บทที่ 5 9.0 ริกเตอร์ (6)

ในที่สุดปิ่นอนงค์ก็ยื่นใบหน้าลงไปซบที่บ่าของเตโซแล้วค่อยๆ สะอื้นไห้ออกมาจากเสียงแผ่วเบาจนดังขึ้นอย่างชัดเจน แต่แล้วเพียงเสี้ยววินาทีที่แขนทั้งสองข้างของหญิงสาวก็ยกขึ้นสวมกอดชายหนุ่มและในวินาทีนั้นเองที่แขนแกร่งโอบกอดปลอบโยนเธอตอบกลับ มือขวายกขึ้นลูบลงบนกลุ่มเรือนผมยาวสลวยอย่างช้าๆ ด้วยความเบามือ

เขามอบความอ่อนโยนและความอบอุ่นให้กับเธอ

แต่เธอกำลังส่งต่อความอ่อนแอให้กับเขา

ทั้งสองสิ่งนี้คือการแลกเปลี่ยนความเป็นตัวเองและความรู้สึกส่วนตัวที่มีให้ได้เพียงคนที่จะใช้ชีวิตคู่ด้วยกันอย่างที่คนทั้งสองไม่มีทางรู้ตัวกันเลย

ว่า…

สายใยบางๆ จากเส้นสีแดงนั้นกำลังค่อยๆ พันเกี่ยวเข้าหากันทีละนิด…ทีละนิด

“ฉันเหนื่อย ฉันไม่ได้อยากเป็นหลานสาวคนโตเลยสักนิด ฉันก็แค่อยากใช้ชีวิตในแบบที่อยากใช้…ฮึก ฉันอยากทำอะไรก็ได้โดยไม่ต้องแคร์สายตาญาติผู้ใหญ่ที่มองฉันว่าเป็นทายาท…ฮึก ฮือ ฉันไม่ได้อยากมีชีวิตแบบนี้เลย แบกรับทุกอย่าง ฮือ…”

คำพูดที่ถูกเอื้อนเอ่ยออกมาทั้งเสียงสะอื้นไห้ทำให้ชายหนุ่มต้องกระชับกอดหญิงสาวแล้วลูบมือขึ้นลงไปตามเส้นผมอย่างปลอบโยนมากกว่าเดิมด้วยความเข้าใจเพราะครั้งหนึ่งเขาก็อยู่ในจุดเดียวกับสาวเจ้า

“คุณไม่ไเเห็นแก่ตัวนะปิ่น การทำหน้าที่ของหลานคนโตเป็นเรื่องที่ควรทำเราปฏิเสธมันไม่ได้ ส่วนการที่เจ้าสัวเลือกคุณเขาจะต้องมีเหตุผลที่สมควรแล้ว อย่าคิดว่าเป็นการเห็นแก่ตัว คุณทำมันดีที่สุดแล้วปิ่น” เตโซพูดในสิ่งที่ปิ่นอนงค์กำลังเข้าใจความหมายผิดไปจากการถูกคนเป็นปู่บังคับให้ต้องทำในสิ่งที่ตนเองไม่ต้องการ

“ทำไม แล้วทำไมจะต้องเป็นฉันที่จะต้องมาอยู่ในจุดนี้ เชอรีนหรือพลอยก็ได้ทำไมปู่ถึงไม่เลือก ฉัน ฮึก ฉันยอมที่จะเป็นพี่สาวคนโตเพื่ออยู่ในตำแหน่งทายาท แต่มันจะต้องไม่ใช่ที่นี่สิ” หญิงสาวพูดออกมาด้วยความไม่เข้าใจกับการที่ปู่ของเธอตัดสินใจอยู่ดี

“หมายความว่ายังไงปิ่น แล้วพลอยคือใครอีก” เตโซขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจแกมสงสัยจึงดันหัวไหล่ของปิ่นอนงค์ให้ผละออกเพื่อมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาจึงอดไม่ได้้ที่จะใช้ปลายนิ้วหัวแม่มือช่วยเช็ดออกให้

“อย่างที่บอกว่าฉันปฏิเสธไม่ได้ที่จะต้องมาดำรงตำแหน่งเป็นประธานที่นี่ ปู่บังคับและใช้กฎเหล็กของครอบครัวหากใครคัดค้านเท่ากับคิดฉ้อโกงเงินบริษัทและไม่น่าไว้ใจ” ปิ่นอนงค์เอ่ยตอบด้วยการอธิบายออกไปทีละข้อให้เตโซได้เข้าใจมากขึ้น

“…” เตโซนั่งฟังโดยไม่พูดคำใดแทรกพลางเกี่ยเส้นผมที่คลอเคลียแก้มจนเปียกด้วยน้ำตาไปทัดที่หลังใบหูอย่างเขามือ

“ตอนแรกเป็นพ่อแม่ฉัน พอท่านเสียก็เป็นพี่ฉัตรแล้วก็มาเป็นฉัน ทั้งที่เชอรีน ไม่สิ ลุงธีรเมศเป็นลูกของปู่ธีรนัยควรจะเป็นพลอย ลูกสาวเพียงคนเดียวของลุงธีรเมศ ส่วนอาสุพจน์เป็นลูกของปู่น้องของพ่อฉัน แต่ที่ควรจะเป็นเชอรีนมากกว่าเพราะส่วนใหญ่แล้วอาสุพจน์ทำงานที่นี่มานานกว่า” ปิ่นอนงค์ยังคงค่อยๆ อธิบาย

“ถ้าตามหลักของการรับช่วงต่อแล้วควรจะเป็นลุงธีรเมศถูกแล้วไม่ใช่หรือ แล้วทำไมถึงให้แาสุพจน์ด้วยเหตุผลที่ว่าทำงานมานานกว่า” เตโซเอ่ยถามในสิ่งที่ไม่เข้าใจ

“อาสุพจน์ยอมใช้เงินของตัวเองช่วยปู่ธีรนัยในการรักษาโรงแรมให้อยู่รอดค่ะ ช่วงทราประเทศประสบปัญหาเศรษฐกิจหนักๆ ตอนนั้นปู่ธีรนัยไม่รู้จะแก้ไขปัญหายังไงเพราะปัญหาคือตัวเงิน ถ้าพูดให้ถูกในการรับช่วงต่อก็คืออาสุพจน์เพราะถือหุ้นที่มีมากกว่าปู่ธีรนัยถึงห้าเปอร์เซนต์ แต่อาสุพจน์ท่านไม่ได้ใส่ใจตรงนี้ค่ะ ถ้าลุงธีรเมศจะรับช่วงต่อ ท่านแค่อยากช่วยเหลือคนในครอบครัวเท่านั้น” ปิ่นอนงค์อธิบายอย่าวเปิดใจที่จะพูดเรื่องภายในให้กับเตโซได้ฟัง

“แต่อยู่ๆ ก็กลายเป็นคนในครอบครัวคุณในการมาดูแลที่นี่สินะ” เตโซเริ่มเข้าใจจึงเปรยขึ้นมาอย่างไม่ต้องการการตอบรับ

“ใช่ค่ะ ตั้งแต่นั้นมาจนถึงตอนนี้ฉันก็ไม่รู้เลยว่าทำไมปู่ถึงเลือกครอบครัวของฉัน” ปิ่นอนงค์ขมวดคิ้วครุ่นคิดหาเหตุผลของคนเป็นปู่

“ในตอนนั้นปู่ธีรนัยรู้เรื่องหรือเปล่า” เตโซเอ่ยถามเพื่อหวังจะหาคำตอบด้วยตัวเองแทนที่จะถามเจ้าสัวธรรมรงค์โดยตรง แต่เพราะเขารู้ว่ายังไงก็จะไม่ได้คำตอบ

“เรื่องเกิดขึ้นทันทีที่ปู่ธีรนัยเสียชีวิตและเป็นวันที่มีการแต่งตั้งผู้บริหารเดอะโฮมวรรณวิภากิจรีสอร์ตค่ะ ถึงจะไม่เป็นทางการแต่เมื่อมันออกมาจากปากของผู้บริหารสูงสุดของวรรณวิภากิจแล้ว…” เธอเงียบลงเพื่อให้เขาได้มีส่วนร่วมกับการคิดตามคำบอกเล่าจากเธอ

“ใครก็คัดค้านไม่ได้” เตโซเอ่ยตอบ

“ค่ะ ไม่มีเรื่องอะไรที่ออกมาจากปากคุณปู่ ไม่ว่าจะปากเปล่าหรือมีลายลักษณ์อักษรก็ไม่มีใครคัดค้านได้ค่ะ” เธอเสริม

“ถ้าผู้ใหญ่ทั้งสองคนจะไม่พอใจก็คงไม่แปลกและอาจจะมีส่วนเกี่ยวข้องในอุบัติเหตุของคุณก็เป็นได้นะปิ่น” เคโซพยักหน้าอย่างเข้าใจพลางพูดออกมา

“ถ้าเป็นเมื่อก่อนหน้านี้ฉันคงปฏิเสธหัวชนฝา แต่ตอนนี้ฉันเริ่มไม่แน่ใจแล้วค่ะ” ปิ่นอนงค์พูดออกมาให้เขารู้ถึงมุมมองความคิดที่เริ่มเปลี่ยนไป

“อะไรก็เป็นไปได้หมด เราควรระวังตัว ไม่ใช่ผมอยากให้คุณแย่งมาแล้วยึดไว้ แต่ผมคิดว่าเจ้าสัวจะต้องมีเหตุผลที่มีน้ำหนักมากพอที่ไม่ยอมให้มันควรจะเป็น ตอนนี้คุณคือคนที่ดูแลที่นี่แล้วนะปิ่น” เตโซพูดให้ปิ่นอนงค์ฉุกคิดเมื่อเห็นสีหน้าไม่สู้ดีของเธอ

“แต่ถ้าเป็นพวกท่านจริงๆ ทั้งพ่อแม่และพี่ฉัตรล่ะ พวกเขาคือครอบครัวนะคุณโซ ฉัน…ฉัน…” ปิ่นอนงค์ไม่อยากพูดคำพูดที่ว่าเธอไม่อยากจะนึกเลยว่าครอบครัวเดียวกันทำได้ขนาดนี้เชียวหรือ

เพียงแค่ตำแหน่งผู้บริหารสูงสุดของเดอะโฮมวรรณวิภากิจรีสอร์ต

“เราควรคิดเป็นสองทางคือใช่กับไม่ใช่…แล้วพลอยไม่โวยวายเหมือนเขอรีนบ้าวเหรอ” เตโซปลอบให้ได้คิดเสมอก่อนจะเงียบลงแล้วถามถึงลูกสาวของธีรเมศ

“ไม่รู้สิคะ ฉันกับพลอยไม่ได้สนิทกันค่ะและไม่ค่อยได้เจอกันด้วย ส่วนมากจะได้ข่าวว่าพลอยอยู่ต่างประเทศตลอด เอ่อ มันแปลกๆ หน่อยนะคะ พลอยเกิดพร้อมกันกับฉันเลยค่ะ” ปิ่นอนงค์ส่ายศีรษะเบาๆ พลางตอบออกไปก่อนจะอึกอักที่จะพูดเรื่องแปลกสำหรับเธอออกไป

“หมายถึงเกิดวันเดียวกันปีเดียวกัน?” เตโซเลิกคิ้วถาม

“เวลาเดียวกันด้วยค่ะ” ปิ่นอนงค์เสริม

“แปลกดี” เตโซตอบกลับ

“ใข่ไหมคะ มันแปลก” เธอย่นจมูกเล็กน้อยตอบโต้เสียงใสขึ้น

“แต่อาจจะเป็นเรื่องอัศจรรย์ก็ได้นะ” หากแต่เตโซยังเลือกที่จะพูดในทางที่ดีให้เธอได้อุ่นใจเสมอ

“คุณ…” ปิ่นอนงค์เรียกเขาแล้วเงียบไปจนเตโซต้องขานรับออกมา

“หืม?” ชายหนุ่มมองหญิงสาวอย่างรอคำถาม

“ทำไมคุณที่ทำให้คนอื่นอุ่นใจได้อยู่เสมอแบบนี้ล่ะคะ”

“คงเพราะผมเคยชินกับการดูแลคนอื่นมั้ง…แต่กับคุณ มีบางเรื่องที่ผมทำไปเป็นครั้งแรก”

“หือ? อะไรคะ”

“แบบนี้”

เตโซพูดจบประโยคมือหนาที่วางอยู่บนหน้าขาก็ยกขึ้นมาวางทาบลงบนแก้มนุ่มของปิ่นอนงค์แล้วใช้หัวแม่มือลูบไปมาเบาๆ ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้และเพียงเสี้ยววินาทีที่หญิงสาวได้แต่มีสีหน้างุนงงไม่เข้าใจก่อนจะเบิกตาโตด้วยความตกใจแทนเมื่อชายหนุ่มทาบทับริมฝีปากประกบจูบลงมาอย่าหวานละมุน ค่อยๆ บดเคล้าริมฝีปากของเธอจากอ่อนโยนแล้วค่อยๆ กดลึกขึ้นราวกับจะครอบครองริมฝีปากของเธอเสียให้ได้ กดริมฝีปากจูบอย่างไม่คิดหยุดจนเธอเผยอริมฝีปากออกเขาก็แทรกลิ้นอุ่นเข้ามาเกี่ยวกระหวัดลิ้นของเธอจนหัวใจสั่นไหวอีกครั้งอย่างรุ่นแรง

เขากำลังจูบเธอ!