บทที่ 25 แปลงโฉม

“หนิงหนิง เจ้าอยู่ด้านในนั้นหรือไม่ เปิดประตูให้ข้าเข้าไปหน่อย” เสียงเคาะที่ดังขึ้นอยู่ด้านนอกประตูทำให้ลู่ฟางหนิงพรั่งพรูลมหายใจออกมาด้วยความโล่งอก เพราะนั่นคือเสียงของซูเยี่ยนหลิง หาใช่ทหารที่กำลังตามหานักโทษหลบหนี

เฟยหรานไม่กล้าส่งเสียงดัง ได้แต่หันมองหน้าลู่ฟางหนิงราวกับต้องการตั้งคำถามว่าคนที่อยู่ด้านนอกนั่นเป็นใคร

“นางคือสหายของข้า…” ลู่ฟางหนิงเอ่ยตอบได้เพียงเท่านั้น จู่ๆ ความคิดบางอย่างของนางก็ผุดขึ้นในหัว เพราะนางนึกออกแล้วว่าจะพาเฟยหรานหลบหนีออกจากห้องนี้ไปได้อย่างไร

ลู่ฟางหนิงจึงพาเฟยหรานไปหลบซ่อนที่มุมหนึ่งของห้องรับรอง แต่เมื่อมองมาจากมุมนั้นก็สามารถมองเห็นจุดกลางห้องที่ลู่ฟางหนิงยืนอยู่ คราแรกเฟยหรานไม่เข้าใจว่าเพราะเหตุใดลู่ฟางหนิงถึงให้นางพยายามจดจำใบหน้าของสตรีที่จะเข้ามาให้ดี แต่แล้วนางก็เหมือนจะนึกอะไรบางอย่างออก นางจึงแอบอยู่มุมนั้นอย่างเงียบๆ ทว่าสายตาจับจ้องทางลู่ฟางหนิงตาไม่กระพริบ

ซูเยี่ยนหลิงเปิดประตูเข้ามาก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้อง ก่อนหน้านี้เหมือนนางจะได้ยินเสียงของลู่ฟางหนิงสนทนาอยู่กับใครบางคน แต่เมื่อเข้ามาแล้วกลับไม่พบคน ความสงสัยจึงเริ่มปรากฏขึ้นในใจของซูเยี่ยนหลิง

“เจ้ามาหาข้ามีเรื่องอันใดอย่างนั้นหรือ” ลู่ฟางหนิงรีบเปิดบทสนทนา เพราะหากเรื่องที่ซูเยี่ยนหลิงมาพบนางมิใช่เรื่องสำคัญ นางจะได้ไล่อีกฝ่ายออกไปทันที

ซูเยี่ยนหลิงดึงสายตากลับมามองลู่ฟางหนิง จำได้ว่าที่มาหาลู่ฟางหนิงในยามนี้เพราะนางต้องการพิสูจน์อะไรบางอย่าง ซูเยี่ยนหลิงค่อยๆ ไล่สายตามองดูชุดที่สวมอยู่บนตัวของลู่ฟางหนิงอีกครั้ง ซูเยี่ยนหลิงมั่นใจว่านางเห็นเหยียนลั่วเฟยทำลายชุดนี้กับตา แล้วเหตุใดชุดนี้ถึงได้สวมอยู่บนตัวของลู่ฟางหนิงโดยไม่มีรอยฉีกขาดสักรอยเดียว

“หากเจ้ามาเพราะสนใจชุดของข้า ข้าถอดให้เจ้าเอากลับไปดูที่จวนก็ได้”

ไม่กล่าวอย่างเดียว ลู่ฟางหนิงยังทำท่าทางว่าจะถอดชุดที่สวมอยู่บนตัวให้กับซูเยี่ยนหลิงอีกด้วย

ซูเยี่ยนหลิงเห็นเช่นนั้นจึงโบกมือไปมา เอ่ยว่า “ข้ามิได้มาหาเจ้าเพราะสนใจชุดของเจ้าเสียหน่อย ข้าแค่อยากจะชวนเจ้ากลับจวนพร้อมกันก็เท่านั้น”

มองตาเดียวก็รู้ว่าซูเยี่ยนหลิงมาที่นี่เพราะสนใจชุดของนาง ในใจคงอยากรู้ละสิว่าทำไมชุดที่ควรจะถูกฉีกขาดถึงได้มีสภาพสมบูรณ์เช่นนี้ แต่ในเมื่ออีกฝ่ายปฏิเสธว่ามิได้สนใจ อีกทั้งยังบอกว่าต้องการชวนนางกลับจวนพร้อมกัน เช่นนั้นนางจะแกล้งเชื่อก็ได้

“ข้ายังมิได้เปลี่ยนชุดเลย เจ้าออกไปรอด้านนอกก่อนเถิด” ลู่ฟางหนิงเอ่ยบอก ซูเยี่ยนหลิงได้ยินเช่นนั้นจึงออกจากห้องไปแม้เรื่องที่นางสงสัยจะยังไม่ทันได้คลี่คลายก็ตาม ทว่าขณะที่ซูเยี่ยนหลิงกำลังจะก้าวจากไป เสียงเหมือนสิ่งของบางอย่างกำลังร่วงลงมาเรียกความสนใจของซูเยี่ยนหลิงให้หันกลับมาอีกครั้ง

“นั่นเสียงอะไร?” ซูเยี่ยนหลิงเดินเข้ามาด้านใน พลางสอดส่ายสายตาหาต้นตอของเสียงอีกครั้ง

เฟยหรานที่แอบอยู่ที่มุมหนึ่งของห้องถึงกับเหงื่อแตกพลั่ก นางไม่ระวังจึงเผลอชนแจกันดอกไม้ตก ทว่าโชคดีที่มันไม่แตกเพราะคว้าไว้ได้ทันเสียก่อน นางจึงเก็บไปวางไว้ที่เดิม

ลู่ฟางหนิงคิดว่าความต้องแตกแน่ๆ หากซูเยี่ยนหลิงเดินไปที่มุมนั้น นางจึงคว้าแขนของอีกฝ่ายเอาไว้ ก่อนจะเอ่ยว่า “คงเป็นเสียงแมวน่ะ เมื่อครู่ข้าเห็นมันกระโจนเข้ามาทางหน้าต่าง”

เหมี้ยววว~~

เฟยหรานได้ยินคำพูดของลู่ฟางหนิง นางจึงเลียนแบบเสียงร้องของแมว ซูเยี่ยนหลิงเหมือนจะไม่เชื่อ แต่เมื่อคิดว่าหากนางออกไปช้ากว่านี้ นางคงพลาดโอกาสได้พบรุ่ยอ๋องอีกครั้ง

“เช่นนั้นข้าจะไปรอเจ้าด้านนอก รีบๆ ตามมาล่ะ” เอ่ยจบ ซูเยี่ยนหลิงก็รีบออกจากห้องไปทันที นางตรงไปยังประตูด้านหน้าพระราชวังที่มีรถม้าหลายคันจอดอยู่เพื่อรอดักพบรุ่ยอ๋อง

เฟยหรานออกมาจากที่ซ่อน ก่อนจะมองลู่ฟางหนิง “เจ้าคิดจะให้ข้าแปลงโฉมเป็นสตรีนางนั้นใช่หรือไม่”

ลู่ฟางหนิงพยักหน้าตอบรับ สาเหตุที่นางให้เฟยหรานตั้งใจมองใบหน้าของซูเยี่ยนหลิงให้ดี เพราะนางรู้ว่าเฟยหรานมีความสามารถพิเศษในการแปลงโฉม ชาติก่อนหากมิใช่เพราะเฟยหรานแปลงโฉมเป็นนาง นางก็คงไม่มีโอกาสได้ลอบออกไปพลอดรักกับโจวหยางเทียนบ่อยๆ โดยที่ไม่มีใครจับได้

ครั้นนึกถึงเรื่องนี้ทีไร นางก็รู้สึกว่าตนเองช่างไร้เดียงสาและโง่งมยิ่งนักที่หลงระเริงมัวเมากับความรักจอมปลอมของโจวหยางเทียน แต่ก็เอาเถิด ในเมื่อนางได้หวนคืนกลับมาแล้ว โจวหยางเทียนกับซูเยี่ยนหลิง พวกเขาสองคนจะไม่มีวันหลอกใช้นางได้อีก!

หลังจากใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งเค่อ เฟยหรานก็สามารถแปลงโฉมเป็นซูเยี่ยนหลิงได้สำเร็จ เคล็ดวิชาพันหน้าของนางช่างยอดเยี่ยมไร้ที่ติ แม้ลู่ฟางหนิงจะพยายามฝึกเคล็ดวิชานี้ แต่นางก็ไม่มีความสามารถมากพอจึงล้มเลิกไป

เมื่อได้บอกข้อมูลคร่าวๆ ให้เฟยหรานฟังว่าคนที่นางแปลงโฉมนั้นมีชื่อเสียงเรียงนามว่าอย่างไรและเป็นบุตรสาวของตระกูลใด ลู่ฟางหนิงจึงพาอีกฝ่ายตรงไปยังด้านหน้าพระราชวังเพื่อขึ้นรถม้ากลับ

ขณะที่เดินออกมาด้านนอก ลู่ฟางหนิงไม่ได้กังวลใจสักเท่าใดเพราะนางเชื่อมั่นในฝีมือการแปลงโฉมของเฟยหราน ที่สำคัญอีกฝ่ายอยู่ในคราบของซูเยี่ยนหลิง คงไม่มีใครสงสัยอันใดพวกนาง

เฟยหรานพยายามข่มกลั้นความเจ็บปวดบนร่างกายแล้วเดินตามลู่ฟางหนิงไปอย่างเงียบๆ แต่กระนั้นบนดวงหน้าของนางที่ควรจะสดใสเหมือนซูเยี่ยนหลิงกลับซีดเผือดเพราะพิษไข้ที่เกิดจากแผลติดเชื้อกำลังกำเริบขึ้นอีกครั้ง

ลู่ฟางหนิงเดินมาใกล้ถึงจุดที่รถม้าจอดอยู่ นางก็พบว่าซูเยี่ยนหลิงกำลังสนทนาอยู่กับโจวหยางเทียน นางจึงใช้โอกาสที่ซูเยี่ยนหลิงไม่ได้หันมาสนใจสิ่งรอบข้างเพราะมัวแต่สนใจโจวหยางเทียนเพียงผู้เดียวพาเฟยหรานขึ้นรถม้าของจวนสกุลลู่

หลังจากที่รถม้าเริ่มเคลื่อนตัวออกมาจากพระราชวัง ทหารลาดตะเวนก็เข้ามาตรวจค้นรถม้าทุกคันที่วิ่งผ่าน พวกเขาเลิกผ้าม่านรถม้าขึ้น ก่อนจะนำภาพวาดของนักโทษหลบหนีมาเปรียบเทียบกับสตรีที่อยู่บนรถม้า

เฟยหรานนั่งตัวเกร็งขณะที่กำลังถูกตรวจสอบ ลู่ฟางหนิงจึงเอื้อมไปกุมมือที่เย็นยะเยือกของนางเอาไว้ ทหารตรวจสอบไม่นานก็ปล่อยให้พวกนางผ่านไป จากนั้นจึงได้หันไปตรวจสอบรถม้าคันอื่นต่อ

”ข้าบอกแล้วอย่างไรว่าวิธีนี้ได้ผล”

ลู่ฟางหนิงเอ่ยบอก เฟยหรานจึงถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก ทว่าความกังวลของเฟยหรานก็เกิดขึ้นอีกครั้ง นางเอ่ยว่า “หากทหารตรวจสอบรถม้าแล้วพบใบหน้าที่เหมือนกับข้า เช่นนั้นพวกเขาก็ต้องรู้นะสิว่าหนึ่งในสองต้องมีใครคนใดคนหนึ่งเป็นนักโทษหลบหนีแฝงตัวอยู่”

ลู่ฟางหนิงเองก็คิดเรื่องนี้ไว้แล้วเช่นกัน ดังนั้นนางจึงไม่คิดที่จะพาเฟยหรานในร่างของซูเยี่ยนหลิงกลับไปที่จวนสกุลลู่ ในทางกลับกัน นางสั่งให้คนขับรถม้าตรงไปยังหอชิงสุ่ย

อีกด้านหนึ่ง ซูเยี่ยนหลิงนั่งรถม้ากลับจวนด้วยใบหน้าบูดเบี้ยว แม้นางจะเข้าไปสนทนากับรุ่ยอ๋อง ทว่าบุรุษผู้นั้นก็เอาแต่ผลักไสนาง หรือว่ารุ่ยอ๋องไม่มีใจให้นาง แต่ถ้าเขาไม่มีใจให้แล้วเขาจะมอบถุงหอมให้นางตอนงานเทศกาลล่าสัตว์ทำไม อีกทั้งยังช่วยนางไม่ให้ตกจากหลังม้าอีกด้วย ยิ่งคิดเรื่องนี้ซูเยี่ยนหลิงก็ยิ่งสับสน จนกระทั่งรถม้าหยุดกะทันหันนางถึงได้สติ

“เจ้าหยุดรถม้าทำไม!” ซูเยี่ยนหลิงเอ่ยถามคนขับรถม้าอย่างไม่สบอารมณ์นัก

คนขับรถม้าจึงเอ่ยขึ้น “ด้านหน้าทหารลาดตะเวนกำลังตรวจค้นรถม้าทุกคันอยู่ขอรับ”