บทที่ 26 ถูกจับกุม

หลังสิ้นคำพูดของคนขับรถม้า ไม่นานก็มีทหารนายหนึ่งเข้ามาตรวจค้นรถม้าของซูเยี่ยนหลิง ยามที่ทหารนายนั้นเปิดม่านออกเพื่อตรวจสอบคนที่อยู่ด้านใน เขาก็ต้องเบิกตาค้างด้วยความตกใจ เพราะเขาจำได้อย่างแม่นยำว่าสตรีนางนี้เพิ่งนั่งรถม้าคันเมื่อครู่ผ่านไป แล้วเหตุใดนางถึงมาปรากฏตัวที่นี่อีกครั้ง

ทหารลาดตะเวนรู้สึกว่าเรื่องนี้มีอะไรไม่ชอบมาพากลจึงให้รถม้าของซูเยี่ยนหลิงรั้งรออยู่ก่อน จากนั้นเขาจึงรีบไปรายงานผู้บัญชาการทหารอีกทีหนึ่ง

ซูเยี่ยนหลิงที่นั่งรออยู่บนรถม้ารู้สึกอารมณ์เสียเป็นอย่างยิ่งที่ถูกกักตัวเอาไว้ นางจึงเริ่มโวยวายขึ้น “เหตุใดทหารพวกนั้นถึงไม่ปล่อยพวกเราไปอีก มีเรื่องอะไรให้ตรวจสอบกันนักหนา”

คนขับรถม้าได้แต่ก้มหน้าเงียบรับฟังเสียงบ่นของซูเยี่ยนหลิงอย่างหลีกเลี่ยงมิได้

เวลาผ่านไปไม่ถึงหนึ่งเค่อ ทหารกลุ่มหนึ่งก็เดินตรงมาที่รถม้าของซูเยี่ยนหลิง ก่อนคนที่เป็นหัวหน้าทหารจะเอ่ยขึ้น

“คุณหนูท่านนี้ ไม่ทราบว่าก่อนหน้านี้ท่านได้ผ่านเส้นทางนี้มาบ้างหรือไม่ พวกข้าจำได้ว่าท่านนั่งรถม้ามากับคุณหนูอีกท่านหนึ่ง”

ซูเยี่ยนหลิงได้ยินคำถามเช่นนั้นก็ยิ่งอารมณ์เสีย นางเอ่ยว่า “พวกเจ้าเป็นทหารประสาอะไร รถม้าของข้าเพิ่งออกมาจากพระราชวัง แล้วพวกเจ้าจะเห็นว่าข้านั่งรถม้าคันอื่นมาได้อย่างไร”

หัวหน้าทหารได้ยินดังนั้นก็ยิ่งมั่นใจว่าสตรีนางนี้มีความน่าสงสัย ถึงแม้พวกเขาจะมีภาพร่างของนักโทษหลบหนี ทว่าพวกเขาก็เพิ่งได้รับรายงานลับมาอีกทีหนึ่งว่านักโทษผู้นี้มีวิชาแปลงโฉม ดังนั้นหากเห็นสตรีนางใดที่ทำตัวน่าสงสัยก็ให้จับกุมตัวไว้แล้วนำไปสอบสวนยังกรมอาญา หากเป็นนักโทษหลบหนีที่แปลงโฉมเป็นคนอื่นจริงก็ต้องนำนางไปขังคุกอีกครั้ง หากมิใช่ก็เพียงแค่ปล่อยตัวไปเท่านั้น

ไม่รอให้ซูเยี่ยนหลิงได้เอ่ยอะไรออกมาแม้เพียงครึ่งคำ หัวหน้าทหารก็โบกมือให้ลูกน้องลากตัวของซูเยี่ยนหลิงลงมาจากรถม้า “จับตัวนางไว้”

“พวกเจ้าจะทำอะไร ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้นะ!”

ซูเยี่ยนหลิงรู้สึกตกใจมากที่จู่ๆ ทหารก็เข้ามาจับกุมตัวนางให้ลงมาจากรถม้า นางจึงเริ่มโวยวายอีกครั้ง “พวกเจ้าเสียสติไปแล้วหรืออย่างไรที่มาจับข้าเช่นนี้ พวกเจ้าไม่รู้หรือว่าข้าคือคุณหนูใหญ่สกุลซู ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้นะเจ้าพวกทหารชั้นต่ำ!”

ยิ่งนางดีดดิ้นขัดขืนมากเท่าใด ทหารก็ยิ่งใช้พละกำลังในการเข้าจับกุมนางมากเท่านั้น ไม่นานพวกเขาก็นำตัวซูเยี่ยนหลิงไปขังไว้ในคุกของกรมอาญารอการสอบสวนอีกทีหนึ่ง ซูเยี่ยนหลิงเป็นคุณหนูในห้องหอ ถูกครอบครัวเลี้ยงดูประคบประหงมมาเป็นอย่างดีไหนเลยจะเคยถูกคนจับขังคุกเช่นนี้ นางร้องไห้โวยวายเสียจนทหารที่อยู่ภายในกรมอาญาถึงกับอดรำคาญเสียงร้องนี้มิได้ ในขณะเดียวกันเรื่องนี้ก็ถูกรายงานไปยังบิดาของนางที่เป็นรองเจ้ากรมพิธีการ

อีกด้านหนึ่ง

รถม้าของลู่ฟางหนิงเคลื่อนตัวมาหยุดอยู่ด้านหน้าหอชิงสุ่ย และเพื่อไม่ให้คนขับรถม้าสงสัย นางจึงให้เหตุผลว่าซูเยี่ยนหลิงต้องการมาพบพี่ชายก่อนจะกลับจวน เหตุผลนี้นับว่าเข้าท่าที่สุด เพราะซูเป่ยจิ้งมักจะเข้าออกที่หอชิงสุ่ยแห่งนี้เป็นประจำ หากลู่ฟางหนิงมิได้มาเห็นด้วยตาตนเองว่าซูเป่ยจิ้งฉุดกระชากนางโลมอย่างไร นางคงจะเชื่อสนิทใจว่าเขาเป็นบัณฑิตผู้มากความรู้ความสามารถ

“เจ้าไหวหรือไม่” ลู่ฟางหนิงประคองเฟยหรานที่อยู่ในร่างของซูเยี่ยนหลิงลงมาจากรถม้า ก่อนจะถามด้วยความเป็นห่วงเพราะยามนี้ร่างกายของเฟยหรานร้อนระอุราวกับอยู่ในเตาไฟ

เฟยหลานพยักหน้าให้ลู่ฟางหนิงหนึ่งคราว่านางยังไหว ทว่าพวกนางเพิ่งเดินมาถึงด้านหน้าหอชิงสุ่ยและยังไม่ทันจะได้เข้าไปด้านในก็ถูกคนขวางทางไว้เสียก่อน

“พวกเจ้าเข้าไปไม่ได้”

ยามนี้ลู่ฟางหนิงหาได้อยู่ในชุดของบุรุษคนเฝ้าหน้าหอชิงสุ่ยจึงไม่ยอมให้พวกนางทั้งสองเข้าไป ลู่ฟางหนิงไม่มีทางเลือกอื่นนางจึงฝากข้อความให้คนเฝ้าหน้าหอไปบอกเถ้าแก่หลี่ว่าไร้เงาต้องการพบ หลังจากที่ฝากข้อความนั้นไป ไม่นานคนเฝ้าหน้าหอก็ออกมาเชิญพวกนางทั้งสองคนเข้าไปด้านใน

“เจ้าคือไร้เงาอย่างนั้นหรือ” หลี่เซียนเมิ่งมองประเมินสตรีสองนางที่กำลังเดินเข้ามาด้วยสายตาไม่ไว้วางใจ

 ก่อนหน้านี้นางจำได้ว่าไร้เงาคือบุรุษ เขามาพบพี่น้องสกุลเฟยบอกว่าจะช่วยเฟยหรานออกมาจากคุกใต้ดินเพื่อแลกกับการทำสัญญาอะไรสักอย่าง แล้วตอนนี้จะให้นางเชื่อได้อย่างไรว่าสตรีหนึ่งในสองนางนี้คือไร้เงา

หลี่เซียนเมิ่งไม่มั่นใจนักว่าสตรีสองคนตรงหน้าไว้ใจได้มากน้อยแค่ไหน นางจึงพาทั้งสองมายังห้องรับรองห้องหนึ่งแทนที่จะเป็นห้องใต้ดินของหอชิงสุ่ย

เฟยหรานรู้ว่าเถ้าแก่หลี่เป็นคนระแวดระวัง นางจึงกระชากหน้ากากตนเองออกก่อนจะเผยให้เห็นใบหน้าที่แท้จริง

“เถ้าแก่หลี่ เป็นข้าเอง”

“เฟยหราน!” หลี่เซียนเมิ่งอุทานออกมาด้วยความตกใจ ไม่คาดคิดว่าเฟยหรานจะออกมาจากคุกใต้ดินได้แล้ว

“ข้าอยากพบพี่ชาย…”

“ได้ ข้าจะพาเจ้าไปหาพวกเขา”

หลี่เซียนเมิ่งรีบเดินนำเฟยหรานและลู่ฟางหนิงลงไปยังห้องลับใต้ดินทันที พี่น้องสกุลเฟยทั้งสามคนเมื่อเห็นหน้าน้องสาวคนสุดท้องของพวกตน พวกเขาก็ตกตะลึงเป็นอย่างยิ่งและตกใจยิ่งกว่านั้นเมื่อรู้ว่าคนที่ช่วยน้องสาวของเขาหลบหนีออกมาจากคุกใต้ดินของวังหลวงเป็นเพียงสตรีนางหนึ่ง

ไร้เงาเป็นสตรี!

เฟยเยว่ที่ก่อนหน้านี้เคยปะมือกับสตรีตรงหน้ามาแล้วหนหนึ่งจนพ่ายแพ้ก็ยิ่งรู้สึกเหลือเชื่อ เขาเอ่ยถามด้วยสายตาเลื่อนลอย “เจ้าเป็นสตรีอย่างนั้นหรือ?”

ลู่ฟางหนิงพยักหน้าเป็นคำตอบ “ข้าบอกแล้วอย่างไรว่าข้าสามารถช่วยน้องสาวของพวกท่านออกมาได้”

พี่น้องสกุลเฟยไม่มีคำพูดใดจะเอ่ยออกมาอีกแล้วนอกจากคำว่า ‘ขอบคุณ’ แม้ก่อนหน้านี้พวกเขาจะเคยสบประมาทสตรีตรงหน้ามาก่อน แต่เมื่อนางทำให้พวกเขาเห็นว่านางมีฝีมือมากขนาดไหน พวกเขาจะไม่ยอมรับนางได้อย่างไรเล่า

เฟยหรานเองก็รู้สึกซาบซึ้งในบุญคุณครั้งนี้ของลู่ฟางหนิงยิ่งนัก นางเอ่ยว่า “หากมิได้ท่านช่วยเอาไว้ ข้าคงตายในคุกใต้ดินแห่งนั้นไปแล้ว”

สิ้นคำพูดนั้น นางก็ไอออกมาหนึ่งคำอาจเป็นเพราะพิษไข้ที่เกิดจากบาดแผลติดเชื้อกำเริบ เฟยหรานจึงทรุดลงกับพื้น พี่ชายทั้งสามคนของนางรีบเข้ามาพยุงร่างของนางเอาไว้ทันที

ในขณะเดียวกันเถ้าแก่หลี่ก็รีบออกไปตามหมอมารักษาอาการของเฟยหราน

ลู่ฟางหนิงไม่สามารถอยู่ที่หอชิงสุ่ยได้นาน นางจึงขอตัวกลับจวน ทว่าก่อนที่นางจะจากไป เฟยหงที่เป็นพี่ใหญ่สุดก็เอ่ยขึ้นว่า “สัญญานั้นของเจ้า ข้าจะประทับตราให้”

พี่น้องสกุลเฟยคนอื่นๆ ได้ยินเช่นนั้นก็พยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของเฟยหง สตรีนางนี้ช่วยเฟยหรานให้ออกมามีชีวิตด้านนอกอีกครั้งก็นับว่าเป็นผู้มีพระคุณของพวกเขาด้วยเช่นกัน

เฟยหรานแม้จะไม่รู้ว่าพวกพี่ชายและลู่ฟางหนิงตกลงอะไรกันไว้ แต่ถ้าหากลู่ฟางหนิงต้องการความช่วยเหลือ นางจะช่วยอีกฝ่ายจนสุดความสามารถ

“แม้ก่อนหน้านี้จะไม่รู้ว่าเจ้ากับพี่ชายของข้าตกลงเรื่องอันใดกันไว้ แต่หากเจ้าต้องการความช่วยเหลือ ข้าจะช่วยเจ้าจนถึงที่สุด”

ลู่ฟางหนิงได้ยินเช่นนั้นก็แย้มรอยยิ้มออกมา เพราะนั่นหมายความว่านางสามารถซื้อใจพี่น้องสกุลเฟยได้แล้ว ต่อไปนี้พวกเขาจะกลายเป็นคนของนางและช่วยนางกำจัดโจวหยางเทียนกับซูเยี่ยนหลิง

“วันหน้าหากข้าพบเจอเรื่องลำบาก ข้าจะไม่ลืมพวกท่านอย่างแน่นอน”

พี่น้องสกุลเฟยตอบเป็นเสียงเดียวกัน “พวกเรายินดี…”