังหวัดภูเก็ตเสียมากกว่า แต่ใครต่างก็รู้ว่าเชอรีนจะออกจากภูเก็ตก็ต้องเมื่อมีเหตุจำเป็นจริงๆ ด้วยเพราะบิดาและลุงของเจ้าตัวอาศัยอยู่ที่นี่เป็นหลักการที่เธอครุ่นคิดมากเช่นนี้แม้จะเป็นสิ่งที่ไม่น่าจะเกิดขึ้น แต่อย่างไรแล้วระหว่างเธอกับเชอรีนก็เป็นคนในครอบครัวเดียวกัน เห็นกันมาตั้งแต่จำความได้ ด้วยเพราะส่วนใหญ่แล้วทั้งเธอและเชอรีนเติบโตที่ภูเก็ตเสียมากกว่าเตโซซึ่งเดินกลับมาจากไปหาเคนและพฤกษ์ที่พักอยู่ที่โรงแรมเพื่อทำงานแม้จะอยู่ในช่วงฮันนีมูนตามขั้นตอนการเข้าประตูวิวาห์ก็ตาม แต่ชายหนุ่มก็ยังต้องทำงานในตำแหน่งหน้าที่ประธานบริษัทดารีนได