LOGINหลังจากที่ได้รับอนุญาตจากมารดา สองวันหลังจากนั้นลู่ฟางหนิงพร้อมด้วยบิดาและพี่ชายทั้งสองจึงออกเดินทางไปยังค่ายทหารสกุลลู่ ในการเดินทางครั้งนี้พวกเขาทั้งหมดล้วนต้องขี่ม้าไปเอง เส้นทางไปยังค่ายทหารแห่งนี้ค่อนข้างซับซ้อนเพราะมีอาณาเขตติดกับภูเขาลูกใหญ่ หากนั่งรถม้าไปค่อนข้างลำบากและล่าช้าต่อการเดินทาง
หลังจากที่ใช้เวลาอยู่ราวๆ หนึ่งวันครึ่งโดยไม่มีการหยุดพัก พวกเขาทั้งสี่คนก็เดินทางมาถึงค่ายทหารในช่วงสายของอีกวัน ลู่ฟางหนิงกระโดดลงจากหลังม้า ก่อนจะทอดสายตามองค่ายทหารที่คุ้นเคยตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง ชาติก่อนนางเคยใช้ชีวิตอยู่ที่นี่มากกว่าเมืองหลวงเสียอีก ความรู้สึกคุ้นเคยจึงผุดขึ้นมาอีกครั้งยามที่ได้กลับมายังสถานที่แห่งนี้
ลู่ฟางหนิงเดินตามบิดาและพี่ชายทั้งสองตรงไปยังกระโจมที่พัก ระหว่างทางที่เดินไป ภาพของเหล่าทหารที่กำลังฝึกฝนฝีมือก็ปรากฏให้เห็นตลอดเส้นทางที่นางเดินผ่าน ทหารเหล่านั้นเมื่อเห็นท่านแม่ทัพลู่ พวกเขาก็หยุดฝึกแล้วก้มศีรษะทำความเคารพ
ยามที่เห็นว่าข้างกายของแม่ทัพลู่ในตอนนี้มิได้มีเพียงแค่คุณชายใหญ่และคุณชายรองที่ติดตามมา หากแต่มีคุณหนูรองติดตามมาด้วย พวกเขาล้วนเผยสีหน้าประหลาดใจออกมา หรือว่าท่านแม่ทัพจะฝึกบุตรสาวให้เป็นทหารเหมือนกับตนเอง
ทว่าไม่นาน คำถามเหล่านั้นก็ได้รับคำตอบ แม่ทัพลู่หนิงเหอเรียกพลทหารมารวมตัวกัน จากนั้นจึงประกาศว่าต่อไปนี้ลู่ฟางหนิงจะมาฝึกฝีมืออยู่ในค่ายทหารแห่งนี้ ลู่ฟางหนิงถูกพี่ชายคนรองดันตัวมาด้านหน้า ยามที่เห็นว่าตนเองกำลังยืนอยู่ต่อหน้าทหารนับพันคนของสกุลลู่
ภาพเหตุการณ์ในอดีตก็ผุดขึ้นมาไม่หยุด นางจำได้ว่านางเคยบัญชาการคนเหล่านี้ออกรบ ฆ่าฟันศัตรูจนได้รับชัยชนะมานับครั้งไม่ถ้วน ภายในสนามรบอันดุเดือดและนองไปด้วยเลือดสีแดงฉาน เสียงตะโกนกึกก้องของทหารเหล่านี้ยังคงติดหูของนางไม่จางหาย ทว่าน่าเสียดายที่วาระสุดท้ายของพวกเขาต้องมาจบสิ้นเพราะนาง
ลู่ฟางหนิงรู้สึกเสียใจเป็นอย่างมากที่นางเคยบัญชาการให้ทหารเหล่านี้บุกเข้าไปยึดวังหลวง แม้จะมีคนเคยคัดค้านหลายต่อหลายคน ทว่ายามนั้นเพราะกำลังลุ่มหลงโจวหยางเทียน นางจึงไม่ยอมฟังเหตุผลของใครทั้งสิ้น แล้วสุดท้ายเป็นอย่างไรเล่า นอกจากทำให้พวกเขาเหล่านี้ต้องตาย นางยังเป็นคนทำลายชีวิตของคนตระกูลลู่ทั้งตระกูล ทว่าชาตินี้เหตุการณ์เหล่านั้นจะไม่เกิดขึ้นอีกแล้ว
“หนิงหนิงรู้สึกอย่างไรบ้าง เจ้าชอบที่นี่หรือไม่” ยามที่ได้ยินเสียงของพี่ชายคนโตดังขึ้นด้านข้าง ลู่ฟางหนิงถึงได้สติกลับคืนมา นางหันไปมองหน้าบิดาและพี่ชายทั้งสองคน ก่อนจะแย้มรอยยิ้มให้พวกเขา
“ข้าชอบที่นี่มากเจ้าค่ะ”
แม่ทัพลู่หนิงเหอเห็นว่าบุตรสาวชอบค่ายทหารแห่งนี้ เขาก็เอ่ยขึ้นว่า “ที่นี่ยังมีอะไรให้เจ้าเรียนรู้อีกเยอะ แต่ก่อนอื่นเลย ตอนนี้เจ้าต้องไปพักผ่อนก่อน เดินทางมาทั้งวันทั้งคืนเจ้าคงจะเหนื่อยมาก หากเกิดล้มป่วยขึ้นมา พ่อขี้เกียจไปอธิบายให้แม่ของเจ้าฟัง”
“เจ้าค่ะ ท่านพ่อ” ลู่ฟางหนิงแย้มรอยยิ้มออกมาอีกครั้ง จากนั้นจึงค่อยเดินตามพี่ชายทั้งสองไปยังที่พักของตน ส่วนบิดาไปจัดการงานต่างๆ ในค่ายทหารต่อ
“เจ้าพอจะอยู่ได้หรือไม่” เมื่อมาถึงกระโจมที่พัก ลู่เหว่ยหรงจึงเอ่ยถามน้องสาว ลู่ฟางหนิงยิ้มให้เขา ก่อนจะตอบ
“อยู่ได้สบายมากเจ้าค่ะ พี่ใหญ่ พี่รองไม่ต้องห่วงข้า”
ลู่จางหมิ่นเห็นว่าลู่ฟางหนิงปรับตัวเข้ากับค่ายทหารแห่งนี้ได้อย่างรวดเร็วเขาก็วางใจ “หากเจ้าต้องการอะไรเพิ่มสามารถไปหาพวกข้าได้ตลอด”
“ได้เจ้าค่ะพี่ใหญ่ นี่ก็เริ่มจะเย็นแล้ว พวกท่านทั้งสองไปพักผ่อนเถิด ข้าเองก็อยากจะพักเหมือนกัน ขี่ม้ามาทั้งวันเหนื่อยจะแย่อยู่แล้ว”
“อืม เช่นนั้นเจ้าพักผ่อนเถิด”
หลังเอ่ยจบ ลู่จางหมิ่นกับลู่เหว่ยหรงจึงออกจากกระโจมไปเพื่อให้น้องสาวได้พักผ่อน เมื่อพี่ชายทั้งสองคนจากไปแล้ว ลู่ฟางหนิงจึงล้มตัวลงนอน เพราะคืนนี้ นางมีภารกิจบางอย่างจะต้องไปทำ
ลู่ฟางหนิงลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้งในช่วงปลายยามจื่อ (ช่วงเวลาประมาณ 23.00 - 01.00 น.) นางผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ให้เป็นสีดำสนิท จากนั้นจึงแอบออกไปจากกระโจมที่พัก นางตรงไปหลังค่ายทหารที่มีอาณาเขตอยู่ติดกับภูเขา ทว่าเดินไปได้เพียงครึ่งทาง นางก็พบเข้ากับทหารที่กำลังออกลาดตะเวนเพื่อตรวจตราความเรียบร้อยภายในค่าย
“นั่นใคร!”
ลู่ฟางหนิงรีบซ่อนตัวทันทีเมื่อทหารกำลังส่องคบเพลิงมาทางนาง ทหารสกุลลู่ย่อมได้รับการฝึกฝนมาเป็นอย่างดี แม้แต่การเคลื่อนไหวในเงามืดก็ไม่สามารถรอดพ้นสายตาของพวกเขาไปได้ แต่เมื่อพวกเขาเดินตรงไปยังทางที่คิดว่ามีคนซ่อนตัวอยู่ พวกเขากลับพบเพียงความว่างเปล่า เพราะบริเวณนี้ไม่มีใครอยู่เลย
“อาจจะเป็นเสียงของสัตว์ป่าก็ได้” ทหารคนหนึ่งเอ่ยขึ้น เมื่อไม่พบว่ามีใครบุกรุกเข้ามาในค่ายทหาร เพราะพื้นที่บริเวณนี้ติดกับภูเขาย่อมมีสัตว์น้อยใหญ่หลงเข้ามา
หลังจากที่ตรวจสอบจนมั่นใจแล้วว่าไม่มีใครอยู่บริเวณนี้ ทหารเหล่านั้นจึงเดินไปตรวจตราที่อื่นต่อ ลู่ฟางหนิงลอบออกมาจากที่ซ่อน นางเป็นถึงอดีตแม่ทัพไร้เงา การพรางตัวในเงามืดเช่นนี้ย่อมหลบสายตาของทหารปลายแถวได้สบายๆ อยู่แล้ว
เมื่อทางสะดวกลู่ฟางหนิงจึงตรงไปยังภูเขาลูกใหญ่ นางยกกระบอกจุดไฟขึ้นมาจุดเพื่อให้แสงสว่างนำทางไปยังสถานที่แห่งหนึ่ง นางเดินเข้าไปในป่าลึกเรื่อยๆ อย่างไม่เกรงกลัว ยิ่งเข้าไปลึกก็ยิ่งเงียบสงัดมากเท่านั้น
ทว่าลู่ฟางหนิงหาได้เกรงกลัวต่อความมืดมิดเบื้องหน้า นางรีบสับขาเพื่อไปถึงจุดหมายให้เร็วที่สุดใช้เวลาเดินครึ่งชั่วยามในที่สุดลู่ฟางหนิงก็พบเข้ากับกระท่อมผุพังหลังหนึ่ง
กระท่อมหลังนี้เป็นกระท่อมที่พรานป่ามาสร้างเอาไว้ยามออกล่าสัตว์ ทว่าเมื่อหลายปีก่อนมีข่าวลือว่าภายในป่าแห่งนี้มีสัตว์ร้ายอาศัยอยู่ สถานที่แห่งนี้จึงไม่ค่อยมีใครกล้าย่างกรายเข้ามา ทว่าลู่ฟางหนิงหาได้เชื่อข่าวลือเหล่านั้น อีกทั้งนางยังใช้กระท่อมหลังนี้เป็นที่พักของเหล่าพี่น้องสกุลเฟยที่หลบหนีมาจากเมืองหลวง
ต่อมาพวกเขาได้ทำการซ่อมแซมจนสภาพของมันขึ้นดีกว่าเดิม ไม่นานลู่ฟางหนิงก็รับนักฆ่าเข้ามาอาศัยเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ส่วนใหญ่จะเป็นคนของโจวหยางเทียนที่เขาแนะนำนางมา เมื่อมีคนเพิ่มขึ้นกระท่อมเหล่านั้นจึงถูกสร้างขึ้นมาหลังแล้วหลังเล่า จนในที่สุดสถานที่แห่งนี้ก็ถูกเรียกขานว่า ‘หมู่บ้านไร้เงา’ ชาติก่อนยามที่ลู่ฟางหนิงต้องการกำจัดศัตรูให้โจวหยางเทียน นางจะไม่ใช้คนของบิดา ทว่านางจะใช้นักฆ่าที่อยู่ในหมู่บ้านแห่งนี้แทน
ชาตินี้เองก็เช่นกัน นางจะทำให้สถานที่แห่งนี้กลายเป็นหมู่บ้านไร้เงาอีกครั้ง โดยที่เป้าหมายของนางก็คือการกำจัดโจวหยางเทียนกับซูเยี่ยนหลิง
ลู่ฟางหนิงเดินสำรวจกระท่อมหลังนี้อยู่รอบหนึ่ง แม้ว่าสภาพของมันค่อนข้างจะผุพังเพราะไม่มีใครใช้งานมานาน ทว่ากระท่อมหลังนี้ก็ยังพอหลบแดดหลบฝนได้บ้าง หากนางซ่อมแซมนิดหน่อย นำของที่จำเป็นเข้ามาไว้ เพียงเท่านี้หลังจากที่พี่น้องสกุลเฟยทำงานให้นางสำเร็จ พวกเขาจะได้มาหลบอยู่ที่นี่ได้อย่างปลอดภัย
หลังจากที่คิดได้เช่นนั้น ในทุกๆ คืนลู่ฟางหนิงจึงแอบมายังกระท่อมหลังนี้ เพื่อเตรียมที่อยู่ให้กับพี่น้องสกุลเฟย ในที่สุดเวลาที่นางอยู่ในค่ายทหารสกุลลู่ก็ล่วงเลยไปจนครบหนึ่งเดือน จากกระท่อมผุพังหลังนั้นก็กลายเป็นกระท่อมที่สามารถเข้ามาอาศัยอยู่ได้เลย
ในเช้าวันหนึ่ง ขณะที่ลู่ฟางหนิงกำลังฝึกซ้อมเพลงดาบอยู่กับพี่ชายทั้งสองคน นางก็ได้รับจดหมายจากมารดาบอกว่าให้นางรีบกลับเมืองหลวงโดยด่วน
วันถัดมา การประหารโจวหยางเทียนกับคนสกุลเซวียก็มาถึง พวกเขาถูกคุมตัวมายังลานประหาร โจวหยางเทียนถูกล่ามไว้ด้วยโซ่ตรวนเส้นใหญ่เดินนำอยู่ด้านหน้าของกลุ่มกบฏ ดวงตาคมกริบของเขาทอดมองไปด้านหน้าอย่างเลื่อนลอย แม้จะมีสายตานับพันคู่ของผู้คนที่มาร่วมชมการประหารจ้องมองมาด้วยความเกลียดชัง แต่กระนั้นเขาก็หาได้รับรู้ถึงสายตาของผู้คนเหล่านั้นอีกต่อไปเบื้องหลังของเขาคือสมาชิกตระกูลเซวีย เซวียกุ้ยเฟยในยามนี้อยู่ในอาการสงบ ไม่ได้คลุ้มคลั่งเฉกเช่นช่วงหลายวันที่ผ่านมา ยามนี้นางคล้ายว่าจะยอมรับความจริงที่เกิดขึ้นได้แล้ว ว่าอย่างไรก็คงหนีความตายไม่พ้น“เสด็จแม่ เป็นเพราะลูกไม่มีความสามารถมากพอจึงทำให้ทุกคนต้องมาพบกับจุดจบเช่นนี้”เซวียกุ้ยเฟยหันมองบุตรชายที่หลายวันมานี้แทบไม่เอ่ยอะไรออกมาเลย “เป็นแม่ที่ผิดเอง หากแม่ไม่มักใหญ่ใฝ่สูง หวังให้เจ้าครอบครองบัลลังก์ พวกเราก็คงไม่ต้องมีชีวิตเช่นนี้”หลายวันที่ถูกคุมขัง พวกนางสองแม่ลูกเริ่มจะตระหนักได้แล้วว่าหากพวกเขาไม่มีความคิดชั่วร้ายเสียก่อน พวกเขาก็คงไม่ต้องเดินทางมาพบกับจุดจบเช่นนี้ แต่อดีตไม่สามารถย้อนเวลากลับไปแก้ไขได้ ตอนนี้พวกเขากำลังจะได้รับผลกรรมที่เคยก
วันต่อมา โจวหยางเทียน เซวียกุ้ยเฟยและคนสกุลเซวียทุกคนถูกนำขึ้นกรงขังแล้วแห่ประจานไปรอบเมือง ชาวบ้านที่มุงดูต่างก็ขวางปาสิ่งของใส่และด่าทอไม่หยุดเซวียกุ้ยเฟยยอมรับความอัปยศในครั้งนี้ไม่ได้จึงสลบไปหลายรอบ ทว่านางก็ถูกน้ำอุจจาระปัสสาวะสาดใส่ให้ต้องฟื้นขึ้นมาพบกับความจริงอีกครั้งในขณะที่เซวียกุ้ยเฟยเสียสติไปแล้ว โจวหยางเทียนที่อยู่อีกกรงขังกลับนิ่งสงบจนทำให้คนมองไม่ออกว่าตอนนี้เขากำลังคิดอะไรอยู่ หลังจากที่แห่ประจานอยู่เช่นนี้ถึงสามวัน วันพรุ่งนี้ก็จะเป็นวันลงดาบประหารพวกเขาแล้วตกดึกคืนนั้น ลู่ฟางหนิงพร้อมกับโจวหยางอวี้ก็เข้ามาหาโจวหยางเทียนในกรงขัง โจวหยางอวี้รู้ว่าลู่ฟางหนิงอยากจะชำระแค้นที่ถูกโจวหยางเทียนหักหลัง เขาจึงถอยออกมาและปล่อยให้นางอยู่กับโจวหยางเทียนตามลำพัง“หากเกิดเรื่องอะไรเรียกข้าได้ตลอด”“องค์รัชทายาทไม่ต้องเป็นห่วงเพคะ หม่อมฉันมาวันนี้เพราะต้องการสะสางความแค้นกับรุ่ยอ๋องให้จบสิ้น”“เจ้าคงไม่คิดจะสังหารเขาใช่หรือไม่” โจวหยางอวี้เป็นห่วงลู่ฟางหนิง เขาไม่อยากให้มือของนางต้องแปดเปื้อนเลือดของผู้คน โดยเฉพาะเลือดของโจวหยางเทียนลู่ฟางหนิงยิ้มให้เขา จากนั้นจึงเอ่ยว่า “องค์รั
ลู่อวิ้นเหมยเมื่อได้ยินคำพูดนั้น ร่างกายก็แทบไร้เรี่ยงแรงทรงตัวไม่อยู่ เป็นเพราะเหตุผลนี้อย่างนั้นหรือ นางถึงไม่เคยได้รับความรักจากบิดาเลยสักครั้งเดียว ไม่เพียงแค่ลู่อวิ้นเหมยเท่านั้นที่ตกใจกับความจริงในเรื่องนี้ ลู่ฮูหยินรวมถึงบุตรชายบุตรสาวทั้งสามก็ตกใจไม่ต่างกัน“ท่านพี่เหตุใดถึงได้เอ่ยเช่นนี้ออกมา เรื่องทั้งหมดเป็นเช่นไรกันแน่เจ้าคะ” ลู่ฮูหยินมองสามีของตนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม แม้เขาจะรักนางมาก แต่เรื่องนี้เขาไม่เคยบอกนางมาก่อนนางรู้เพียงแค่ว่าเมื่อสิบเจ็ดปีก่อน ตอนที่สามีไปออกรบ เขากลับมาพร้อมกับสตรีนางหนึ่งซึ่งกำลังตั้งครรภ์ใกล้คลอดแล้ว ตอนนั้นหัวใจของนางแทบแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ ไม่อาจยอมรับความจริงในเรื่องนี้ได้ อีกทั้งสามีก็ไม่คิดจะอธิบายอะไรให้นางฟัง นอกจากบอกว่าเขาจะแต่งตั้งจูเหิงเยว่ขึ้นเป็นภรรยารอง นางในยามนั้นเสียใจหนักมาก หากมิได้บุตรชายทั้งสองเข้ามาปลอบประโลม นางคงผ่านมาไม่ได้ ทว่าหลังจากที่สามีรับภรรยารองเข้าบ้าน แต่เขาก็ยังร่วมหลับนอนกับนางทุกคืน ไม่เคยย่างกรายไปเรือนหลังเล็กที่อยู่ท้ายจวนเลยเรื่องนี้แม้นางจะมีความสงสัย แต่นางก็ไม่กล้าถามสามีเพราะกลัวว่าจะทำให้สาม
เช้าวันใหม่มาเยือน กลิ่นโลหิตที่ลอยคละคลุ้งทั่ววังหลวงเมื่อคืนนี้ถูกชำระล้างไปจนหมด ทหารของสกุลลู่กับกองทัพเกราะดำของหนิงอ๋องสามารถเข้ามาควบคุมสถานการณ์ภายในได้ทัน คนในวังจึงรอดพ้นจากความตายไปอย่างหวุดหวิด ส่วนทหารของรุ่ยอ๋องนั้นถูกสังหารทิ้งในทันที ยามนี้ศพของพวกเขากำลังถูกลากออกไปทิ้งที่นอกเมืองหลวงเซวียกุ้ยเฟยไม่สามารถทำใจยอมรับเรื่องที่เกิดขึ้นได้ พระนางคลุ้มคลั่งอยู่ในคุก พร้อมกับอาละวาดด่าทอบุตรชายตั้งแต่เมื่อคืน จนกระทั่งตอนนี้น้ำเสียงแหบแห้งไปหมดแล้ว แต่พระนางก็ยังไม่คิดที่จะหยุดด่า“เจ้ามันไม่ได้เรื่อง ทำการใหญ่อะไรไม่เคยสำเร็จสักอย่าง ข้าไม่น่าคลอดคนไร้ประโยชน์เช่นเจ้าออกมาเลย เจ้ากำลังจะทำให้พวกเราทุกคนตาย เจ้ามันไร้ประโยชน์!”แม้ว่าเสียงต่อว่านั้นจะดังมากขนาดไหน แต่โจวหยางเทียนที่อยู่ในกรงขังอีกกรงกลับนิ่งสงบ ราวกับไม่ได้ยินคำพูดต่อว่าของเซวียกุ้ยเฟยผู้เป็นพระมารดาในตอนนี้เขาก็ยังยอมรับความจริงไม่ได้ เพราะไม่คิดว่าทุกอย่างจะลงเอยแบบนี้ นี่มิใช่สิ่งที่เขาคาดหวังเอาไว้ ดวงตาของเขาเลื่อนลอย มองไม่เห็นความหวังอีกต่อไป หนทางข้างหน้ามีเพียงความมืดมนที่รอเขาอยู่ ในตอนนั้น ขันที
ในขณะที่รุ่ยอ๋องกำลังจมปรักอยู่ในห้วงความทรงจำที่ไม่รู้ว่ามาจากไหน ลู่ฟางหนิงก็ยกดาบในมือขึ้นก่อนจะจ่อไปที่ลำคอของเขา โจวหยางเทียนไม่เข้าใจว่าเหตุใดนางถึงต้องการเอาชีวิตเขามากขนาดนี้ หรือว่าภาพความทรงจำที่ปรากฏให้เขาเห็นนั้นเคยเกิดขึ้นมาก่อน“ข้ากับเจ้าไม่เคยมีความแค้นต่อกัน เหตุใดเจ้าต้องการเอาชีวิตข้าด้วย” โจวหยางเทียนเอ่ยถามลู่ฟางหนิงด้วยความไม่เข้าใจลู่ฟางหนิงได้ยินคำพูดนั้น นางก็กดดาบลงบนลำคอของโจวหยางเทียนจนเลือดของอีกฝ่ายไหลซึมออกมา “ไม่เคยมีความแค้นอย่างนั้นหรือ ท่านอ๋องลองคิดดูให้ดีๆ ว่าเคยทำอะไรกับหม่อมฉันไว้บ้าง”“ข้ากับเจ้าไม่เคยรู้จักกันเป็นการส่วนตัวมาก่อน แล้วข้าจะทำให้เจ้าโกรธแค้นได้อย่างไร ความแค้นของเจ้า ข้าเกรงว่าคงจะสะสางผิดคนแล้วกระมัง”โจวหยางเทียนยังคงยืนกรานคำพูดเดิม แม้ก่อนหน้านี้เขาเคยวางแผนการร้ายเพราะต้องการดึงลู่ฟางหนิงกับสกุลลู่มาเป็นพวก แต่แผนการนั้นก็ไม่สำเร็จ และนางก็ไม่เคยล่วงรู้เรื่องเหล่านั้นมาก่อน นางคงไม่มีทางโกรธแค้นเขาเพราะเรื่องนี้แน่ๆ“หม่อมฉันไม่เคยลืมความแค้นนั้นลงเลยแม้เพียงชั่วอึดใจเดียว เป็นท่านที่หลอกใช้หม่อมฉัน หม่อมฉันไม่มีวันลืม!”โจ
เซวียกุ้ยเฟยกำลังนั่งจิบชาอยู่ในตำหนักอย่างอารมณ์ดี ราวกับว่าค่ำคืนนี้ไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น ด้านข้างยังมีนางกำนัลเข้ามาบีบนวดให้รู้สึกผ่อนคลาย ทว่าเสียงร้องโหยหวนที่ดังขึ้นทั่วทิศทางในวังหลวงช่างไม่เข้ากับบรรยากาศด้านในเอาเสียเลย“หม่อมฉันขอแสดงความยินดีกับกุ้ยเฟยด้วยเพคะ อีกไม่นานพระองค์จะกลายเป็นไทเฮาของแคว้นโจวแล้ว” นางกำนัลที่อยู่ข้างกายเซวียกุ้ยเฟยพูดประจบสอพลอไม่หยุดเซวียกุ้ยเฟยที่ได้ยินคำพูดเยินยอนั้นก็ยิ้มหน้าระรื่น พลางยกชาขึ้นมาจิบอย่างสบายอารมณ์ ทว่าพระนางมีความสุขได้ไม่นาน องครักษ์ของรุ่ยอ๋องก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “กุ้ยเฟย ยามนี้ท่านอ๋องพลาดท่าแล้ว พวกเราต้องรีบหนีออกจากเมืองหลวงให้เร็วที่สุดพ่ะย่ะค่ะ”หลังจากได้รับรายงานนี้ เซวียกุ้ยเฟยที่กำลังนั่งรอฟังข่าวดีอยู่ในตำหนักถึงกับขว้างจอกชาลงพื้นด้วยความไม่พอใจ“เหตุใดถึงล้มเหลว มิใช่ว่าศึกในครั้งนี้ต้องเป็นพวกเราที่ได้รับชัยชนะมิใช่หรือ”เซวียกุ้ยเฟยโมโหมากที่บุตรชายทำการใหญ่ไม่สำเร็จ ทุกอย่างถูกเตรียมการมานานนับปี แต่โจวหยางเทียนกลับทำไม่สำเร็จ ช่างไม่เอาไหนเสียจริง!“กระหม่อมไม่มีเวลาอธิบาย
หลังจากนั้นสามวัน โจวหยางอวี้ก็ได้รับจดหมายตอบกลับจากชายแดน ยามที่อ่านจดหมายของน้องชาย ดวงตาของเขาก็แฝงไปด้วยความล้ำลึกที่ยากจะคาดเดา ในตอนนั้น ความทรงจำจากชาติก่อนก็ผุดขึ้นแม้ว่าโจวหยางเทียนจะยึดครองบัลลังก์มาได้ แต่เขาก็หาได้ขึ้นเป็นฮ่องเต้คนใหม่ของแคว้นโจวอย่างที่ต้องการ เพราะหนิงอ๋องหรือโจวหยา
ณ ค่ายทหารสกุลลู่ยามนี้ลู่ฟางหนิงกำลังฝึกฝีมือของตนอย่างหนัก แม้นางจะได้รับความสามารถติดตัวมากจากชาติก่อน แต่เพื่อป้องกันมิให้ผู้อื่นสงสัยในฝีมือของตนเอง โดยเฉพาะบิดาและพี่ชาย นางจึงต้องแสร้งฝึกฝนอย่างหนักต่อหน้าพวกเขาแม่ทัพลู่หนิงเหอ ลู่จางหมิ่นและลู่เหว่ยหรง เมื่อพบว่าลู่ฟางหนิงพยายามฝึกฝนอย่าง
เวลาผ่านไปไม่กี่วัน โจวหยางเทียนก็ต้องแต่งซูเยี่ยนหลิงเข้าตำหนักด้วยความไม่เต็มใจ หากวันนั้นมิใช่เพราะนางวางยาปลุกกำหนัด จนทำให้เขาได้เสียกับนาง เขาจะต้องฝืนใจแต่งงานกับนางเช่นนี้หรือยิ่งคิดเรื่องนี้โจวหยางเทียนก็ยิ่งแค้นใจไม่หาย!และเนื่องจากการแต่งงานในครั้งนี้เป็นการแต่งงานที่เร่งรีบ โจวหยางเที
โจวหยางอวี้ครุ่นคิดเรื่องราวทั้งหมดในชาติก่อนมาจนถึงตอนนี้ นอกจากเขาอยากจะลากโจวหยางเทียนกับพวกสกุลเซวียเข้าคุก อีกหนึ่งจุดประสงค์ของเขาคือ เขาไม่อยากให้ลู่ฟางหนิงถูกโจวหยางเทียนหลอกใช้เหมือนกับชาติที่แล้วเขาไม่อยากให้นางตกหลุมรักโจวหยางเทียน เขาไม่อยากเห็นนางกับครอบครัวมีจุดจบที่น่าอนาถ แต่เขาก็ย





![วสันต์สุดท้ายของนางร้ายตัวประกอบ [4P]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)

