LOGINงานเลี้ยงฉลองวันเกิดขององค์หญิงสามกำลังดำเนินไปอย่างคึกคัก หลังจากที่หลิวเฟยเอ๋อร์ทำการแสดงเสร็จสิ้น ต่อไปก็ถึงการแสดงของซูเยี่ยนหลิง ยามนี้บนเวทีการแสดงมีร่างของซูเยี่ยนหลิงในชุดอาภรณ์สีแดงฉูดฉาดกำลังร่ายรำด้วยท่าทางอ่อนช้อย อาภรณ์ของนางสะบัดพริ้วไหวเข้ากับดนตรีที่กำลังบรรเลงอย่างเป็นจังหวะ
การแสดงนี้ของนางแม้จะดูงดงาม ตื่นตาตื่นใจและดึงดูดสายตาของผู้คนภายในงานเลี้ยงมากเพียงใด ทว่าชายหนุ่มที่ซูเยี่ยนหลิงหมายตาอยากจะให้มองการแสดงของนางมากที่สุดกลับยกจอกสุราขึ้นมาดื่มครั้งแล้วครั้งเล่าโดยมิได้เหลือบแลมาทางนางเลยสักครั้งเดียว
‘เหตุใดรุ่ยอ๋องถึงไม่มองข้าบ้างเลย ข้าแต่งตัวงดงามเสียขนาดนี้ เขาต้องมองข้าบ้างสิ’ ซูเยี่ยนหลิงบ่นพึมพำในใจอย่างไม่สบอารมณ์ นางยั่วยวนถึงเพียงนี้ ทว่ารุ่ยอ๋องกลับมองแค่สุราในจอกเท่านั้น กระทั่งการแสดงของซูเยี่ยนหลิงจบลง นางก็มิได้รับความสนใจจากรุ่ยอ๋องเลยแม้เพียงเสี้ยวเดียว
โจวหยางเทียนรู้สึกรำคาญสายตาที่ซูเยี่ยนหลิงมองมาทางตนยิ่งนัก การแสดงออกของนางไยเขาจะไม่รู้ว่านางคิดเช่นไรกับเขา ทว่าเป้าหมายของเขาคือลู่ฟางหนิงเท่านั้น ต่อให้นางจะยั่วยวนเขาอย่างไร เขาก็จะไม่มีวันชายตามองนางเด็ดขาด
หลังจากการแสดงของซูเยี่ยนหลิงจบลง ลำดับถัดไปจึงเป็นการแสดงของเหยียนลั่วเฟย นางแสดงความสามารถด้วยการดีดพิณเจ็ดสาย และการแแสดงของนางก็เหมือนจะได้รับความสนใจมากกว่าพระสหายร่วมเรียนคนอื่นๆ อาจเป็นเพราะฐานะบุตรสาวอัครเสนาบดี เหยียนลั่วเฟยจึงเป็นจุดสนใจของผู้คนที่อยู่ภายในงานเลี้ยงครั้งนี้ไม่น้อย
เซวียกุ้ยเฟยมองเหยียนลั่วเฟยด้วยความสนใจเพราะสตรีเช่นนี้เหมาะกับตำแหน่งพระชายาของบุตรชายนางมากที่สุด ทว่าน่าเสียดายที่ท่านอัครเสนาบดีเป็นคนของหวังฮองเฮา ดังนั้นเป้าหมายของเซวียกุ้ยเฟยจึงตกไปอยู่ที่ลู่ฟางหนิง บุตรสาวของแม่ทัพลู่หนิงเหอแทน
“คุณหนูเหยียนช่างงดงามยิ่งนัก การบรรเลงพิณของนางก็ช่างยอดเยี่ยมเสียเหลือเกิน”
เสียงผู้คนที่อยู่ด้านล่างเวทีการแสดงดังขึ้นไม่หยุด ส่วนมากจะเป็นคำชมเหยียนลั่วเฟยเสียมากกว่า หวังฮองเฮาเองก็พึงพอใจเหยียนลั่วเฟยและคาดหวังว่านางจะกลายมาเป็นชายาของโจวหยางอวี้ ทว่าพระโอรสของนางที่นั่งอยู่ไม่ไกลกลับมิได้สนใจการแสดงของเหยียนลั่วเฟยสักเท่าใดนัก
ไม่นานการแสดงของเหยียนลั่วเฟยก็จบลง นางได้รับคำชมและเสียงปรบมืออย่างท่วมท้น สายตาของนางชำเลืองมองไปทางองค์รัชทายาทด้วยความหลงใหล ทว่าโจวหยางอวี้ก็หาได้หันไปมองเหยียนลั่วเฟย เพราะเขามัวแต่สนทนาอยู่กับเหล่าขุนนางที่เข้ามาคารวะสุราไม่หยุด
“ต่อไปเป็นการแสดงของหนิงหนิงแล้วใช่หรือไม่”
โจวหว่านถิงหันไปถามนางกำนัลข้างกาย ทว่าคำถามของนางกลับได้รับความสนใจจากพี่ชายทั้งสองเป็นอย่างมาก โจวหยางเทียนวางจอกสุราของตนลงพยายามเงี่ยหูฟังบทสนทนาของโจวหว่านถิงกับนางกำนัล ในขณะที่โจวหยางอวี้ก็หันไปมองทางน้องสาวของตนว่านางจะเอ่ยอะไรต่อ
นางกำนัลข้างกายของโจวหว่านถิงเอ่ยว่า “ใช่แล้วเพคะองค์หญิง ลำดับถัดไปเป็นการแสดงความสามารถของคุณหนูลู่”
“ข้าตื่นเต้นจังเลย หนิงหนิงบอกข้ามาว่านางจะแสดงความสามารถในการร่ายรำเพลงดาบให้ข้าดู” โจวหว่านถิงแสดงท่าทางตื่นเต้นออกมาจนปิดไม่มิด โจวหยางเทียนที่ได้ยินว่าลู่ฟางหนิงจะแสดงความสามารถโดยการรำดาบ รอยยิ้มหล่อเหลาก็ผุดขึ้นบนดวงหน้า เช่นนี้สิถึงจะดูน่าสนใจหน่อย
โจวหยางอวี้เองก็รู้สึกสนใจไม่น้อยที่ได้ยินว่าลู่ฟางหนิงจะทำการแสดงอะไร เขาจึงตั้งหน้าตั้งตารอชมการแสดงของนาง ทว่ารอจนแล้วจนเล่า กระทั่งรู้สึกว่ามันนานเกินไป เขาก็ยังไม่เห็นร่างของลู่ฟางหนิงบนเวทีแสดงเลย
เกิดเรื่องอะไรขึ้นกับนางหรือไม่?
ไม่เพียงแค่โจวหยางอวี้เท่านั้นที่ร้อนใจ โจวหว่านถิงเองก็มีอาการไม่ต่างกัน นางหันไปหานางกำนัลข้างกายก่อนจะเอ่ยถาม “เหตุใดหนิงหนิงถึงยังไม่ขึ้นเวทีเสียที หรือว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับนาง!”
“หม่อมฉันจะรีบไปดูให้เพคะว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น”
“อื้ม เจ้ารีบไปเถิด”
โจวหว่านถิงรู้สึกใจคอไม่ดีกลัวว่าจะเกิดเรื่องขึ้นกับลู่ฟางหนิง หลังจากที่นางกำนัลตรงไปตรวจสอบว่ามีปัญหาอันใดเกิดขึ้นหรือไม่ โจวหว่านถิงก็นั่งรออย่างใจจดใจจ่อ
อีกด้านหนึ่งซูเยี่ยนหลิงกับเหยียนลั่วเฟยที่ทำการแสดงเสร็จแล้วก็หาได้กลับไปเปลี่ยนชุดยังห้องรับรอง ทว่าพวกนางทั้งสองคนกำลังหามุมเหมาะๆ กันคนละมุมเพื่อมองดูความพินาศของลู่ฟางหนิง หากลู่ฟางหนิงไม่สามารถขึ้นมาทำการแสดงความสามารถได้ นางจะต้องถูกองค์หญิงสามตำหนิอย่างแน่นอน นอกจากนี้ลู่ฟางหนิงจะต้องได้รับความอับอายที่การแสดงของนางเกิดความผิดพลาดขึ้น เมื่อคิดดังนั้นรอยยิ้มชั่วร้ายของซูเยี่ยนหลิงกับเหยียนลั่วเฟยจึงผุดขึ้นบนดวงหน้า
ทว่าระหว่างที่พวกนางทั้งสองกำลังย่ามใจ ร่างของลู่ฟางหนิงในอาภรณ์สีม่วงอ่อนก็ปรากฏขึ้นบนเวทีการแสดง
“นะ…นางมาได้อย่างไร!” ซูเยี่ยนหลิงเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงที่เห็นว่าลู่ฟางหนิงกำลังยืนอยู่บนเวทีการแสดง สองมือของลู่ฟางหนิงถือดาบเล่มยาวสองเล่มด้วยแววตามุ่งมั่น ราวกับว่าวันนี้นางมิได้มาทำการแสดง แต่กำลังจะมาสังหารศัตรูมากกว่า
ส่วนเหยียนลั่วเฟยที่แอบอยู่อีกด้านหนึ่งก็เบิกตากว้าง ดวงหน้าซีดเผือดราวกับเห็นผี ปากก็พึมพำออกมาไม่หยุดเหมือนคนเสียสติ “ชุดนั่นถูกทำลายไปแล้วมิใช่หรือ แล้วเหตุใด…”
เหยียนลั่วเฟยเอาแต่จับจ้องอยู่ที่อาภรณ์สีม่วงอ่อนของลู่ฟางหนิงไม่วางตาเพราะนางมั่นใจว่านางเป็นคนทำลายชุดนั้นเองกับมือ แล้วเหตุใดชุดนั้นถึงมีสภาพคงเดิมไม่มีรอยฉีกขาดแม้แต่รอยเดียว อีกทั้งลู่ฟางหนิงยังสวมใส่มันได้อย่างงดงาม
เป็นไปได้อย่างไร?
“หนิงหนิงมาแล้ว…” โจวหว่านถิงเมื่อเห็นว่าลู่ฟางหนิงปรากฏตัวแล้ว ความกังวลในใจของนางพลันจางหายไป ก่อนจะส่งรอยยิ้มมอบให้เพื่อเป็นกำลังใจให้กับลู่ฟางหนิง
ลู่ฟางหนิงยืนอยู่บนเวทีการแสดงด้วยความประหม่า ทุกสายตาล้วนจับจ้องมาที่นางเป็นหนึ่งเดียว กระทั่งโจวหยางอวี้กับโจวหยางเทียนที่มิได้สนใจการแสดงก่อนหน้านี้ก็ยังตั้งใจชมการแสดงของนาง
ก่อนหน้านี้ลู่ฟางหนิงเพิ่งต่อสู้กับทหารยามเพื่อช่วยเฟยหรานหลบหนีออกจากคุก ร่างกายบางส่วนของนางโดยเฉพาะท่อนแขนจึงได้รับบาดเจ็บจากการถูกฟัน แต่กระนั้นเพื่ออยากให้การแสดงความสามารถนี้ผ่านพ้นไปอย่างราบรื่น นางจะเผยความเจ็บปวดเหล่านั้นออกมาให้ผู้ใดเห็นไม่ได้เด็ดขาด
ลู่ฟางหนิงรวบรวมสมาธิอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเสียงขลุ่ยเริ่มบรรเลง นางจึงยกดาบขึ้นมาเพื่อทำการร่ายรำ
“อย่าบอกนะว่าหนิงหนิงจะทำการแสดงรำเพลงดาบ อย่าว่าแต่ร่ายรำเลย แม้แต่จะยกดาบพร้อมกันสองข้าง นางก็ไม่มีแรงเหลือไว้กินข้าวแล้ว” ลู่เหว่ยหรงที่นั่งอยู่ด้านล่างเวทีการแสดงเอ่ยคำพูดสบประมาทออกมา เมื่อเห็นว่าน้องสาวของเขาจะทำการแสดงรำเพลงดาบ
ครอบครัวสกุลลู่ที่นั่งอยู่ด้านล่างโดยเฉพาะลู่ฮูหยินต่างมีสีหน้าเป็นกังวล เพราะพวกเขารู้ดีว่ายามนี้ฝีมือการใช้ดาบของลู่ฟางหนิงยังไม่ถึงไหน แม้ลู่จางหมิ่นพี่ชายคนโตของนางจะเคี่ยวเข็ญอย่างหนัก ทว่านางยังเป็นเพียงสตรีอายุสิบห้า แขนขาก็ยังเล็กไร้เรี่ยวแรง การจะจับดาบให้มั่นคงจึงเป็นเรื่องยากสำหรับลู่ฟางหนิง แต่พวกเขาก็ไม่คาดคิดว่านางจะแสดงความสามารถด้วยการรำเพลงดาบเพื่อมอบเป็นของขวัญให้กับองค์หญิงสาม
วันถัดมา การประหารโจวหยางเทียนกับคนสกุลเซวียก็มาถึง พวกเขาถูกคุมตัวมายังลานประหาร โจวหยางเทียนถูกล่ามไว้ด้วยโซ่ตรวนเส้นใหญ่เดินนำอยู่ด้านหน้าของกลุ่มกบฏ ดวงตาคมกริบของเขาทอดมองไปด้านหน้าอย่างเลื่อนลอย แม้จะมีสายตานับพันคู่ของผู้คนที่มาร่วมชมการประหารจ้องมองมาด้วยความเกลียดชัง แต่กระนั้นเขาก็หาได้รับรู้ถึงสายตาของผู้คนเหล่านั้นอีกต่อไปเบื้องหลังของเขาคือสมาชิกตระกูลเซวีย เซวียกุ้ยเฟยในยามนี้อยู่ในอาการสงบ ไม่ได้คลุ้มคลั่งเฉกเช่นช่วงหลายวันที่ผ่านมา ยามนี้นางคล้ายว่าจะยอมรับความจริงที่เกิดขึ้นได้แล้ว ว่าอย่างไรก็คงหนีความตายไม่พ้น“เสด็จแม่ เป็นเพราะลูกไม่มีความสามารถมากพอจึงทำให้ทุกคนต้องมาพบกับจุดจบเช่นนี้”เซวียกุ้ยเฟยหันมองบุตรชายที่หลายวันมานี้แทบไม่เอ่ยอะไรออกมาเลย “เป็นแม่ที่ผิดเอง หากแม่ไม่มักใหญ่ใฝ่สูง หวังให้เจ้าครอบครองบัลลังก์ พวกเราก็คงไม่ต้องมีชีวิตเช่นนี้”หลายวันที่ถูกคุมขัง พวกนางสองแม่ลูกเริ่มจะตระหนักได้แล้วว่าหากพวกเขาไม่มีความคิดชั่วร้ายเสียก่อน พวกเขาก็คงไม่ต้องเดินทางมาพบกับจุดจบเช่นนี้ แต่อดีตไม่สามารถย้อนเวลากลับไปแก้ไขได้ ตอนนี้พวกเขากำลังจะได้รับผลกรรมที่เคยก
วันต่อมา โจวหยางเทียน เซวียกุ้ยเฟยและคนสกุลเซวียทุกคนถูกนำขึ้นกรงขังแล้วแห่ประจานไปรอบเมือง ชาวบ้านที่มุงดูต่างก็ขวางปาสิ่งของใส่และด่าทอไม่หยุดเซวียกุ้ยเฟยยอมรับความอัปยศในครั้งนี้ไม่ได้จึงสลบไปหลายรอบ ทว่านางก็ถูกน้ำอุจจาระปัสสาวะสาดใส่ให้ต้องฟื้นขึ้นมาพบกับความจริงอีกครั้งในขณะที่เซวียกุ้ยเฟยเสียสติไปแล้ว โจวหยางเทียนที่อยู่อีกกรงขังกลับนิ่งสงบจนทำให้คนมองไม่ออกว่าตอนนี้เขากำลังคิดอะไรอยู่ หลังจากที่แห่ประจานอยู่เช่นนี้ถึงสามวัน วันพรุ่งนี้ก็จะเป็นวันลงดาบประหารพวกเขาแล้วตกดึกคืนนั้น ลู่ฟางหนิงพร้อมกับโจวหยางอวี้ก็เข้ามาหาโจวหยางเทียนในกรงขัง โจวหยางอวี้รู้ว่าลู่ฟางหนิงอยากจะชำระแค้นที่ถูกโจวหยางเทียนหักหลัง เขาจึงถอยออกมาและปล่อยให้นางอยู่กับโจวหยางเทียนตามลำพัง“หากเกิดเรื่องอะไรเรียกข้าได้ตลอด”“องค์รัชทายาทไม่ต้องเป็นห่วงเพคะ หม่อมฉันมาวันนี้เพราะต้องการสะสางความแค้นกับรุ่ยอ๋องให้จบสิ้น”“เจ้าคงไม่คิดจะสังหารเขาใช่หรือไม่” โจวหยางอวี้เป็นห่วงลู่ฟางหนิง เขาไม่อยากให้มือของนางต้องแปดเปื้อนเลือดของผู้คน โดยเฉพาะเลือดของโจวหยางเทียนลู่ฟางหนิงยิ้มให้เขา จากนั้นจึงเอ่ยว่า “องค์รั
ลู่อวิ้นเหมยเมื่อได้ยินคำพูดนั้น ร่างกายก็แทบไร้เรี่ยงแรงทรงตัวไม่อยู่ เป็นเพราะเหตุผลนี้อย่างนั้นหรือ นางถึงไม่เคยได้รับความรักจากบิดาเลยสักครั้งเดียว ไม่เพียงแค่ลู่อวิ้นเหมยเท่านั้นที่ตกใจกับความจริงในเรื่องนี้ ลู่ฮูหยินรวมถึงบุตรชายบุตรสาวทั้งสามก็ตกใจไม่ต่างกัน“ท่านพี่เหตุใดถึงได้เอ่ยเช่นนี้ออกมา เรื่องทั้งหมดเป็นเช่นไรกันแน่เจ้าคะ” ลู่ฮูหยินมองสามีของตนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม แม้เขาจะรักนางมาก แต่เรื่องนี้เขาไม่เคยบอกนางมาก่อนนางรู้เพียงแค่ว่าเมื่อสิบเจ็ดปีก่อน ตอนที่สามีไปออกรบ เขากลับมาพร้อมกับสตรีนางหนึ่งซึ่งกำลังตั้งครรภ์ใกล้คลอดแล้ว ตอนนั้นหัวใจของนางแทบแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ ไม่อาจยอมรับความจริงในเรื่องนี้ได้ อีกทั้งสามีก็ไม่คิดจะอธิบายอะไรให้นางฟัง นอกจากบอกว่าเขาจะแต่งตั้งจูเหิงเยว่ขึ้นเป็นภรรยารอง นางในยามนั้นเสียใจหนักมาก หากมิได้บุตรชายทั้งสองเข้ามาปลอบประโลม นางคงผ่านมาไม่ได้ ทว่าหลังจากที่สามีรับภรรยารองเข้าบ้าน แต่เขาก็ยังร่วมหลับนอนกับนางทุกคืน ไม่เคยย่างกรายไปเรือนหลังเล็กที่อยู่ท้ายจวนเลยเรื่องนี้แม้นางจะมีความสงสัย แต่นางก็ไม่กล้าถามสามีเพราะกลัวว่าจะทำให้สาม
เช้าวันใหม่มาเยือน กลิ่นโลหิตที่ลอยคละคลุ้งทั่ววังหลวงเมื่อคืนนี้ถูกชำระล้างไปจนหมด ทหารของสกุลลู่กับกองทัพเกราะดำของหนิงอ๋องสามารถเข้ามาควบคุมสถานการณ์ภายในได้ทัน คนในวังจึงรอดพ้นจากความตายไปอย่างหวุดหวิด ส่วนทหารของรุ่ยอ๋องนั้นถูกสังหารทิ้งในทันที ยามนี้ศพของพวกเขากำลังถูกลากออกไปทิ้งที่นอกเมืองหลวงเซวียกุ้ยเฟยไม่สามารถทำใจยอมรับเรื่องที่เกิดขึ้นได้ พระนางคลุ้มคลั่งอยู่ในคุก พร้อมกับอาละวาดด่าทอบุตรชายตั้งแต่เมื่อคืน จนกระทั่งตอนนี้น้ำเสียงแหบแห้งไปหมดแล้ว แต่พระนางก็ยังไม่คิดที่จะหยุดด่า“เจ้ามันไม่ได้เรื่อง ทำการใหญ่อะไรไม่เคยสำเร็จสักอย่าง ข้าไม่น่าคลอดคนไร้ประโยชน์เช่นเจ้าออกมาเลย เจ้ากำลังจะทำให้พวกเราทุกคนตาย เจ้ามันไร้ประโยชน์!”แม้ว่าเสียงต่อว่านั้นจะดังมากขนาดไหน แต่โจวหยางเทียนที่อยู่ในกรงขังอีกกรงกลับนิ่งสงบ ราวกับไม่ได้ยินคำพูดต่อว่าของเซวียกุ้ยเฟยผู้เป็นพระมารดาในตอนนี้เขาก็ยังยอมรับความจริงไม่ได้ เพราะไม่คิดว่าทุกอย่างจะลงเอยแบบนี้ นี่มิใช่สิ่งที่เขาคาดหวังเอาไว้ ดวงตาของเขาเลื่อนลอย มองไม่เห็นความหวังอีกต่อไป หนทางข้างหน้ามีเพียงความมืดมนที่รอเขาอยู่ ในตอนนั้น ขันที
ในขณะที่รุ่ยอ๋องกำลังจมปรักอยู่ในห้วงความทรงจำที่ไม่รู้ว่ามาจากไหน ลู่ฟางหนิงก็ยกดาบในมือขึ้นก่อนจะจ่อไปที่ลำคอของเขา โจวหยางเทียนไม่เข้าใจว่าเหตุใดนางถึงต้องการเอาชีวิตเขามากขนาดนี้ หรือว่าภาพความทรงจำที่ปรากฏให้เขาเห็นนั้นเคยเกิดขึ้นมาก่อน“ข้ากับเจ้าไม่เคยมีความแค้นต่อกัน เหตุใดเจ้าต้องการเอาชีวิตข้าด้วย” โจวหยางเทียนเอ่ยถามลู่ฟางหนิงด้วยความไม่เข้าใจลู่ฟางหนิงได้ยินคำพูดนั้น นางก็กดดาบลงบนลำคอของโจวหยางเทียนจนเลือดของอีกฝ่ายไหลซึมออกมา “ไม่เคยมีความแค้นอย่างนั้นหรือ ท่านอ๋องลองคิดดูให้ดีๆ ว่าเคยทำอะไรกับหม่อมฉันไว้บ้าง”“ข้ากับเจ้าไม่เคยรู้จักกันเป็นการส่วนตัวมาก่อน แล้วข้าจะทำให้เจ้าโกรธแค้นได้อย่างไร ความแค้นของเจ้า ข้าเกรงว่าคงจะสะสางผิดคนแล้วกระมัง”โจวหยางเทียนยังคงยืนกรานคำพูดเดิม แม้ก่อนหน้านี้เขาเคยวางแผนการร้ายเพราะต้องการดึงลู่ฟางหนิงกับสกุลลู่มาเป็นพวก แต่แผนการนั้นก็ไม่สำเร็จ และนางก็ไม่เคยล่วงรู้เรื่องเหล่านั้นมาก่อน นางคงไม่มีทางโกรธแค้นเขาเพราะเรื่องนี้แน่ๆ“หม่อมฉันไม่เคยลืมความแค้นนั้นลงเลยแม้เพียงชั่วอึดใจเดียว เป็นท่านที่หลอกใช้หม่อมฉัน หม่อมฉันไม่มีวันลืม!”โจ
เซวียกุ้ยเฟยกำลังนั่งจิบชาอยู่ในตำหนักอย่างอารมณ์ดี ราวกับว่าค่ำคืนนี้ไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น ด้านข้างยังมีนางกำนัลเข้ามาบีบนวดให้รู้สึกผ่อนคลาย ทว่าเสียงร้องโหยหวนที่ดังขึ้นทั่วทิศทางในวังหลวงช่างไม่เข้ากับบรรยากาศด้านในเอาเสียเลย“หม่อมฉันขอแสดงความยินดีกับกุ้ยเฟยด้วยเพคะ อีกไม่นานพระองค์จะกลายเป็นไทเฮาของแคว้นโจวแล้ว” นางกำนัลที่อยู่ข้างกายเซวียกุ้ยเฟยพูดประจบสอพลอไม่หยุดเซวียกุ้ยเฟยที่ได้ยินคำพูดเยินยอนั้นก็ยิ้มหน้าระรื่น พลางยกชาขึ้นมาจิบอย่างสบายอารมณ์ ทว่าพระนางมีความสุขได้ไม่นาน องครักษ์ของรุ่ยอ๋องก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “กุ้ยเฟย ยามนี้ท่านอ๋องพลาดท่าแล้ว พวกเราต้องรีบหนีออกจากเมืองหลวงให้เร็วที่สุดพ่ะย่ะค่ะ”หลังจากได้รับรายงานนี้ เซวียกุ้ยเฟยที่กำลังนั่งรอฟังข่าวดีอยู่ในตำหนักถึงกับขว้างจอกชาลงพื้นด้วยความไม่พอใจ“เหตุใดถึงล้มเหลว มิใช่ว่าศึกในครั้งนี้ต้องเป็นพวกเราที่ได้รับชัยชนะมิใช่หรือ”เซวียกุ้ยเฟยโมโหมากที่บุตรชายทำการใหญ่ไม่สำเร็จ ทุกอย่างถูกเตรียมการมานานนับปี แต่โจวหยางเทียนกลับทำไม่สำเร็จ ช่างไม่เอาไหนเสียจริง!“กระหม่อมไม่มีเวลาอธิบาย
สามวันผ่านไปในที่สุดวันงานเลี้ยงชมบุปผาก็มาถึง ลู่ฟางหนิงถูกลู่ฮูหยินปลุกขึ้นมาแต่งตัวตั้งแต่เช้าตรู่ เพราะวันนี้เป็นวันสำคัญสำหรับบุตรสาว ลู่ฮูหยินจึงไม่อยากให้มีอะไรผิดพลาดเกิดขึ้น“ท่านแม่อย่าได้กังวลไปเลย ข้าไปงานเลี้ยงชมบุปผาหาใช่ไปออกรบนะเจ้าคะ” ลู่ฟางหนิงเอ่ยบอกมารดาเพราะหลังจากที่นางแต่งกา
“มีเรื่องอันใดอย่างนั้นหรือ เหตุใดท่านแม่ต้องให้เจ้ารีบกลับไปขนาดนั้นด้วย” ลู่เหว่ยหรงเอ่ยถามน้องสาวด้วยความไม่เข้าใจ ลู่ฟางหนิงเพิ่งเข้ามาฝึกที่ค่ายทหารแห่งนี้ได้เพียงแค่เดือนกว่าๆ เท่านั้น มารดาก็เรียกตัวนางกลับเมืองหลวงเสียแล้ว แบบนี้ฝีมือของนางจะก้าวหน้าได้อย่างไร“ท่านแม่คงคิดถึงข้ากระมัง” ลู่
หลังจากที่ได้รับอนุญาตจากมารดา สองวันหลังจากนั้นลู่ฟางหนิงพร้อมด้วยบิดาและพี่ชายทั้งสองจึงออกเดินทางไปยังค่ายทหารสกุลลู่ ในการเดินทางครั้งนี้พวกเขาทั้งหมดล้วนต้องขี่ม้าไปเอง เส้นทางไปยังค่ายทหารแห่งนี้ค่อนข้างซับซ้อนเพราะมีอาณาเขตติดกับภูเขาลูกใหญ่ หากนั่งรถม้าไปค่อนข้างลำบากและล่าช้าต่อการเดินทาง
เฟยหรานเป็นคนแรกที่ได้สติ หลังจากที่รู้ว่าผู้มีพระคุณของนางบอกว่าตนเองคือคุณหนูรองสกุลลู่ นางจึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย “เจ้าไปทำอะไรให้คนผู้นั้นไม่พอใจหรือ เหตุใดเขาถึงต้องจ้างพวกเราไปสังหารเจ้าด้วย”ลู่ฟางหนิงได้ยินคำถามของเฟยหราน นางจึงเผยรอยยิ้มเย็นยะเยือกออกมา เอ่ยตอบว่า “เขาไม่ได้ต้องการเอาชีวิต





![จะไม่ทนกับบทบาทนางร้าย [รีไรท์ตอนจบ]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)

