บทที่ 5 9.0 ริกเตอร์ (5)

“ปิ่น ผมขอร้องให้คุณพูดออกมา ได้ไหม พูดมันออกมา” เตโซพรูลมหายใจออกมาเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยขึ้นเมื่อเธอยังคงเอาแต่เงียบแล้วมองมาอย่างไม่ละสายตา

“ฉัน…” ปิ่นอนงค์อึกอักอย่างลังเลใจจึ้นมาเสียดื้อๆ เมื่อได้เห็นสายตาจริงจังแกมกังวลเกินไปจนเธอแอบสงสัยว่าทำไมเขาถึงได้กังวลได้มากมายเช่นนี้

“ปิ่น ผมจะบอกเรื่องหนึ่งให้คุณได้คิดตาม…เมื่อเจ็ดปีก่อนเกิดเรื่องขึ้นกับเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่อายุแค่สิบเจ็ดปี เพราะความโลภความอยากได้ของคนอื่นทำให้เด็กคนนั้นต้องสูญเสียและชีวิตพังจนเกือบไร้อนาคต จมอยู่กับฝันร้ายที่เกิดจากคนใกล้ชิด ผมไม่อยากให้คุณเจอเหมือนกับเด็กคนนั้น” เตโซยอมพูดความจริงที่เขาไม่เคยบอกมันออกมาพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่อ่อนแสงลงเล็กน้อยเมื่อได้ฟังเรื่องราวที่เขาพูด

ชายหนุ่มมองนัยน์ตาหวานที่สั่นระริกเล็กน้อยของหญิงสาวจึงได้รู้ว่าเธอไม่ได้อยากจะปล่อยผ่านเรื่องที่เกิดขึ้นหากแต่เพราะเชอรีนคือคนในครอบครัวที่ยังสามารถแก้ไขปัญหาได้ แต่สำหรับเขาแล้วหากปล่อยไว้ปัญหาของพวกเธอจะไม่มีทางได้แก้ไขสำเร็จเป็นแน่

เขาจึงห่วง…

“แล้วเด็กคนนั้นถูกคนในครอบครัวทำร้ายเหรอคะ” ปิ่นอนงค์เอ่ยถามเสียงเบาลงกว่าในตอนแรกที่มีอารมณณ์หงุดหงิด

“เปล่า แต่สำหรับเธอคนนั้นแล้วคือคนที่ไว้ใจและสนิทมากที่สุด เขาคนนั้นคือเพื่อนที่คอยอยู่เคียงข้างมาตลอด แต่เพราะความโลภและความรักจอมปลอมทำให้เธอคนนั้นมีชีวิตต้องพังมาตั้งแต่เด็ก ส่วนคุณ มันอาจจะแตกต่างกันตรวที่เป็นคนในครอบครัว การอยากได้หรือความโลภอยากมีมากกว่าที่มีอยู่ ยังไงมันก็เป็นเรื่องที่วางใจไม่ได้” เตโซให้คำตอบด้วยน้ำเสียงจริงจังก่อนจะยื่นมือไปวางลงบนมือของปิ่นอนงค์ที่วางอยู่บนตัก

“ฉัน…” ปิ่นอนงค์พูดพลางมองมือหนาที่กอบกุมอยู่แล้วเงียบลงอยู่เนิ่นนานอย่างใช้ความคิด

แต่ทว่า อาการหัวใจเต้นแรงที่ค่อยๆ สั่นไหวอีกครั้งทั้งที่เพิ่งสงบไปทันทีที่มือหนาวางลงบนมือของเธออย่างนุ่มนวลแสดงความอบอุ่นให้อีกครั้งทำให้เธอไม่ค่อยมีสมาธิในการคัดสินใจเอาเสียเลย

เธอเริ่มไม่รู้แล้วว่าใครกันแน่ที่กำลังทำตามข้อตกลง

มันควรจะเป็นเธอมิใช่หรือที่จะต้องทำให้เขาหวั่นไหวเพื่อการหย่า แต่ไหงกลับกันที่เขาทำให้เธอหวั่นไหวกันได้ล่ะ และเธอก็ไม่มั่นใจเช่นกันว่าข้อตกลงนั้นจะยังมีผลอยู่หรือไม่ในตอนนี้และไม่รู้ว่าจะทำมันได้หรือเปล่า

เพราะในตอนนี้เขากำลังทำให้เธอหวั่นไหว

“พูดออกมาปิ่น ระหว่างที่ผมยังยืนอยู่ตรงนี้ ผมพร้อมที่จะจับมือคุณแก้ไขปัญหาโดยไม่มีข้อแม้ใดๆ ทั้งสิ้น” เตโซเห็นถึงความลังเลใจของปิ่นอนงค์จึงพูดขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“ข้อตกลงก็ไม่เกี่ยว” ปิ่นอนงค์เอ่ยถามอย่างลอบมองปฏิกิริยาของเตโซ

“ไม่เกี่ยว” ชายหนุ่มตอบในทันทีที่หญิงสาวถามจบ

“เรื่องน้องสะใภ้ของคุณ…” เธอยังไม่ทันจะถามจบประโยคก็ถูกเขาให้คำตอบมาเสียก่อน

“มันคนละเรื่องกับเรื่องนี้ ไม่มีข้อแม้ใดๆ ก็คือไม่มีข้อแม้ใดๆ ทั้งนั้นปิ่น” เตโซให้คำตอบด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาด

ปิ่นอนงค์มองสบสายตาที่ไม่มีแววของการโกหกหรือเจ้าเล่ห์เพทุบายใดๆ ทั้งสิ้นจากเขา หากแต่ความจริงแล้วสายตาของเขาไม่เคยมีแววตาที่เจ้าเล่ห์เลยสักครั้งตั้งแต่ได้รู้จักเขา

ไม่มีเลยสักนิด

เขาคือคนที่ไว้ใจได้ที่สุด

หญิงสาวมองชายหนุ่มที่เผยรอยยิ้มบางหากแต่ให้ความรู้สึกอบอุ่นอ่อนโยน เธอจึงก้มลงมองมือของตัวเองและเขาก่อนจะขยับแบมือทั้งที่มีมือของเขากุมอยู่ก่อนจะสอดประสานเรียวนิ้วทั้งห้ากำเข้าหาเรียวนิ้วของเขาแล้วกระชับก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองสบสายตากับเขาอีกครั้งแล้วค่อยๆ พูดออกมาในที่สุด

“จริงๆ แล้วที่ภูเก็ตคนที่จะต้องมาดูแลทั้งหมดในฐานะประธานควรจะเป็นอาสุพจน์กับลุงธีรเมศ ถึงเวลาเปลี่ยนรุ่นแล้วควรจะเป็นเชอรีน แต่เมื่อสิบห้าปีก่อนพ่อแม่ของฉันก็เข้ามารับช่วงต่อดูแลแทนคุณปู่ธีรนัย น้องชายของปู่ฉัน พูดเข้าใจง่ายๆ ก็เหมือนครอบครัวของฉันไปแย่งสิ่งที่ควรจะเป็นของอาสุพจน์กับลุงธีรเมศ มันไม่แปลกเลยที่เชอรีนจะมีปัญหากับฉันและมันก็ควรจะเป็นแบบนี้ไม่ใช่เหรอคะที่จะต้องชดใช้ให้กับการที่ไปแย่งของคนอื่นมา เชอรีนไม่ได้คิดแย่งของของฉัน เราก็ควรต้องยอมรับผลของมันสิคะคุณโซ”

ปิ่นอนงค์พูดออกมาด้วยแววตาที่รู้สึกผิดต่อเชอรีนกับโทนเสียงแผ่วเบาอย่างเหนื่อยล้ากับการที่จะต้องแบกรับความจริงที่พูดออกมาไม่ได้ต่อหน้าคนอื่นๆ มาหลายปี และอึดอัดใจทุกครั้งที่ต้องเห็นเชอรีนถูกใครต่อใครดูถูกนินทาทั้งที่ความผิดคือตัวของเธอ

ทั้งที่ปฏิเสธได้แต่เธอไม่มีความกล้ามากพอจะปฏิเสธแต่กลับเลือกยอมทำสิ่งที่ผู้ใหญ่ต้องการมากกว่าจะกล้าทำตามใจตัวเองอยาก

สำหรับเธอแล้วการที่มีปากเสียงกับเชอรีนคือการชดใช้ให้แม้ในบางครั้งอาจมีการทะเลาะจนไปถึงขั้นวิวาทก็ตามแต่ก็มีเหตุนำมาก่อนเสมออย่างที่เชอรีนรุนแรงทางวาจาลามไปถึงคนอื่นๆ ไม่เว้นแม้กระทั่งเด็กชายตัวน้อยอย่างเจ้านาย ซึ่งเป็นสิ่งที่เธอไม่ชอบจึงมีการตอบโต้บ้างเป็นธรรมดาหรือไม่ก็มีคำพูดที่ฟังแล้วมันมากเกินไปที่เธอจะชดใช้ให้จึงได้มีปากเสีย

แต่การที่เธอไม่เอาเรื่องก็เพราะรู้ตัวว่าไม่ได้ถูกกระทำอยู่ฝ่ายเดียว แต่ครอบครัวของเธอยังกระทำต่อครอบครัวของเชอรีนก่อน

“แต่มันไม่ใช่ความผิดของคุณนะปิ่น” เตโซพูดขึ้นในส่วนของความเห็นของเขา

“ผิดสิ ผิดที่ฉันไม่ปฏิเสธแต่เห็นแก่ตัวทำตามคำสั่งผู้ใหญ่” เสียงของเตโซดังขึ้นดึงสติของปิ่นอนงค์ที่ตกอยู่ในภวังค์ความคิดก่อนจะตอบกลับไปด้วยความรู้สึกจริงๆ ของตัวเอง

ปิ่นอนงค์มองหน้าเตโซด้วยสีหน้าเรียบเฉยด้วยความรู้สึกผิดผิดก่อนที่หยาดน้ำตาจะเอ่อคลอเบ้าหากแต่หญิงสาวพยายามกักเก็บไม่ให้น้ำตาแห่งความอ่อนแอรินไหลออกมา กระทั่งคำพูดด้วยโทนเสียงทุ้มละมุนของชายหนุ่มที่เอื้อนเอ่ยออกมาทำให้ความเข้มแข็งที่เธอพยายามแสดงมันออกมาแปรเปลี่ยนเป็นหยาดน้ำตามากมายที่รินไหลลงอาบสองแก้ม

“ถ้าเหนื่อยก็ปล่อยออกมา ยื่มบ่าของผมเช็ดก่อนได้นะ” เตโซพูดพลางส่งยิ้มอบอุ่นไปให้กับปิ่นอนงค์แล้วขยับตัวเข้าไปใกล้ในระดับที่หญิงสาวจะโน้มใบหน้ามาซบลงที่หัวไหล่เพื่อระบายความอึดอัดในใจออกมา

เขามองเธอด้วยสายตาละมุน

เธอมองเขาทั้งน้ำตา