บทที่ 5 9.0 ริกเตอร์ (7)

ปิ่นอนงค์ได้แต่เบิกตาโตเป็นไข่ห่านมองเตโซที่กำลังบดเคล้าริมฝีปากของเธอโดยที่หลับตาจนกระทั่งความหวานละมุนเริ่มแทรกซึมให้เธอเริ่มโอนอ่อนตาม เปลือกตาจึงค่อยๆ ปิดลงและเริ่มลองในสิ่งที่ไม่เคยเผยอริมฝีปากรับ มือเล็กข้างที่ไม่ได้รับบาดเจ็บกำที่เสื้อของเขาจนยับยู่ยี่ ลิ้นอุ่นเกี่ยวกระหวัดอย่างค่อยเป็นค่อยไปไม่เร่งรีบ มอบความละมุนอ่อนโยนให้เธอไม่ตกใจมากเกินไปเสริมด้วยมือหนาที่นังคงประคองใบหน้าของเธิอยากมห้ความอุ่นใจ

ราวสิบนาทีที่แสนยาวนานและละมุนหวานสำหรับเธอ

ราวสิบนาทีที่แสนสั้นและแรงกระตุกที่หัวใจของเขา

เตโซค่อยๆ ผละริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่งพลางปรือตาจึ้นมองสบสายตาของปิ่นอนงค์ที่ปรือขึ้นมามองเช่นกัน ทั้งสองประสานสายตากันโดยไร้คำพูดและไม่ละสายตาไปไหนมีเพียงลมหายใจที่เป่ารินรดกันและกัน ระยะห่างที่ห่างกันเพียงคืบนิ้ว

หญิงสาวยังคงมองสบสายตาชายหนุ่มอย่างไม่ผละออกห่างหรือมีคำพูดใดๆ ออกมาเมื่อเธอเริ่มรู้สึกทำตัวไม่ถูกปั่นป่วนไปหมดยากจะอธิบายออกมา ซึ่งไม่ต่างจากเขาที่ยังคงไม่เข้าใจกับการกระทำของตัวเองเช่นกัน

กับใครคนไหนเขาไม่ได้รู้สึกอยากจูบสักนิด ทว่าแต่กับเธอเขารู้สึกอดใจไม่ไหวจนหักห้ามใจตัวเองไม่ได้

ข้อตกลง…

สำหรับเตโซแล้วในตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าต้องการจริงๆ หรือเป็นเพียงข้ออ้างที่จะหยิบยกมาเพื่อได้อยู่ต่อในฐานะสามีของปิ่นอนงค์กันแน่

เพราะความไม่แน่ใจเขาจึงต้องการหาคำตอบที่ชัดเจน

“ฉัน…”

ปิ่นอนงค์เบียงหน้าหลุบสายตาลงเล็กน้อยด้วยความเก้อเขินแกมสับสนเมื่อเตโซยื่นใบหน้าเข้ามาหวังจะกดจูบอีกครั้ง หากแต่หญิงสาวไม่ได้ผละออกไปไหนอย่างไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมถึงมีความรู้สึกไม่อยากถอยหลังออกมาจากความใกล้ชิดกับชายหนุ่ม

“หืม?” เตโซขานรับในลำคอพลางมองสีหน้าเก้อเขินอย่างทำตัวไม่ถูกของปิ่นอนงค์ สองแก้มขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยเส้นเลือดฝาดซึ่งถูกกระตุ้นให้สูบฉีดเมื่อมีอาการตื่นเต้น

“ฉัน ฉันหิวน้ำ” เธอไม่รู้จะพูดคำใดออกไปพลางกลอกสายตามองไปทั่วห้องพักฟื้นผู้ป่วยแล้วจึงไปสะดุดกับเหยือกน้ำเป่า

แต่ทว่าในใจนั้นเธอรู้สึกไม่ได้ขาดน้ำเลยเมื่อถูกเติมด้วยความละมุนหวานจากริมใีปากของเขา

“คุณแน่ใจนะปิ่นว่าหิวน้ำ” เตโซแกล้งเย้าปิ่นอนงค์

“คุณ!” ปิ่นอนงค์มองขวับด้วยความเขินก่อนจะเอ็ดใส่เบาๆ อย่างรู้สึกร้อนผะผ่าวทั้วสองแก้ม

“หิวน้ำก็หิวน้ำ” เตโซกระตุกยิ้มมุมปากอย่างรู้สึกดีแกมมีความสุขก่อนจะลุกเดินไปเทน้ำจากเหยือกลงใส่แก้วแล้วเดินกลับมาหาปิ่นอนงค์

ชายหนุ่มนั่งลงที่เดิมพลางมองหญิงสาวด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่มหากแต่สำหรับเธอแล้วคือรอยยิ้มที่ร้ายกาจเสียจนเธอต้องเบนสายตาไปมองทางอื่นแก้เก้อทั้งที่กำลังดื่มน้ำ เพราะรอยยิ้มของเขากำลังทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงอีกแล้วทั้งที่ยังไม่ทันจะหยุดเต้นแรงจากเดิมที่ถูกเขากดจูบ และยิ่งเขินมากขึ้นเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะจากเขาที่ดังขึ้นในลำคอ เธอจึงตัดสินใจดึงสายตากลับไปมองเขาก่อนจะแหวใส่แก้เก้อแล้วยื่นแก้วน้ำที่ดื่มน้ำจนหมดแก้วใส่มือเขามองสีหน้าที่เปื้อนรอยยิ้มขบขัน หากแต่เธอก็ต้องยิ้มตามอย่างหักห้ามตัวเองไม่ได้แม้จะแหวใส่เขาก็ตาม

“อย่าหัวเราะนะ!”

หลังจากวันที่ปิ่นอนงค์ฟื้นจากการหมดสติก็อยู่โรงพยาบาลต่ออีกสามวันตามคำสั่งแพทย์ประจำคนไข้ที่ต้องการรอดูอาการของหญิงสาวให้แน่ใจและตลอดสามวันที่ผ่านมาเตโซก็อยู่ดูแลหญิงสาวพลางนั่งประชุมผ่านทางเฟสไทม์แทนเมื่อไม่ได้กลับขึ้นไปประชุมที่บริษัท ซึ่งสำหรับชายหนุ่มแล้วไม่มีใครกล้ามีปัญหาทั้งวราไดมอนด์และดารีนไดมอนด์จิวเวลรี จนกระทั่งวันนี้ที่เธอออกมาจากโรงพยาบาลได้เพียงหนึ่งวันเขาก็ยังมีประชุมแต่เช้าจนเวลาเข้าสู่ช่วงเที่ยงของวันก็ยังไม่เห็นเขาเดินออกมาจากห้องนอนที่เธอยกให้เขาเข้าไปประชุมเพื่อเลี่ยงการถูกรบกวน

“คุณปิ่น คุณปิ่นยังไม่ทานข้าวอีกเหรอคะ จะเที่ยงครึ่งแล้วนะคะ” สายพิณซึ่งว่างจากงานรีสอร์ตกลับมาคอยดูแลปิ่นอนงค์ที่ยังต้องใส่เฝือกอ่อนอยู่จนกว่าจะถึงวันที่แพทย์นัดไปอีกครั้งในอีกหนึ่งอาทิตย์จึงยังไม่คล่องแคล้วเหมือนก่อนเกิดอุบัติเหตุและช่วงนี้เตโซก็มีงานจึงต้องมีคนคอยช่วยดูแลปิ่นอนงค์

“คุณโซยังไม่ออกมาน่ะคะพี่สายท ปิ่นเลยอยากรอเขาก่อน” ปิ่นอนงค์เงินหน้าขึ้นจากหน้าจอไอแพดตอบสายพิณที่เดินเข้ามาหา

“แต่ได้เวลาทายาแล้วนะคะ” สายพิณพูดด้วยความเป็นห่วง

“เลทหน่อยไม่เป็นอะไรหรอกค่ะพี่สาย” ปิ่นอนงค์ตอบพลางยิ้ม ทว่าทั้งสองสาวก็ต้องหันไปตามเสียงเข้มดุเล็กน้อยของเตโซซึ่งเดินออกจากห้องมาพอดีได้ยินบทสนทนาของหญิงสาวกับสายพิณ

“ทำไมไม่กินก่อนครับ ผมไม่ใช่คนเจ็บนะ” เตโซเดินมานั่งลงข้างๆ ปิ่นอนงค์

“รอคุณดีกว่าค่ะ” เธอตอบด้วยรอยยิ้มก่อนจะวางไอแพดลงแล้วเริ่มหยิบถาดอาหารของห้องอาหารเข้ามาใกล้โดยมีเขาคอยช่วย สายพิณจึงได้แต่ยืนมองเผื่อได้ช่วยคนทั้งสองอยู่ห่างๆ

แต่ทว่า…

“ก็ยังไม่ตายนิ” เชอรีนซึ่งถูกพากลับมาภูเก็ตเพื่อสอบปากคำในเรื่องของคดีความพูดขึ้นเมื่อเดินเข้ามาภายในพลูวิลลาของปิ่นอนงค์ด้วยการถูกบังคับจากผู้เป็นพ่อให้รีบมาแสดงความบริสุทธิ์ใจ

หากแต่เธอก็เป็นคนเช่นนี้จึงทักทายด้วยคำพูดที่อาจจะเป็นโทษได้ในภายหลัง

“เชอรีน” ปิ่นอนงค์มองเชอรีนด้วยท่าทีปกติ

“ฉันโดนพ่อบังคับให้มา ไม่ได้อยากจะมา” เชอรีนพูดทั้งที่ยังยืนอยู่ที่เดิมไม่คิดก้าวเท้าเข้าไปเกินกว่าที่นั่งใส่รองเท้า

“ฉันรู้มาว่าเธอถูกคุณปู่เรียกตัวไปกรุงเทพฯ หลังวันที่เราทะเลาะกัน เธอ…” ปิ่นอนงค์เงียบลงและไม่อยากพูดในสิ่งที่รู้กันดีว่าจะเกิดอะไรขึ้นเมื่อถูกเจ้าสัวธรรมรงค์เรียก

“ใช่ คุณปู่เรียกให้ฉันไปเป็นพีอาร์ที่โคราช เธอก็รู้ว่าฉันเกลียดงานพีอาร์มากแค่ไหน แต่มันเพราะเธอไม่ใข่หรือไงที่ไปห้องคุณปู่จนฉันถูกย้าย ที่นี่เป็นบ้านฉัน เป็นที่ที่ฉันสบายใจ ฉันโตมากับที่นี่ ทำไมเธอถึงทำแบบนี้ คิดจะเอาคืนด้วยวิธีนี้หรือไง” เชอรีนระเบิดอารมณ์ใส่ทันทีเมื่อเก็บกดมานานเกือบหนึ่งเดือน

“ฉันไม่…” ปิ่นอนงค์กำลังจะอธิบายแต่ก็ถูกเชอรีนปฏิเสธคำอธิบายจากเธอ

“ฉันก็มาเยี่ยมเธอแล้วตามพ่อสั่ง ฉันกลับก่อน” เชอรีนพูดตัดบทก่อนจะหมุนตัวเดินกลับออกไปทันทีไม่รอให้ปิ่นอนงค์ได้เอ่ยรั้งเอาไว้สักนิด

“…เชอรีน” ปิ่นอนงค์ลุกขึ้นยืนหวังจะรั้งเชอรีนเอาไว้จึงได้แต่เออ่ยเรียกชื่อเชอรีนเสียงแผ่ว

“ทำไมเชอรีนดูโหรธมากกับการถูกย้าย พีอาร์ก็ไม่ใช่งานยากอะไร” เตโซมองเห็นถึงความผิดปกติของเชอรีนที่มีท่าทีโกรธมากเกินกว่าเหตุ

“ไม่รู้สิคะ รู้แค่ว่าเชอรีนจะไม่ยอมทำงานพีอาร์เลยไม่ว่าจะที่ไหนของวรรณวิภากิจ ฉันเองก็อยากรู้ว่าเพราะอะไรเชอรีนถึงขั้นเกลียดเหมือนที่เรากลัวบางอย่างจนไม่อยากอยู่กับสิ่งนั้น” ปิ่นอนงค์หันกลับมาตอบก่อนจะนั่งลงตามเดิม

“เอ่อ ถ้าเกิดว่าสายรู้ สายพูดได้ไหมคะ” สายพิณอึกอักพูดออกมาซึ่งทำให้คนทั้งสองหันขวับมามองก่อนจะส่งยิ้มแห้งให้กับเจ้านายแต่แล้วก็ต้องยิ้มกว้างเมื่อคนทั้งสองเร่งให้พูดออกไป