บทที่ 4 ลอบทำร้าย (1)

บทที่ 4

ลอบทำร้าย

ทั้งปิ่นอนงค์และเชอรีนหันขวับไปมองพราวมุกที่เดินเข้ามาพลางพูดด้วยโทนเสียงไม่พอใจเชอรีน ทว่าการปรากฏตัวของพราวมุกทำให้คนเป็นพี่สาวทั้งสองคนสงสัยไม่น้อย ทั้งที่ก่อนหน้านี้เพิ่งจะไปออกงานการกุศลที่เชียงรายและนานๆ ทีพราวมุกจะลงมาภูเก็ตเพราะโดยปกติแล้วพราวมุกมักจะทำงานตัวติดกับจิรันเสียมากกว่า

“สวัสดีค่ะพี่ปิ่น พี่โซ…พี่เชอรีน” พราวมุกทักทายปิ่นอนงค์และเตโซก่อนจะเงียบลงเพื่อหันไปมองเชอรีนด้วยท่าทางปกติซึ่งแตกต่างจากที่พราวมุกมีรอบยิ้มให้กับปิ่นอนงค์แล้วจึงทักทายออกไปด้วยความเคารพผู้ที่เป็นผู้ใหญ่กว่าอย่างเชอรีน

แต่คนถูกเด็กทักทายอย่างมีมารยาททำเพียงกอดอกมองไปทางอื่นอย่างไม่ใส่ใจแกมไม่ยินดีหรือยินร้ายกับการเจอพราวมุกที่ภูเก็ตด้วยเพราะไม่ได้สนใจพราวมุกมากนัก อย่างไรแล้วพราวมุกก็ดูกิจการกับจิรันมากกว่าจะมาแย่งความดีความชอบที่นี่อีกทั้งส่วนใหญ่แล้วพราวมุกจะบริหารธุรกิจจิวเวลรี่มากกว่า

“มุกรู้จักคุณเตโซด้วยเหรอ” ปิ่นอนงค์ยิ้มรับคำทักทายก่อนจะถามออกไปด้วยความสงสัย

“ไว้จะเล่าให้ฟังนะคะ มุก…” พราวมุกกำลังจะพูดในสิ่งที่ตั้งใจกับการลงมาจากห้องที่โรงแรมเพื่อมาที่นี่

“ตลกดีนะ แต่งงานกับคุณเตโซแต่ไม่รู้ว่ามุกเป็นพาร์ทเนอร์กับน้องชายเขา ลุงจิรันก็เป็นลูกค้าคนสำคัญของบริษัท เธอรู้อะไรบ้างเกี่ยวกับเขาน่ะปิ่น เป็นเมียเขาแท้ๆ แต่ไม่รู้อะไรเลยเนี่ยนะ” เชอรีนหันขวับกลับมาหัวเราะอย่างขบขันก่อนจะพูดขึ้นด้วยความเย้ยหยัน

“ฉันจะรู้หรือไม่รู้ก็ไม่ได้หมายความว่าฉันจะไม่รู้จักเขาเลย เชอรีน เหนื่อยบ้างไหมกับการจะต้องมาแข่งขันกับฉันแทนที่จะพัฒนาตัวเองให้ได้ในสิ่งที่ควรจะได้” ปิ่นอนงค์กระชับมือบีบมือหนาของเตโซที่ยังคงกอบกุมอยู่พลางพูดออกไป

“ฉันไม่เหนื่อย ฉันชอบ ฉันสนุก ยิ่งถ้าได้เห็นเธอแพ้ฉันบ้างปิ่น” เชอรีนโต้ตอบกลับทันทีด้วยท่าทีไม่ลดราวาศอกง่ายๆ เลยสักนิด

“เชอรีน!” ปิ่นอนงค์ขึ้นเสียงเมื่อเชอรีนยังฉุกคิดไม่ได้นอกจากการจะเอาชนะการเป็นที่หนึ่ง

“พี่เชอรีนคะ มุกว่าพี่กลับไปก่อนดีไหมคะ เรื่องที่พี่เชอรีนมาที่นี่คุณอาทราบแล้วนะคะ มุกเป็นคนบอกก่อนมาที่นี่เองค่ะ มุกมองว่าการที่พี่เชอรีนกลับไปมันจะมีผลดีต่อตัวพี่มากกว่านะคะ” ครานี้เป็นพราวมุกที่เริ่มจะอดทนกับสถานการณ์เดิมๆ ของปิ่นอนงค์กับเชอรีนไม่ได้ แม้ที่ผ่านมาพอจะทราบบ้างถึงรอยร้าวระหว่างสองคน

แต่ไม่คิดเลยว่าจะหนักขึ้นทุกวันเช่นนี้

การไม่ลงรอยการแข่งขันกันระหว่างปิ่นอนงค์กับเชอรีนคนภายในครอบครัวรู้เรื่องมาตลอด เพียงแต่เห็นว่าเป็นการมีปากเสียงกันระหว่างพี่น้องอีกไม่นานก็คงจะดีกันได้ แต่จวบจนวันนี้ก็ยังไม่มีทีท่าจะลดลงเลยสักนิดมีแต่จะร้ายแรงขึ้นทุกทีที่ได้ทะเลาะกัน

คนหนึ่งก็ร้ายอย่างเอาแต่ใจ

อีกคนก็ร้ายอย่างไม่ยอมใคร

ต่างคนต่างไม่ยอมถอยคนละก้าวเช่นนี้แล้วเมื่อไรจะจับมือดีกันเหมือนพี่น้องคนอื่นๆ ได้กันนะ คนหนึ่งแรงมาก็แรงกลับอย่างไม่ยอมกันจนสุดท้ายก็จบลงด้วยการทะเลาะวิวาท บ่อยครั้งที่ทำให้คุณปู่ของพวกเธอล้มป่วยหากแต่เจ้าสัวธรรมรงค์ไม่คิดยอมบอกหลานสาวทั้งสองคนให้รู้ก็เพราะห่วงความรู้สึกของหลานสาวทั้งสองคนหากรู้ว่าเป็นต้นเหตุที่ทำให้คนเป็นปู่ล้มป่วยอยู่บ่อยครั้ง โดยเฉพาะปิ่นอนงค์ที่เจ้าสัวธรรมรงค์ใส่ใจเป็นพิเศษมาตั้งแต่สูญเสียบิดามารดาไปจนกลายเป็นคนเก็บตัว ยิ่งมีเหตุการณ์ของพี่สาวยิ่งตอกย้ำและสร้างหญิงสาวที่เคยสดใสร่าเริงให้กลายเป็นคนมีโลกส่วนตัวสูง

เพราะคำพูดของพราวมุกทำให้เชอรีนตัดสินใจเดินจากไปอย่างกระฟัดกระเฟียดด้วยความไม่พอใจแกมรู้สึกถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของตน ไม่วายทิ้งท้ายคำพูดที่ทำให้ปิ่นอนงค์เก็บไปคิดมากอย่างไม่รู้ตัว

“คนอย่างเธอไม่เจนผู้ชาย ระวังจะมีเขาบนหัวไม่รู้ตัว”

เจ้าสัวธรรมรงค์พยักหน้ารับคำรายงานคนสนิทที่รายงานเรื่องของปิ่นอนงค์ตั้งแต่ไปถึงจนเกิดเรื่องทะเลาะกับเชอรีนำลางใช้ปลายนิ้วชี้ปัดหน้าจอเลื่อนไปดูภาพถ่ายภาพอื่นๆ จนกระทั่งถึงภาพที่พราวมุกเดินเข้ามาร่วมวงในขณะที่สายพิณอุ้มเจ้านายเดินกลับออกไปเพื่อไม่ให้เด็กชายตัวน้อยมาได้ยินสิ่งที่ไม่ควรรับรู้

“ดูสถานการณ์ต่อไปก่อน” เจ้าสัวธรรมรงค์ออกคำสั่ง

“ได้ครับ แล้วเรื่องของคุณเตโซจะทำยังไงดีครับ” สาธิตตอบรับพลางถามถึงสามีของคุณหนู

“ยังไม่ต้องทำอะไรเพราะตอนนี้เตโซก็ดูแลปิ่นเป็นอย่างดีแล้ว แถมยังใส่ใจเกินจำเป็นกับความสัมพันธ์ ดูท่าทีไปก่อน ยังไงเราต้องให้ปิ่นมาเป็นอันดับหนึ่ง…กว่าปิ่นจะผ่านช่วงเวลาร้ายๆ มาได้จนเติบโตขนาดนี้ไม่ได้ง่ายสำหรับปิ่นเลย” เจ้าสัวธรรมรงค์ให้คำตอบออกไปไม่วายอดเป็นห่วงหลานสาวไม่ได้เช่นกัน แม้ว่าปากจะพูดออกไปเช่นนั้น

“ได้ครับ” สาธิตตอบรับก่อนจะยื่นมือไปรับแท็บเลตมาจากดจ้าสัวธรรมรงค์ก่อนจะหลบให้เจ้านายได้ลุกขึ้นเดินออกจากห้องนั่งเล่นเพื่อขึ้นไปพักผ่อน

“ฉันเกือบลืมไปเลย สืบหาตัวแฟนยายหนูมุกได้หรือยัง อย่าลืมดูแลพราวมุกอีกคนด้วย ต้องสืบให้ได้ว่าเป็นใครและดีพอหรือเปล่า” เจ้าสัวธรรมรงค์ไม่ลืมที่จะกำชับกับสาธิตซึ่งเดินตามหลังมา

“ยังไม่ได้เรื่องครับ ทราบแต่ว่าตอนนี้ทั้งคุณหนูพราวมุกทั้งแฟนคุณหนูอยู่ที่ภูเก็ต คือ คนที่โรงแรมบอกว่าคุณหนูพราวมุกจะมาที่ภูเก็ตกับแฟนประจำเพื่อพักผ่อนครับ” สาธิตแจ้งเรื่องที่ตนทราบมาเท่าที่พูดออกไป

“ภูเก็ต ตอนนี้นะเหรอ…สั่งการลงไปว่าถ้าใครได้ภาพแฟนยายหนูมุกมาได้ โบนัสปลายปีโบนัสสองเท่า” เจ้าสัวธรรมรงค์ออกคำสั่งจบก็โบกมือขึ้นให้สาธิตได้กลับไปพักผ่อนได้แล้วก่อนที่จะเดินขึ้นไปยังชั้นบนด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่มกับตัวเองกับการได้รู้เห็นดินเนอร์ของค่ำวันนี้ แม้จะมีปัญหาอยู่บ้างจากเชอรีน

แต่ทว่า เมื่อนึกถึงเชอรีนแล้วเจ้าสัวธรรมรงค์ก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าถึงเวลาแล้วที่จะจัดการแก้ไขกับสิ่งที่ตนพลาดไปในด้านที่ดูแลเอาใจใส่เชอรีน จึงหันกลับไปเรียนสาธิตอีกครั้งซึ่งกำลังเดินกลับไปที่ห้องนอนของตัวเองซึ่งอยู่ถัดไปจากห้องนั่งเล่นไปอีกสามห้อง ซึ่งอยู่สุดทางเดิน

“เดี๋ยว”

“ครับ”

“เรียกเชอรีนขึ้นมาหาฉัน”

“ครับคุณท่าน”