บทที่ 28 เป้าหมายของเขาคือข้า

องค์หญิงสามกำลังจะเสด็จกลับวังหลวง ทว่าเพิ่งเดินออกมาจากเรือนนอนของลู่ฟางหนิงได้เพียงครึ่งทางเท่านั้นก็มีลูกธนูดอกหนึ่งพุ่งเข้าใส่

โจวหว่านถิงมีฐานะเป็นถึงพระธิดาของหวังฮองเฮาย่อมได้รับการเล่าเรียนในศาสตร์ต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นด้านบุ๋นหรือบู๊นางล้วนเชี่ยวชาญ โดยเฉพาะการขี่ม้ายิงธนู โจวหว่านถิงนั้นชื่นชอบเป็นพิเศษ ดังนั้นลูกธนูที่ไม่รู้ว่าพุ่งมาจากทิศทางไหน นางจึงคว้าเอาไว้ได้ทันก่อนที่มันจะปักลงบนเรือนร่างของนาง

“มีคนปองร้ายองค์หญิง!”

นางกำนัลที่ติดตามองค์หญิงสามมาร้องโวยวายด้วยความตกใจ เมื่อพบว่ามีธนูดอกหนึ่งพุ่งเข้าใส่องค์หญิงสาม นางกำนัลที่เหลือจึงรีบตีวงล้อมเพื่ออารักขาความปลอดภัยทันที ทันใดนั้นก็มีชายหนุ่มคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้น ในมือของเขาถือคันธนู ย่อมคาดเดาได้ไม่ยากว่าเขาคือคนที่ยิงธนูใส่องค์หญิงสาม

“ในจวนแม่ทัพลู่จะมีผู้ใดกล้าปองร้ายองค์หญิงสามกัน พวกเจ้าพูดให้มันน้อยๆ หน่อยเถิด”

โจวหว่านถิงหันไปมองต้นเสียงจึงพบว่าเป็นบุรุษผู้หนึ่ง ร่างกายท่อนบนของเขาเปลือยเปล่า บนแผงอกและลำคอมีเม็ดเหงื่อผุดซึมออกมาเหมือนเพิ่งออกกำลังมาอย่างหนัก แต่เมื่อนางมองเห็นคันธนูที่อยู่ในมือของอีกฝ่ายและมันเกือบจะทำให้นางชะตาขาด ความโกรธสายหนึ่งก็พุ่งปะทุออกมา

“ลูกธนูของเจ้าพุ่งเข้าใส่ข้า หากไม่เรียกว่าปองร้าย แล้วจะให้ข้าเรียกว่าอย่างไร”

ชายหนุ่มผู้นั้นแสยะยิ้มมองโจวหว่านถิงอย่างไม่เกรงกลัวว่าอีกฝ่ายจะมีฐานะสูงส่งกว่าตนสักเพียงใด จากนั้นจึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงยียวน “กระหม่อมเพียงแค่ฝึกซ้อมธนูเหมือนกับทุกๆ วันเท่านั้น เป็นองค์หญิงสามต่างหากที่เดินทะเล่อทะล่าไม่ดูตาม้าตาเรือเข้ามาในลานฝึกของกระหม่อมเอง แล้วเช่นนี้จะกล่าวหาว่ากระหม่อมคิดปองร้ายองค์หญิงได้อย่างไร”

“เจ้ากล้าด่าว่าข้าไม่ดูตาม้าตาเรืออย่างนั้นหรือ!”

โจวหว่านถิงจ้องเขม็งมองชายหนุ่มผู้อวดดีคนนั้นด้วยความไม่พอใจ นางไม่เคยรู้เลยว่าจวนสกุลลู่จะเลี้ยงบุรุษปากร้ายเช่นนี้เอาไว้ ลู่ฟางหนิงก็ไม่เคยเล่าให้นางฟังว่าเคยมีพี่ชายปากเสียเช่นนี้มาก่อน

จากในความทรงจำของโจวหว่านถิง นางจดจำได้ว่าลู่ฟางหนิงเคยเล่าให้นางฟังเกี่ยวกับพี่ชายทั้งสองคนว่าพี่ชายคนโตเป็นบุรุษที่องอาจ สง่าผ่าเผย ส่วนพี่ชายคนรองนั้นเป็นบุรุษห้าวหาญไม่เกรงกลัวต่อสิ่งใด ที่สำคัญบุรุษสกุลลู่ทั้งสองคนยังมีดวงหน้าหล่อเหลาจนทำให้สตรีน้อยใหญ่หลงใหลหัวปักหัวปำ กระทั่งหลิวเฟยเอ๋อร์ยังเคยชมพี่ชายของลู่ฟางหนิงให้นางฟังเลย

ทว่าชายหนุ่มตรงหน้าผู้นี้กลับมีสิ่งที่ตรงกันข้ามกับที่ลู่ฟางหนิงเล่าให้นางฟังโดยสิ้นเชิง ดังนั้นจึงเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะเป็นพี่ชายของลู่ฟางหนิง บางทีอาจเป็นเพียงทหารชั้นต่ำที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงมากกว่า

“กระหม่อมมิกล้า องค์หญิงสามอย่าได้โยนข้อกล่าวหาเหล่านั้นใส่หัวกระหม่อมเลยพ่ะย่ะค่ะ”

โจวหว่านถิงเห็นบุรุษอวดดีผู้นั้น ความโกรธภายในอกก็ยิ่งพวยพุ่งออกมา นางเดินไปแย่งคันธนูในมือของอีกฝ่าย ก่อนจะน้าวคันธนูเล็งไปกลางอกของเขา หวังจะกำราบความอวดดีและความยียวนนั้นที่ทำให้นางรำคาญลูกหูลูกตา

“หากข้าอยากให้เจ้าผิด เจ้าก็ต้องผิด หากข้าอยากให้เจ้าตาย เจ้าก็ต้องตาย! เป็นเพียงแค่ทหารชั้นต่ำ ยังกล้าพูดอวดดีกับข้าอย่างนั้นหรือ”

หากเป็นคนอื่นได้ยินคำพูดเช่นนี้ขององค์หญิงสามย่อมคุกเข่าโขกศีรษะขอชีวิต ทว่าชายหนุ่มผู้นี้ยังคงยิ้มยียวนราวกับไม่กลัวว่าลูกธนูในมือขององค์หญิงสามจะพุ่งทะลุอกของตนออกไป

โจวหว่านถิงน้าวสายธนูสุดวงแขน หากนางปล่อยมือชีวิตของชายหนุ่มผู้นี้ก็คงจะจบสิ้น ทว่าก่อนที่นางจะทันได้ทำเช่นนั้น เสียงตะโกนของแม่ทัพลู่หนิงเหอก็ดังมาแต่ไกลๆ

“องค์หญิงสามได้โปรดระงับโทสะด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ บุตรชายคนรองของกระหม่อมมิค่อยรู้ความ ขอองค์หญิงอย่าถือโทษโกรธเขาเลย”

บุตรชายคนรอง?

หลังได้ยินคำพูดของแม่ทัพลู่หนิงเหอ โจวหว่านถิงจึงหันกลับมามองชายหนุ่มตรงหน้าให้เต็มตาอีกครั้ง อย่าบอกนะว่าเขาคือพี่ชายคนรองผู้ห้าวหาญและไม่เกรงกลัวต่อสิ่งใดคนนั้นของลู่ฟางหนิง!

“เหว่ยหรง เจ้ารีบคุกเข่าขอโทษองค์หญิงสามเสีย”

เสียงตักเตือนบุตรชายของแม่ทัพลู่หนิงเหอยิ่งตอกย้ำความจริงว่าชายหนุ่มผู้นี้คือพี่ชายของลู่ฟางหนิง เหตุใดเรื่องที่ลู่ฟางหนิงเล่าให้นางฟังกับสิ่งที่นางเห็นถึงได้สวนทางกันเช่นนี้

อีกด้านหนึ่ง

เมื่อซูเยี่ยนหลิงจากไปจนลับสายตา ลู่ฟางหนิงที่แกล้งนอนป่วยก็ลุกขึ้นนั่งพลางหยิบหนังสือสัญญาที่มีตราประทับของพี่น้องสกุลเฟยออกมาจากใต้หมอน ตอนนี้นางดึงพวกเขาทั้งสี่คนมาเป็นพวกได้แล้ว ต่อไปนางต้องให้พวกเขาหาทางปกป้องโจวหยางอวี้จากฝีมือของสกุลเซวีย

ตกดึกคืนนั้น ลู่ฟางหนิงจึงปลอมกายไปยังหอชิงสุ่ย เพราะนางต้องการเจรจากับพี่น้องสกุลเฟยอีกครั้ง วันนั้นเพราะมีเวลากระชั้นชิดนางจึงรีบกลับมาก่อนจึงไม่ทันได้บอกรายละเอียดต่างๆ ให้พวกเขารับรู้

ทว่าระหว่างทางที่นางกำลังจะตรงไปยังห้องลับใต้ดิน นางกลับพบบุรุษคุ้นหน้าผู้หนึ่งซึ่งกำลังเดินตามเถ้าแก่หลี่เข้าไปยังห้องๆ หนึ่ง แม้จะมองเห็นเพียงแค่แผ่นหลัง แต่นางก็จดจำได้อย่างแม่นยำว่าบุรุษผู้นั้นคือ…

โจวหยางเทียน!

ลู่ฟางหนิงรู้อยู่แก่ใจว่าเหตุใดโจวหยางเทียนถึงได้มาปรากฏตัวที่นี่ นางตรงไปยังห้องลับใต้ดินของหอชิงสุ่ย พี่น้องสกุลเฟยเมื่อพบหน้านาง พวกเขาก็ต้อนรับนางเป็นอย่างดี ยามนี้อาการของเฟยหรานดีขึ้นมากแล้ว แต่ระหว่างนี้นางก็ยังต้องดื่มยาบำรุงเพื่อฟื้นฟูร่างกาย

เฟยหรานรู้สึกขอบคุณลู่ฟางหนิงเป็นอย่างมาก เพราะสตรีนางนี้เหมือนคนที่ฉุดกระชากนางขึ้นมาจากขุมนรก ไม่มีผู้ใดรู้หรอกว่าการถูกขังอยู่ในนั้นอีกทั้งยังถูกทารุณด้วยวิธีการต่างๆ มันทรมาณเพียงใด

“ข้ามาพบพวกท่านวันนี้ เพราะต้องการคุยเรื่องสัญญา”

ลู่ฟางหนิงเอ่ยเข้าประเด็นสำคัญทันที ชาติก่อนนางมิได้ให้เกียรติพี่น้องสกุเฟยมากขนาดนี้ ตอนที่นางดึงพวกเขามาเป็นพวกได้ตอนนั้นนางก็ได้รับตำแหน่งแม่ทัพหญิงแล้ว ไม่จำเป็นต้องก้มหัวให้ใครนอกจากสั่งการ ทว่าในชาตินี้นางยังเป็นเพียงสตรีวัยสิบห้าและพวกเขาก็ยังมีอายุมากกว่านาง หากนางให้เกียรติพวกเขา พวกเขาย่อมทำงานให้นางด้วยความจริงใจ

“เจ้าอยากให้พวกข้าช่วยเหลืออันใดก็บอกมาเลย อย่าได้สนใจหนังสือสัญญาอะไรพวกนั้นอีกเลย” เฟยหงเอ่ยขึ้น แม้จะไม่มีหนังสือสัญญาอะไรนั่นพวกเขาก็พร้อมช่วยเหลือลู่ฟางหนิงอย่างเต็มที่ขอเพียงนางเอ่ยปากบอก

ทว่าลู่ฟางหนิงยังไม่ทันจะได้เจรจาเรื่องที่นางต้องการให้พี่น้องสกุลเฟยช่วยเหลือ เถ้าแก่หลี่ก็เดินลงมายังห้องใต้ดิน ยามที่เห็นว่าพี่น้องสกุลเฟยอยู่กันพร้อมหน้า หลี่เซียนเมิ่งจึงเอ่ยขึ้นว่า “มีคนผู้หนึ่งต้องการให้พวกเจ้าไปสังหารคน”

“อาการของเฟยหรานยังไม่หายดี พวกข้ายังไม่อยากรับงาน เจ้าปฏิเสธเขาไปเถิด” เฟยหงตัดสินใจอย่างเด็ดขาด

ทว่าลู่ฟางหนิงกลับเอ่ยว่า “พี่ใหญ่เฟย ท่านอย่าเพิ่งรีบร้อนตัดสินใจเลย” จากนั้นนางจึงหันหน้าไปทางเถ้าแก่หลี่ ก่อนจะเอ่ยถามอีกคำ “คนที่มาจ้างวานต้องการให้พวกเขาสังหารคุณหนูรองสกุลลู่ใช่หรือไม่”

“ใช่แล้ว เจ้ารู้ได้อย่างไร” เถ้าแก่หลี่เผยสีหน้าตกตะลึงออกมาเพราะไม่คาดคิดว่าสตรีตรงหน้าจะรู้ว่านางกับบุรุษคนนั้นสนทนากันเรื่องอันใด

ลู่ฟางหนิงเผยรอยยิ้มเย็นยะเยือกออกมา จากนั้นจึงเอ่ยว่า “ข้าคือคุณหนูรองสกุลลู่ผู้นั้นเอง…”

“เจ้าว่าอย่างไรนะ!”

คราวนี้ไม่ใช่เพียงแค่เถ้าแก่หลี่เท่านั้นที่ตกตะลึง เพราะหลังจากที่ได้ยินไร้เงาบอกว่านางคือคุณหนูรองสกุลลู่ พี่น้องสกุลเฟยก็ตกตะลึงไม่ต่างกัน

ก่อนหน้านี้เพราะลู่ฟางหนิงยังไม่เคยบอกพี่น้องสกุลเฟยและเถ้าแก่หลี่ว่านางเป็นใคร เมื่อพวกเขาได้ยินเช่นนี้ย่อมตกใจเป็นธรรมดา