บทที่ 27 ถูกทำร้าย

หลังจากที่รองเจ้ากรมซูหรือ ‘ซูป๋อเหวิน’ ทราบข่าวว่าบุตรสาวของตนถูกคนของกรมอาญาจับตัวไป เขาก็รีบร้อนไปพบนางทันที ซูเยี่ยนหลิงอยู่ในคุกที่ทั้งเหม็นทั้งสกปรก นางก็ร้องห่มร้องไห้พร้อมทั้งโวยวายออกมาไม่หยุด จนทำให้ทหารที่เฝ้าอยู่ตรงนั้นรู้สึกรำคาญเป็นอย่างยิ่ง

“หลิงเอ๋อร์” รองเจ้ากรมซูจับประตูกรงเหล็กเอาไว้ เห็นบุตรสาวอยู่ในสภาพเช่นนั้นก็รู้สึกปวดใจยิ่งนัก

“ท่านพ่อ…ช่วยข้าด้วย ฮื่อๆๆ คนพวกนั้นกล่าวหาว่าข้าเป็นนักโทษหลบหนี ท่านพ่อต้องช่วยข้านะเจ้าคะ” ซูเยี่ยนหลิงรีบฟ้องบิดาทั้งน้ำตา ยามนี้นางทั้งหวาดกลัวทั้งรู้สึกอับอายที่ต้องมาตกอยู่ในสภาพเช่นนี้

“ได้ๆ หลิงเอ๋อร์รออยู่ที่นี่ก่อน พ่อจะหาทางพาเจ้าออกมาเอง เจ้าไม่ต้องกลัวไป พ่อต้องพาเจ้าออกมาแน่ๆ” ซูป๋อเหวินเอ่ยบอกบุตรสาว เพื่อให้นางสงบสติอารมณ์ลง

ซูเยี่ยนหลิงแม้ไม่อยากจะรออยู่ในนี้ แต่เมื่อได้ยินบิดาเอ่ยบอกเช่นนั้น นางก็ต้องจำใจทำตาม “ท่านพ่อต้องรีบกลับมานะเจ้าคะ ข้ากลัว…”

ซูป๋อเหวินพยักหน้าให้บุตรสาว จากนั้นจึงเดินทางไปพบกับเจ้ากรมอาญาทันที

ภายในห้องทำงานของกรมอาญา เจ้ากรมอาญาคนปัจจุบันกำลังฟังรายงานจากลูกน้องคนสนิท เมื่อพบว่ารองเจ้ากรมพิธีการซูมาขอเข้าพบ เขาก็โบกมือให้ลูกน้องออกไป ก่อนจะเชิญซูป๋อเหวินเข้ามานั่ง

“รองเจ้ากรมพิธีการมาถึงที่นี่มีธุระอะไรกับข้าอย่างนั้นหรือ” 

ซูป๋อเหวินรีบเอ่ยขึ้นว่า “ท่านเจ้ากรมอาญาจับบุตรสาวของข้ามาเช่นนี้ต้องมีเรื่องเข้าใจผิดอะไรเกิดขึ้นแน่ๆ”

เจ้ากรมอาญาได้ยินเช่นนั้นก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าลูกน้องของเขาจับตัวคนๆ หนึ่งมาเพราะพบว่านางมีพิรุธที่น่าสงสัยหลายอย่าง

“รองเจ้ากรมซูคงจะหมายถึงสตรีที่อยู่ในคุกคนนั้นใช่หรือไม่”

“ใช่แล้ว นางเป็นบุตรสาวคนโตของข้า นางไม่มีทางเป็นนักโทษหลบหนีแน่ๆ”

“หากนางไม่ใช่นักโทษหลบหนี แล้วสตรีที่หน้าเหมือนกันกับนางอีกคนคือใครกันเล่า? อย่าบอกนะว่าท่านรองเจ้ากรมมีบุตรสาวฝาแฝด”

ซูป๋อเหวินได้ยินเช่นนั้นจึงเอ่ยถามขึ้นอีกครั้ง “สตรีนางนั้นนั่งรถม้าคันไหนมาหรือ”

“หากจำไม่ผิด นางมากับคุณหนูรองสกุลลู่”

หลังสิ้นคำพูดนั้นของเจ้ากรมอาญา ลูกน้องของเขาก็รีบร้อนเข้ามารายงานว่าคุณหนูรองสกุลลู่ถูกทำร้าย คาดว่าคนที่ทำร้ายนางเป็นนักโทษหลบหนีที่แปลงโฉมเป็นคุณหนูใหญ่ซู ด้วยเหตุนี้ ซูเยี่ยนหลิงจึงถูกปล่อยตัวออกมา

ทว่าหลังจากที่ซูเยี่ยนหลิงได้รู้ว่าลู่ฟางหนิงรับนักโทษหลบหนีขึ้นรถม้า จนทำให้นางต้องถูกกรมอาญาจับมาขังคุก ในใจก็นึกแค้นเคืองลู่ฟางหนิงเป็นอย่างยิ่ง แต่เมื่อนางได้รู้ข่าวว่าลู่ฟางหนิงถูกทำร้ายจนบาดเจ็บหนัก นางก็แสยะยิ้มออกมาด้วยความสะใจ

แม่ทัพลู่หนิงเหอพร้อมบุตรชายทั้งสองเมื่อทราบข่าวว่าบุตรสาวของเขาถูกทำร้ายระหว่างทางจนได้รับบาดเจ็บ พวกเขาก็รีบร้อนออกไปรับนางกลับจวนทันที ลู่เหว่ยหรงได้แต่โทษตนเองว่าเขาควรจะรอรับน้องสาวกลับมาด้วย ใครจะไปคาดคิดว่านักโทษคนนั้นจะแปลงโฉมเป็นสหายของน้องสาว

ยามที่พบว่าตามเนื้อตัวของลู่ฟางหนิงล้วนเต็มไปด้วยบาดแผลฟกช้ำ บุรุษสกุลลู่ทั้งสามก็รู้สึกปวดใจเป็นอย่างยิ่ง แม่ทัพลู่หนิงเหอเอ่ยด้วยความโกรธแค้นว่า “หนิงหนิงใครทำเจ้าเป็นเช่นนี้ บอกพ่อมา พ่อจะไปตัดหัวมัน”

ลู่ฟางหนิงยังพอมีสติ หลังจากที่ได้ยินบิดาเอ่ยเช่นนั้น นางก็รู้สึกเสียวสันหลังแทนเหล่าพี่น้องสกุลเฟย เพราะลู่ฟางหนิงรู้ว่าอีกไม่นานทหารต้องสืบทราบจนรู้แน่ว่าซูเยี่ยนหลิงที่นั่งรถม้ามากับนางเป็นตัวปลอม ดังนั้นนางจึงได้จัดฉากให้ตนเองถูกทำร้าย คราแรกพี่น้องสกุลเฟยไม่ยินยอมทำร้ายนาง แต่เมื่อนางบอกว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับความเป็นความตายของนาง พวกเขาจึงได้ยอมลงมือ

ลู่ฟางหนิงแสร้งเอ่ยกับบิดาด้วยน้ำเสียงโรยแรง ทั้งๆ ที่ร่างกายของนางแทบจะไม่เป็นอะไรเลย บาดแผลเหล่านี้ล้วนเป็นพี่น้องสกุลเฟยจงใจสร้างขึ้นมา เพราะพวกเขาตัดใจลงมือทำร้ายนางไม่ได้เลยสร้างบาดแผลปลอมให้กับนาง

“ท่านพ่อ ข้าเองก็ไม่รู้เช่นกันว่าพวกมันเป็นใคร ท่านพ่อข้าเจ็บ ข้าอยากกลับจวนแล้ว”

“ได้ๆ พ่อจะรีบพาเจ้ากลับจวนเดี๋ยวนี้ ส่วนพวกเจ้าทั้งสองไปลากตัวคนที่มันทำร้ายน้องสาวของพวกเจ้ามา ข้าจะลงโทษมันกับมือ”

“ขอรับ” ลู่จางหมิ่นกับลู่เหว่ยหรงรับคำ จากนั้นพวกเขาทั้งสองจึงได้นำกำลังทหารสกุลลู่ส่วนหนึ่งติดตามออกค้นหาตัวคนร้าย แม้ลู่ฟางหนิงอยากเอ่ยห้ามพวกเขาก็ไม่ทันเสียแล้ว ในใจได้แต่ภาวนาขอให้เหล่าพี่น้องสกุลเฟยไม่ถูกจับได้ก็เป็นพอ

เช้าวันรุ่งขึ้น

ข่าวที่ลู่ฟางหนิงถูกทำร้ายหลังกลับจากงานเลี้ยงฉลองวันเกิดขององค์หญิงสามโด่งดังไปทั่วเมืองหลวงภายในชั่วข้ามคืน โจวหว่านถิงหลังจากรับรู้ข่าวนี้ นางก็รีบขอร้องหวังฮองเฮาว่าต้องการมาเยี่ยมอาการของลู่ฟางหนิง

หวังฮองเฮาอนุญาตทันทีเพราะภายในงานเลี้ยงที่ผ่านมานั้น พระนางก็พอจะรู้ว่าพระโอรสของพระนางพึงใจในตัวของลู่ฟางหนิงมากเพียงใด กระทั่งการแสดงความสามารถของนาง โจวหยางอวี้ก็มองไม่เคยละสายตาไปไหน เห็นได้ชัดว่าตำแหน่งชายารัชทายาทนี้จะตกไปอยู่ในมือของผู้ใดระหว่างลู่ฟางหนิงกับเหยียนลั่วเฟย

เดิมทีหวังฮองเฮาต้องการให้องค์หญิงสามชวนองค์รัชทายาทไปเยี่ยมลู่ฟางหนิงด้วย ทว่าน่าเสียดายที่เช้านี้เขามีราชกิจด่วนต้องออกเดินทางไปยังต่างเมืองตั้งแต่เช้าตรู่

เมื่อมาถึงจวนสกุลลู่ ลู่ฮูหยินก็ออกมาต้อนรับองค์หญิงสามเป็นอย่างดี จากนั้นจึงได้พานางตรงไปยังเรือนนอนของบุตรสาว ลู่ฟางหนิงเมื่อเห็นว่าองค์หญิงสามมาเยี่ยม นางก็ยันกายลุกขึ้นเพราะต้องการถวายความเคารพ แต่ถูกโจวหว่านถิงรั้งเอาไว้เสียก่อน

“อาการของเจ้ายังไม่ดี อย่าเพิ่งลุกเลย”

“ขอบพระทัยเพคะองค์หญิง” การแสดงนี้ของลู่ฟางหนิงนับว่ายอดเยี่ยมไร้ที่ติ เพราะแม้แต่องค์หญิงสามก็ยังดูไม่ออก

ลู่ฮูหยินเห็นเช่นนั้นจึงเปิดทางให้องค์หญิงสามกับบุตรสาวได้สนทนากันเพียงลำพัง ทว่าลู่ฮูหยินเพิ่งออกไปได้ไม่นาน ซูเยี่ยนหลิงก็ปรากฏตัวขึ้น

นางเดินตรงไปยังเตียงนอนของลู่ฟางหนิง ยอบกายให้องค์หญิงสามคราหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยกับลู่ฟางหนิงด้วยถ้อยคำกึ่งประชดประชัน “เจ้ากับข้าเป็นสหายกันมาหลายปีแล้ว แม้แต่ข้ากับนักโทษหลบหนีเจ้าก็ยังแยกไม่ออกหรือว่าใครเป็นใคร”

ลู่ฟางหนิงได้ข่าวว่าซูเยี่ยนหลิงถูกจับไปขังคุก ในใจจึงคิดว่าอีกฝ่ายต้องแค้นเคืองนางแน่ๆ จึงได้รีบร้อนมาหานางตั้งแต่เช้าขนาดนี้ อีกทั้งวาจาที่เอ่ยออกมาก็แฝงไปด้วยความประชดประชันอยู่หลายส่วน ลู่ฟางหนิงรู้อารมณ์ของซูเยี่ยนหลิงในตอนนี้ดี นางจึงไม่เอ่ยอะไรออกมา ทว่ามิใช่กับองค์หญิงสาม

โจวหว่านถิงรู้สึกไม่ถูกชะตากับสหายผู้นี้ของลู่ฟางหนิงเท่าใดนัก ที่นางอนุญาตให้อีกฝ่ายเข้ามาเป็นพระสหายร่วมชั้นเรียนนั่นก็เพราะต้องการรักษาน้ำใจของลู่ฟางหนิงต่างหาก เมื่อได้ยินถ้อยคำที่คล้ายจะกล่าวหาลู่ฟางหนิง โจวหว่านถิงก็ยิ่งไม่พอใจ นางเอ่ยขึ้นว่า “หนิงหนิงเพิ่งได้รับบาดเจ็บ เจ้าเป็นสหายกับนางมานานหลายปี คำพูดเช่นนี้สมควรหรือที่จะเอ่ยออกมา”

ซูเยี่ยนหลิงเมื่อได้ยินองค์หญิงสามเอ่ยตำหนิ นางก็ยิ่งรู้สึกไม่พอใจ แต่อีกฝ่ายมีฐานะสูงส่งกว่า นางจึงต้องยอมก้มหัวให้แล้วเอ่ยว่า “หม่อมฉันร้อนใจไปหน่อยจึงไม่ได้ไตร่ตรองคำพูดเหล่านี้ให้ดี ขอองค์หญิงสามอย่าได้ถือสาเลยนะเพคะ”

โจวหว่านถิงเบือนหน้าหนี ไม่เอ่ยคำใดออกมา นั่นแสดงให้เห็นว่านางไม่ชอบซูเยี่ยนหลิงผู้นี้เลย จากนั้นจึงหันไปเอ่ยกับลู่ฟางหนิงด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “หายเร็วๆ นะหนิงหนิง หากขาดเหลือสิ่งใดให้คนไปแจ้งข้าได้ตลอด”

“ขอบพระทัยเพคะองค์หญิง”

หลังจากร่ำลากันเสร็จเรียบร้อย โจวหว่านถิงจึงกลับวังหลวง ลู่ฟางหนิงเองก็ไม่อยากเห็นหน้าซูเยี่ยนหลิงจึงเอ่ยบอกอีกฝ่าย ทว่าคำพูดนั้นคล้ายเป็นการไล่เสียมากกว่า

“เจ้าเองก็ควรกลับไปได้แล้ว ข้าจะพักผ่อน”