บทที่ 29 แผนการรับมือ

เฟยหรานเป็นคนแรกที่ได้สติ หลังจากที่รู้ว่าผู้มีพระคุณของนางบอกว่าตนเองคือคุณหนูรองสกุลลู่ นางจึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย “เจ้าไปทำอะไรให้คนผู้นั้นไม่พอใจหรือ เหตุใดเขาถึงต้องจ้างพวกเราไปสังหารเจ้าด้วย”

ลู่ฟางหนิงได้ยินคำถามของเฟยหราน นางจึงเผยรอยยิ้มเย็นยะเยือกออกมา เอ่ยตอบว่า “เขาไม่ได้ต้องการเอาชีวิตข้าหรอก เพียงแต่ต้องการให้พวกท่านสร้างสถานการณ์ก็เท่านั้น จริงหรือไม่เถ้าแก่หลี่…”

ประโยคหลังลู่ฟางหนิงหันไปมองหน้าเถ้าแก่หลี่ซึ่งตอนนี้ยังไม่หายตกตะลึงเพราะรับรู้สถานะที่แท้จริงของไร้เงา

“ใช่แล้ว คนผู้นั้นมิได้ต้องการเอาชีวิตของคุณหนูรองลู่”

“หากไม่ต้องการเอาชีวิต แล้วเหตุใดคนผู้นั้นถึงต้องมาจ้างพวกเราด้วยเล่า งานง่ายๆ เช่นนี้นักฆ่าฝีมือธรรมดายังสามารถจัดการได้สบายๆ”

เฟยหงเอ่ยถามด้วยความสงสัย พี่น้องสกุลเฟยที่เหลืออีกสามคนจึงพยักหน้าเห็นด้วย ในเมื่อคนผู้นั้นไม่ได้คิดจะจ้างพวกเขาไปสังหารคน แล้วเหตุใดต้องถ่อสังขารมาถึงหอชิงสุ่ยด้วยเล่า 

ลู่ฟางหนิงได้ยินเช่นนั้นจึงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าสีหน้ากลับแฝงไปด้วยความอาฆาตอยู่หลายส่วน “บุรุษผู้นั้นคือรุ่ยอ๋อง..”

“รุ่ยอ๋องอย่างนั้นหรือ!” พี่น้องสกุลเฟยเอ่ยขึ้นพร้อมกันด้วยความตกใจ รุ่ยอ๋องเป็นถึงเชื้อพระวงศ์ มารดามีตำแหน่งกุ้ยเฟย แล้วเขามีเหตุผลอันใดถึงต้องมาจ้างพวกเขาทำงานเช่นนี้กัน ทว่ายังไม่ทันที่พี่น้องสกุลเฟยจะได้สงสัยอะไรไปมากกว่านี้ ลู่ฟางหนิงจึงอธิบายต่อ

“รุ่ยอ๋องต้องการสานสัมพันธ์กับข้า เขาจึงอยากให้พวกท่านช่วยสร้างสถานการณ์ จากนั้นเขาจะกลายเป็นวีรบุรุษช่วยสาวงาม แน่นอนว่าถ้าเหตุการณ์เช่นนั้นเกิดขึ้นจริง ข้าจะต้องซาบซึ้งน้ำใจเขาเป็นอย่างมาก ต่อจากนั้นการสานสัมพันธ์ก็จะง่ายดายมากขึ้น”

ลู่ฟางหนิงอธิบายมาถึงจุดนี้ ทุกคนก็พอจะคาดเดาแผนการของรุ่ยอ๋องออก ทว่ายังมีสิ่งหนึ่งที่พวกเขาสงสัย เฟยหงผู้เป็นพี่ใหญ่จึงเอ่ยถามอีกครั้ง “แล้วเหตุใดต้องเป็นพวกเรา รุ่ยอ๋องเป็นถึงเชื้อพระวงศ์ เขาย่อมมีทหารอยู่ในมือ ใช้คนพวกนั้นจะไม่ดีกว่าหรือ”

ลู่ฟางหนิงรู้ว่าโจวหยางเทียนเป็นคนรอบคอบ เขาย่อมไม่ใช้คนของตนออกหน้าแน่ คนเหล่านั้นจะคอยกำจัดโจวหยางอวี้อยู่เบื้องหลังอย่างเงียบๆ ซึ่งนางจะไม่ยอมให้พวกเขาทำสำเร็จเด็ดขาด

“หากเขาใช้ทหารของตนแล้วข้าสืบทราบจนรู้ในภายหลัง นั่นย่อมไม่ใช่เรื่องดีสำหรับเขา ที่สำคัญข่าวลือที่ว่าข้าถูกเฟยหรานหลอกลวงและถูกทำร้ายจนได้รับบาดเจ็บหนัก เขาย่อมต้องใช้งานพวกท่านอยู่แล้ว เพราะอย่างไรเขาก็สามารถป้ายความผิดให้พวกท่านได้โดยที่ไม่มีหลักฐานสาวไปถึงตัวเขา แผนการนี้นับว่าแยบยลไร้ช่องโหว่”

“หึ! หากเขามีจุดประสงค์เช่นนั้น พวกข้าจะไม่ยอมรับงานนี้เด็ดขาด เถ้าแก่หลี่เจ้าไปปฏิเสธคนผู้นั้นเสีย” เฟยหงเอ่ยขึ้นด้วยความเดือดดาล พี่น้องสกุลเฟยคนอื่นๆ ก็มีอาการไม่ต่างกัน เห็นได้ชัดว่าบุรุษผู้นั้นคิดร้ายต่อลู่ฟางหนิง นางเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตเฟยหราน ดังนั้นพวกเขาจะไม่ยอมให้นางตกอยู่ภายใต้แผนการร้ายของบุรุษผู้นั้นเด็ดขาด

ทว่าลู่ฟางหนิงที่ได้ยินเฟยหงเอ่ยเช่นนั้นออกมากลับเอ่ยค้านทันที “พวกท่านต้องทำตามแผนการของรุ่ยอ๋อง”

“เหตุใดพวกเราต้องทำตามในเมื่อเขาคิดร้ายต่อเจ้า” เฟยเยว่พี่คนรองเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจ คำถามของเขาทำให้คนอื่นๆ พลอยอยากรู้ไปด้วยว่าลู่ฟางหนิงคิดอะไรอยู่กันแน่ถึงได้ให้พวกเขาตกลงรับงานนี้

“ข้าอยากให้พวกท่านรับงานนี้ เพราะมีคนๆ หนึ่งที่ข้าต้องปกป้องเขาให้ได้…”

พี่น้องสกุลเฟยเห็นสีหน้าและแววตามุ่งมั่นของลู่ฟางหนิง พวกเขาจึงไม่เอ่ยถามสิ่งใดต่อ นอกจากพยักหน้าตกลง

ลู่ฟางหนิงเองก็จะใช้โอกาสนี้ในการช่วยเหลือโจวหยางอวี้ให้รอดพ้นจากความตายเช่นกัน ชาติก่อนเป็นนางที่พรากลมหายใจของเขาไป ชาตินี้นางจะชดใช้คืนจนกว่าชีวิตจะหาไม่

นางจดจำได้ว่าชาติก่อนหลังจากที่โจวหยางอวี้เข้ามาช่วยนางจากการถูกกลุ่มโจรดักซุ่มทำร้าย นักฆ่าของสกุลเซวียก็ใช้โอกาสที่เขากำลังต่อสู้อยู่กับกลุ่มโจรเหล่านั้นลงมือสังหารเขาด้วยธนูอาบยาพิษ ชาตินี้หากนางต้องการปกป้องเขา นางจะต้องมีแผนรับมือกับนักฆ่าเหล่านั้น

ส่วนพี่น้องสกุลเฟยหลังจากที่เขาทำงานนี้ให้โจวหยางเทียนเสร็จเรียบร้อย แน่นอนว่าหลังจากนั้นโจวหยางเทียนจะโยนความผิดทั้งหมดให้กับพวกเขา ไม่ว่าจะเป็นการลอบทำร้ายคุณหนูรองสกุลลู่ หรือแม้กระทั่งการลอบสังหารองค์รัชทายาทความผิดทั้งหมดนั้นจะเป็นของพี่น้องสกุลเฟย ทางการจะหมายหัวพี่น้องสกุลเฟยและตามล่าพวกเขาแทบพลิกแผ่นดินอย่างแน่นอน โจวหยางเทียนรู้ว่าพวกเขาอาศัยอยู่ที่หอชิงสุ่ยแห่งนี้ และคนชอบเอาหน้าสร้างผลงานด้วยกำลังของคนอื่นเช่นโจวหยางเทียนจะต้องชี้เบาะแสบอกกับทางการอย่างแน่นอน

ดังนั้นหลังจากงานนี้สำเร็จ พี่น้องสกุลเฟยจะไม่สามารถใช้หอชิงสุ่ยเป็นที่หลบซ่อนได้อีกต่อไป นางจะต้องจัดหาที่พักใหม่ให้กับพวกเขาก่อนที่เหตุการณ์เหล่านั้นจะเกิดขึ้น

เมื่อคิดเรื่องนี้ได้ ลู่ฟางหนิงจึงรีบกลับจวนเพื่อไปเตรียมแผนรับมือ อันดับแรกนางต้องจัดหาที่พักให้กับพี่น้องสกุลเฟยซึ่งในชาติก่อนนางเคยใช้ค่ายฝึกทหารของสกุลลู่เป็นสถานที่หลบซ่อนของพวกเขา ดังนั้นในชาตินี้นางจึงคิดจะใช้สถานที่แห่งนี้เช่นเดียวกัน

หลายวันถัดมา

ลู่ฟางหนิงตรงไปหาบิดาที่เรือนใหญ่ เพราะนางต้องเตรียมพร้อมก่อนที่โจวหยางเทียนจะลงมือ แม่ทัพลู่หนิงเหอกำลังสั่งการให้คนเตรียมเก็บข้าวของเพราะอีกไม่กี่วันข้างหน้า เขาและบุตรชายทั้งสองต้องออกเดินทางไปยังค่ายทหาร

ยามที่ได้ยินว่าบุตรสาวมาขอพบและเห็นว่าร่างกายของนางไม่มีรอยฟกชำแล้ว อีกทั้งสีหน้ายังดูสดใสมากขึ้นกว่าเดิม ความกังวลใจหลายวันที่ผ่านมาของแม่ทัพลู่ก็เริ่มเบาลง

“หนิงหนิง เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง อาการดีขึ้นหรือยัง”

ยามที่เห็นว่าบิดาเอ่ยถามด้วยความห่วงใย ลู่ฟางหนิงจึงเผยรอยยิ้มอ่อนหวานออกมาแล้วเอ่ยว่า “อาการของลูกดีขึ้นแล้วเจ้าค่ะ ที่ข้ามาหาท่านพ่อวันนี้เพราะข้ามีเรื่องบางอย่างจะคุยกับท่านพ่อ”

“เจ้ามีอะไรจะคุยกับพ่ออย่างนั้นหรือ”

“ข้าขอไปค่ายทหารกับท่านพ่อได้หรือไม่เจ้าค่ะ”

“แต่เจ้าเพิ่งหายจากอาการบาดเจ็บ มารดาของเจ้าคงไม่อนุญาตอย่างแน่นอน” แม่ทัพลู่หนิงเหอรู้ดีว่าภรรยาของเขารักและเป็นห่วงบุตรสาวคนนี้มากขนาดไหน นางเพิ่งพบเจอเรื่องร้ายมา อีกทั้งร่างกายเพิ่งหายจากอาการบาดเจ็บ ไป๋เจียฮวาต้องไม่ยินยอมให้นางไปกับเขาแน่ๆ

ทว่ายามที่เห็นสายตาออดอ้อนของบุตรสาว แม่ทัพผู้แกร่งกล้าเช่นเขาก็ต้องใจอ่อนไปเสียทุกที “พ่อจะลองคุยกับแม่ของเจ้าดู แต่พ่อไม่รับรองนะว่านางจะให้เจ้าตามพ่อไปด้วย”

“เรื่องนั้นท่านพ่อไม่ต้องห่วงเจ้าค่ะ”

หลังสิ้นคำพูดนั้นลู่ฟางหนิงจึงขอตัวกลับ ทว่านางไม่ได้กลับเรือนของตนทันที แต่นางไปหามารดาเพราะต้องการขออนุญาตมารดาไปค่ายทหารกับบิดา

ลู่ฮูหยินได้ยินบุตรสาวบอกว่าอยากไปค่ายทหารกับสามี นางก็รีบปฏิเสธทันที ทว่าลู่ฟางหนิงกลับเอาเหตุการณ์ที่นางถูกทำร้ายมาเอ่ยอ้าง ว่าหากนางมีฝีมือในการต่อสู้ที่ดีกว่านี้ นางคงจัดการกับคนที่มาทำร้ายนางได้ อีกทั้งพี่ชายทั้งสองคนยังมาช่วยนางเกลี้ยกล่อมมารดา ในที่สุดลู่ฮูหยินก็ต้องใจอ่อนยอมให้บุตรสาวตามสามีไปยังค่ายทหารของสกุลลู่