ของเล่นที่แปลว่าของรัก

เบ้าหน้าฟ้าประทาน ลูกรักพระเจ้าสาขาประเทศไทย ฐานะร่ำรวย การศึกษาดีมีชาติตระกูล แต่ปากร้ายเหมือนเลี้ยงหมาทั้งฝูงเอาไว้ คือนิยามของหลานชายเจ้าสัวเฉลิมที่มีชื่อว่า

คีตะ หรือ คีย์ตะวัน สิริโชคมหาทรัพย์ อายุสามสิบกว่าแล้วทว่ายังไม่แต่งงานหรือมีแฟนเป็นตัวเป็นตน ทำให้ผู้เป็นปู่รู้สึกร้อนใจกลัวไม่มีเหลนสืบสกุลจึงคิดจะจับคู่ให้หลานรัก

“คุณปู่ว่ายังไงนะครับ อยากให้ผมไปกินข้าวกับหลานสาวเพื่อน” คีย์ตะวันเงยหน้าจากโทรศัพท์ราคาแพง ก่อนจะหันไปถามเจ้าสัวเฉลิมด้วยน้ำเสียงแปลกใจ

คิ้วทั้งสองข้างขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ยามที่จ้องมองใบหน้าเหี่ยวย่นของคนเป็นปู่ มุมปากกระตุกเมื่อเดาออกว่าคุณปู่สุดที่รักอยากให้ตนเองไปกินข้าวกับผู้หญิงคนนั้นทำไม

“ใช่ เผื่อแกจะชอบหนูพลอย ปู่จะได้ตกลงรับมาเป็นหลานสะใภ้” เจ้าสัวเอ่ยด้วยความกระตือรือร้น ถ้าในบรรดาลูกหลานเพื่อนก็มีเด็กสาวที่ชื่อพลอยมณีนี่แหละ ที่ดูจะเหมาะสมกับคีย์ตะวันมากสุด ทั้งรูปร่างหน้าตา การศึกษา รวมถึงฐานะ ส่วนนิสัยใจคอค่อยเรียนรู้กันได้

“ทำเหมือนผมไม่เคยเจอยัยนั่น คนอย่างผมไม่แต่งงานกับผู้หญิงที่สวยแต่รูปจูบไม่หอม อ้อ ผู้หญิงไม่สวยก็ไม่เอาเหมือนกัน”

เขายักไหล่ก่อนตอบ ด้วยนิสัยเอาแต่ใจทำให้ชายหนุ่มตั้งมาตรฐานสเป็กผู้หญิงเอาไว้สูงมาก ค่อนไปทางสมบูรณ์แบบเชียวละ แม้กระทั่งคู่นอนคั่นเวลายามเหงาก็ไม่รอด

พลอยมณีจัดเป็นผู้หญิงสวยก็จริง แต่ดันสวยผ่านมีดหมอจึงไม่ผ่านมาตรฐานของคีย์ตะวัน

“ไอ้นั่นก็ไม่เอา ไอ้นี่ก็ไม่ได้ แล้วเมื่อไหร่ปู่จะมีเหลนล่ะเจ้าคีตะ” เจ้าสัวแสดงสีหน้าเหนื่อยใจกับความเรื่องมากของหลานชาย

ท่านอายุใกล้จะเลขแปดอยู่รอมร่ออีกไม่นานก็ตาย ถ้าเจ้าหลานตัวดีมัวแต่เลือก แล้วเมื่อไหร่คนแก่จะได้เห็นหน้าเหลน

“ไม่รู้ล่ะ เอาเป็นว่าผมยังไม่พร้อมจะมีครอบครัว อ้อ ถ้าคุณปู่จะหาผู้หญิงมาให้ผมดูตัว ขอความกรุณาเอาสวยๆ หุ่นนางแบบ สูงตามมาตรฐานหญิงไทย หน้าไม่ทำ เอาแบบสวยธรรมชาติ ส่วนฐานะรวยน้อยกว่าเราได้ เพราะคงไม่มีใครรวยเท่าเราแล้ว”

เขายิ้มมุมปากอย่างทระนงตน ยามที่คิดถึงเรื่องแม่ของลูก ผู้หญิงของคีย์ตะวันจะต้องสวยตั้งแต่เกิด เอาแบบว่าพระเจ้าสรรค์สร้างไม่ใช่หมอให้มา ลูกๆ จะได้ออกมาหล่อสวยกันทุกคน

เจ้าสัวที่มองอยู่ถึงกับหมั่นไส้ ไอ้หลานคนนี้ทำไมนิสัยถึงได้เอาแต่ใจขึ้นทุกวันเหมือนท่านตอนเป็นหนุ่มไม่มีผิด คิดแล้วก็โมโห

“เออ เกลียดสิ่งไหนขอให้ได้สิ่งนั้น ปู่ขอให้เอ็งมีเมียอ้วนๆ สูงไม่ถึงร้อยหกสิบ ห่างไกลจากคำว่าหุ่นนางแบบลิบลับ มีแก้มกลมๆ เหมือนซาลาเปา”

“ผมน้อมรับคำอวยพร คุณปู่ไม่มีทางสมหวังหรอกบอกเลย ผมขอตัวก่อนจะไปทำงานที่คลับ”

“แล้วปู่จะคอยดูโว้ย”

เจ้าสัวเฉลิมตะโกนไล่หลังหลานชายตัวดี ที่มีหน้าตาและสมองเป็นอาวุธ ส่วนนิสัยก็ตามประสาคุณหนูเอาแต่ใจ ไม่เคยสนใจใครเพราะเกิดมาบนกองเงินกองทอง อยากได้อะไรก็ต้องได้

ปกติคีย์ตะวันจะอาศัยอยู่เพนต์เฮาส์มากกว่าคฤหาสน์ของเจ้าสัวเฉลิม เพราะสะดวกกับการเดินทางไปทำงาน เขาจะกลับบ้านบ้างเป็นบางครั้งหรือไม่ก็โดนตาแก่ที่รักตามตัวมา

“ไอ้คนที่มันโกงเงินกู มันมาที่คลับยังวะไอ้แดน”

ชายหนุ่มเอ่ยถามลูกน้องหลังจากขึ้นมานั่งบนรถคันหรูและคาดเข็มขัดนิรภัยเรียบร้อย

ถึงแม้เขาจะนั่งอยู่เบาะหลังแต่ไม่เคยลืมเรื่องความปลอดภัยเพราะเคยประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อหลายสิบปีก่อน

“มาแล้วครับ กำลังรอบอสไปสะสาง” ลูกน้องคนสำคัญตอบกลับเจ้านายหนุ่มที่กำลังยิ้มร้าย ยามนึกถึงไอ้คนที่กล้ามาแหย่หนวดเสือ

แดนดินคือมือขวาของคีย์ตะวัน เป็นทั้งบอดีการ์ดและเลขา รูปร่างหน้าตาหล่อเหลาทำให้มีสาวมาขายขนมจีบไม่ว่างเว้น

“ดี มันกล้ามากที่ยักยอกเงินกู” เอ่ยด้วยน้ำเสียงดุดัน หน้าตึงยิ่งกว่าคนเพิ่งไปฉีดโบท็อกซ์ มือทั้งสองข้างกำแน่นด้วยความโมโห

หลายวันก่อนแดนดินจับได้ว่ามีพนักงานในคลับแอบขโมยเงินและของมีค่าบางอย่างไปขาย สืบไปสืบมาถึงรู้ว่าเป็นแม่บ้านชื่อ แววดาว

เธออ้างว่าจำเป็นต้องทำเพราะติดหนี้เงินกู้นอกระบบ ถ้าไม่เอาเงินไปให้พวกมันเธอกับครอบครัวต้องตายแน่

“แต่มันไม่ได้มาคนเดียว มันมากับผู้หญิงคนหนึ่ง”

ลูกน้องรายงานต่อตามที่คนในคลับบอกมา คีย์ตะวันตั้งใจจะแจ้งความแต่แววดาวอ้อนวอนขอร้องเพราะไม่อยากติดคุก เธอสัญญาว่าจะหาเงินมาคืนให้ได้แน่นอน

“มันบอกไหม พามาด้วยทำไม”

“ไม่ได้บอกครับ บอกแค่ว่าจะขอคุยกับบอสเอง”

“อือ ออกรถ กูอยากรู้แล้วมันเอาใครมา”

“ครับบอส”

แดนดินรับคำสั่งก่อนจะหันไปบอกให้คนขับรถออกรถแล้วมุ่งหน้าไปยังคลับของเจ้านายที่รองรับเฉพาะคนรวย

ชายหนุ่มใช้เวลาเดินทางประมาณครึ่งชั่วโมงก็ถึงสถานบันเทิงของตนเอง ฟ้าครามผู้ซึ่งทำหน้าที่คอยดูแลกิจการสีเทาของเจ้านายรีบเข้ามาต้อนรับด้วยความรวดเร็ว เขาเป็นมือซ้ายของคีย์ตะวันเรื่องร้ายๆ ยกให้ผู้ชายคนนี้จัดการได้เลย

“ทุกอย่างเป็นไงบ้างไอ้คราม”

“เรียบร้อยครับบอส”

“แล้วคนที่กูจะต้องไปสะสางรออยู่ที่ไหน”

“ห้องทำงานของบอสครับ”

ไม่มีคำใดเล็ดลอดออกจากริมฝีปากหยักอีกนอกจากการพยักหน้า ก่อนจะก้าวเท้าเข้าไปยังลิฟต์ซึ่งซ่อนตัวอยู่ด้านหลัง ไม่อนุญาตให้คนนอกใช้งานนอกจากพนักงานและเจ้าหน้าที่ของคลับ

คลับของเขามีชื่อว่า K ตามอักษรภาษาอังกฤษตัวแรกของชื่อเขา และที่ใช้อักษรตัวเดียวโดดๆ ก็เพื่อให้เรียกง่ายเท่านั้น

ชายหนุ่มสร้างสถานบันเทิงแห่งนี้ขึ้นมา เพราะมองเห็นถึงช่องทางการทำเงิน แม้จะรวยแล้วแต่นั่นมันไม่ใช่เงินที่เกิดจากน้ำพักน้ำแรงของตัวเองร้อยเปอร์เซ็นต์ เพราะบริษัท SC ผู้นำทางด้านเทคโนโลยี ที่เขานั่งบริหารอยู่ทุกวันนี้เป็นกิจการของตระกูลซึ่งมีเจ้าสัวเฉลิมเป็นผู้ก่อตั้ง

คลับ K มีทั้งหมดสามชั้น ชั้นหนึ่งกับสองเอาไว้ให้ลูกค้า ส่วนชั้นสามจะเป็นส่วนของออฟฟิศมีห้องทำงานที่แบ่งสัดส่วนไว้ชัดเจน

คีย์ตะวันมีลูกน้องประกบซ้ายขวาประหนึ่งเจ้าพ่อมาเฟีย แม้กระทั่งการเปิดประตูก็ไม่จำเป็นต้องทำเอง

หลังจากเข้ามาอยู่ในห้องทำงาน เขาก็ไม่รอช้าที่จะตั้งคำถามด้วยน้ำเสียงดุดันไม่เป็นมิตร พูดมึง พูดกู ขัดกับหน้าตาหล่อเหลาปานเทพบุตร

“ไหนล่ะเงินที่มึงโกงกูไป”

“สะ...สวัสดีค่ะบอส วันนี้แววมาเจรจา”

“มาเจรจา? หมายความว่ายังไง”

เขาหรี่ตามองคนขี้โกง ก่อนจะมองเลยไปยังผู้หญิงเจ้าเนื้ออีกคนที่นั่งนิ่งไม่พูดไม่จา แววดาวเอายัยเด็กอ้วนนี่มาด้วยทำไม คำถามนี้ผุดขึ้นมาในใจคีย์ตะวัน ชักจะรู้สึกตงิดๆ กับคำว่าเจรจา

“สร้อยสวัสดีคุณคีตะสิลูก”

แววดาวกระซิบบอกสร้อยทองเสียงหวาน แตกต่างจากทุกวันที่ใช้พูดคุยกัน เพราะปกติเธอจะพูดกับลูกเลี้ยงด้วยน้ำเสียงกระโชกโฮกฮาก

สร้อยทองแทบจะอ้วกออกมากับน้ำเสียงดัดจริตของแม่เลี้ยง ถ้าไม่ใช่เพราะพ่อเธอไม่ยอมยื่นมือเข้ามาช่วยหรอก

“สวัสดีค่ะคุณคีย์ตะวัน”

หญิงสาวที่มีใบหน้ากลมราวกับซาลาเปายกมือขึ้นมาทำความเคารพเจ้าหนี้ของแม่เลี้ยงใจยักษ์ ก่อนจะส่งยิ้มหวานให้เขาเพื่อผูกมิตรแต่เขาไม่ยิ้มตอบ

“นี่สร้อยทอง ลูกสาวของแววเองค่ะ” แววดาวแนะนำ

“มึงเอามาทำไม กูต้องการเงินคืน ไม่ได้ต้องการผู้หญิง โดยเฉพาะผู้หญิงอ้วน”

เอ่ยอย่างไม่เกรงใจ คำว่าอ้วนกระแทกหน้าสาวเจ้าเนื้อเต็มๆ แต่สร้อยทองทำเป็นหูทวนลม

“คือแววยังไม่มีเงินค่ะ มีแต่ลูกสาวแววเลยจะขอเจรจา ในระหว่างที่แววกำลังหาเงินมาคืน อยากจะฝากลูกสาวเอาไว้ที่นี่ก่อน”

“พูดง่ายๆ ค่ะ แม่แววจะให้หนูมาทำงานให้คุณแลกกับหนี้สิน”

“ใช่ค่ะ ลูกสร้อยจะเป็นคนรับผิดชอบหนี้สินทั้งหมดของแวว”

คำตอบของแววดาวทำให้คีย์ตะวันนิ่งไปชั่วครู่พร้อมกับขบคิดไปด้วย

อันที่จริงเงินแค่ไม่กี่หมื่นเขาไม่สนใจอยากได้คืนหรอก แต่นิสัยไม่ชอบคนโกงจึงบังคับให้แววดาว หาเงินมาคืนทุกบาททุกสตางค์รวมถึงค่าปรับด้วย

ตอนนี้บรรยากาศรอบตัวพวกเขาเงียบเหมือนอยู่ในป่าช้า แม้จะอยู่ในสถานบันเทิงแต่ชายหนุ่มไม่ชอบเสียงดังจึงสร้างห้องทำงานแบบเก็บเสียง

แววดาวแอบลุ้นอยู่ในใจ ขอให้เจ้านายยอมรับการเจรจาครั้งนี้ เพราะตัวเองจะได้ไม่ต้องใช้หนี้ ปล่อยให้อีนังลูกเลี้ยงโง่รับกรรมไป

ส่วนสร้อยทองก็อยากให้คีย์ตะวันตอบตกลงเหมือนกัน เพราะอยากให้พ่อภูมิใจที่ตนเองเสียสละเพื่อครอบครัว

แม้จะรู้ดีว่าการกระทำแบบนี้ดูไม่ค่อยฉลาด ทว่าเธอไม่มีทางเลือก ไม่รู้จะสรรหาวิธีไหนมาทำให้บิดาหันกลับมาสนใจลูกสาวคนนี้บ้าง

“ก็ได้ กูจะรับเด็กคนนี้เอาไว้ ส่วนมึงกูไล่ออก ไม่ต้องมาทำงานที่นี่อีก”

คราแรกชายหนุ่มจะอ้าปากปฏิเสธ แต่เห็นแววตาของเด็กผู้หญิงเหมือนกำลังอ้อนวอนขอร้องจึงเปลี่ยนใจ ยังไงแววดาวก็คงหาเงินมาคืนไม่ได้รับลูกสาวมาใช้หนี้แทนก็ไม่เสียหาย

“ขอบคุณมากค่ะบอสขอบคุณจริงๆ”

แววดาวยกมือขึ้นไหว้ด้วยความดีใจ รอดตัวแล้วส่วนลูกเลี้ยงจะเป็นยังไงต่อก็ช่างหัวมัน ไม่ใช่ลูกในไส้ไม่จำเป็นต้องเห็นใจ ตอนนี้เธอต้องช่วยลูกชายของตัวเองก่อน

“ไอ้แดน มึงเอาอีคนโกงออกไป กูจะคุยกับเด็กคนนี้”

คีย์ตะวันสั่งแดนดินที่อยู่ไม่ห่าง

“ครับบอส ไปได้แล้วแววดาว”

แดนดินผายมือไปทางประตู แววดาวรีบลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็วเหมือนกลัวจะไม่ได้ออกไปถ้าขืนลุกช้ากว่านี้อีกนิด

“แม่แววฝากบอกพ่อด้วยไม่ต้องห่วงหนู”

ต่อให้พ่อไม่รักยังไง แต่เธอก็ยังรักพ่อ แม้ว่าลึกๆ แล้วจะรู้ดีพ่อไม่สนใจแต่เธอก็ยังคิดในแง่ดี หากพ่อไม่เห็นหน้าลูกคนนี้กลับไปด้วยอาจจะเป็นห่วงก็ได้

แววดาวหันมามองก่อนจะพยักหน้าส่งๆ แล้วจ้ำอ้าวออกจากห้องทำงานของคีย์ตะวันอย่างรวดเร็ว

เด็กสาวคอตกเล็กน้อยเมื่อเห็นอาการของแม่เลี้ยง ไม่เข้าใจเลยจริงๆ ทำไมแววดาวต้องไม่ชอบเธอด้วย ทั้งที่เธอก็ไม่เคยทำตัวต่อต้านหรือแสดงพฤติกรรมไม่ดีใส่

“ชื่ออะไร อายุเท่าไร ทำงานอะไร”

“ถามหนูเหรอคะ”

“อยู่กันสองคนจะให้ฉันถามผีรึไง มีสมองไหมเนี่ย”

“หนูชื่อนางสาวสร้อยทอง นามสกุลทองอุไร ชื่อเล่นสร้อย ตอนนี้กำลังเรียนอยู่ปีสี่เทอมสุดท้ายรอฝึกงานอยู่ค่ะ”

“ยังเรียนมหาลัย? อายุเท่าไร”

“หนูอายุยี่สิบสองปีค่ะแต่หน้าตาแก่กว่าอายุนิดหน่อย”

“เป็นอะไรกับแววดาว หน้าตาไม่เห็นเหมือนกันเลย”

“ลูกเลี้ยง แม่แววคือแม่เลี้ยงของหนู”

สร้อยทองเป็นคนนิสัยตรงๆ ใครถามอะไรมาก็ตอบตามนั้น ชอบมองโลกในแง่ดี ไม่ชอบมีเรื่องมีราวกับใคร อะไรยอมได้ก็ยอม

ส่วนใหญ่ก็ยอมหมดจึงโดนเอาเปรียบอยู่บ่อยๆ โดยเฉพาะกับแม่เลี้ยงและน้องชายต่างแม่ที่มีชื่อว่า สเตฟาน

“เธอยอมชดใช้หนี้สินแทนแม่เลี้ยงของตัวเองเนี่ยนะ”

คีย์ตะวันถามเสียงสูง บนโลกใบนี้ยังมีคนโง่แบบนี้อยู่ด้วยเหรอ เขาไม่อยากจะเชื่อ แม่ตัวเองก็ไม่ใช่แต่ยอมมาชดใช้หนี้สินให้ โง่เกินไปไหม

“ค่ะ ถือเป็นการตอบแทนบุญคุณที่ท่านเลี้ยงหนูมา” มันเป็นแค่ส่วนหนึ่งแต่เหตุผลหลักๆ ก็คือเรื่องของบิดา

ใครบอกเธอโง่มันไม่ใช่ความจริง เธอไม่ได้โง่แค่ไม่อยากมีปัญหากับใครถึงทำตัวซื่อบื้อ

“โง่ไปรึเปล่า ใช้หนี้แทนคนอื่น ไม่เข้าท่า”

“แต่คุณก็ยอมให้หนูใช้หนี้แทนแม่แววนี่คะ”

“ก็เพราะฉันไม่อยากเสียเงินฟรีๆ คนอย่างแววดาวไม่มีทางหาเงินมาคืนได้หรอก ฉันให้เธอทำงานใช้หนี้ก็ถือว่าไม่เสียเปล่า”

“คุณคีตะจะให้หนูทำงานวันนี้เลยไหมคะ”

“พร้อมขนาดนั้นเชียว”

“พร้อมมากค่ะ หนูเตรียมตัวเตรียมใจมาแล้ว”

คำตอบของเด็กสาวทำให้คีย์ตะวันรู้สึกประหลาดใจ แค่มาทำงานเป็นแม่บ้านในคลับแทนแววดาวทำไมต้องเตรียมตัวเตรียมใจด้วย หรือมันมีอะไรมากกว่านั้น

“แม่เลี้ยงเธอบอกให้มาทำอะไร”

เขาถามด้วยความสงสัย น่าแปลกกับคนอื่นเรียกกูมึงได้ไม่เกรงใจ แต่กับคนตรงหน้ากลับกระดากปากจึงใช้คำว่าเธอกับฉันแทน

“มาเป็นนางบำเรอให้คุณคีตะค่ะ”

ตอบตามตรงอย่างไม่อ้อมค้อม แววดาวบอกว่าถ้าเธอยอมนอนกับคีย์ตะวันครั้งสองครั้งหนี้สินก็จะหมดไป ยังไงสักวันเธอก็ต้องมอบกายให้ผู้ชายสักคน สู้เอามาใช้ตอนนี้เลยไม่ดีกว่าเหรอ

“ฮะ! หน้าตาอย่างเธอเนี่ยนะจะมาเป็นนางบำเรอของฉัน”

ถามเสียงหลงก่อนจะมองผู้หญิงเจ้าเนื้อตรงหน้าด้วยสายตาดูแคลน สร้อยทองไม่รู้หรือไงว่าตัวเองขี้เหร่ขนาดไหน อ้วน เตี้ย มีดีก็แค่ความขาว

“ค่ะ หนูทำได้แน่นอน ถึงไม่มีประสบการณ์ก็เถอะ”

แม้ว่าจะโดนมองด้วยสายตาดูถูก แต่สร้อยทองยังยืนยันคำเดิม หาได้สนใจอาการอ้าปากหวอของว่าที่เจ้านาย

กับอีแค่ขึ้นไปนอนบนเตียงแล้วอ้าขาให้เขาทำเรื่องอย่างว่าทำไมเธอจะทำไม่ได้

“แต่ฉันไม่ให้ทำ เรื่องแบบนั้นปล่อยให้ผู้หญิงสวยทำไป ส่วนเธอทำอย่างอื่น”

บ้าไม่เอาหรอก บอกแล้วไงชีวิตนี้เขาจะไม่นอนกับคนขี้เหร่ ต่อให้เป็นผู้หญิงคั่นเวลาแก้เหงาก็ต้องผ่านมาตรฐาน

แล้วยัยผู้หญิงตรงหน้าต่ำกว่ามาตรฐานตั้งเยอะ ในเมื่อเธออยากทำงานเขาก็จะให้ทำอยากเป็นแม่พระดีนัก ได้เลยเดี๋ยวจัดให้ยัยอ้วน

“แล้วหนูไม่สวยตรงไหน” ถามด้วยน้ำเสียงใสซื่อ เพราะความมองโลกในแง่ดี สร้อยทองจึงคิดเสมอมนุษย์ทุกคนมีความสวยในแบบของตัวเอง

ตั้งแต่เกิดมาเธอยังไม่เคยคิดว่าตัวเองไม่สวยเลยสักครั้ง ต่อให้ใครต่อใครจะมาบุลลี่เรียก ยัยอ้วน ยัยแก้มกลม ยัยโอ่งมังกร แล้วมันยังไงไม่เห็นต้องสนใจเลย

เอาจริงเธอก็ไม่ได้อ้วนขนาดนั้น แค่น้ำหนักใกล้จะแตะเลขหกสิบ สูงไม่ถึงร้อยห้าสิบเจ็ด ควรเรียกว่าอวบระยะสุดท้ายดีกว่า

“ทุกตรง”

คีย์ตะวันกระแทกเสียงใส่ผู้หญิงเจ้าเนื้อตรงหน้าอย่างไม่สบอารมณ์ก่อนจะใช้สายตาดูถูกมองเธอ

ยัยอ้วนตรงหน้าหวังสูงไม่น้อย อยากมานอนครวญครางอยู่ใต้ร่างเขาเหรอฝันไปเถอะ ชาติหน้าตอนบ่ายๆ ยัยนี่ก็ไม่มีทางได้เห็นขาอ่อนเขาหรอก

บอกแล้วไงผู้หญิงที่จะมานอนกับคีย์ตะวันต้องอยู่ในระดับมาตรฐานสาวไทยชนิดที่ว่าไปประกวดนางงามก็ยังได้ แต่ดูคนตรงหน้าสิ เตี้ยก็เตี้ย อ้วนก็อ้วน ต่ำกว่ามาตรฐานตั้งเยอะ ดีหน่อยที่เธอผิวขาวทำให้ดูไม่น่าเกลียดมากนัก

“แต่แม่แววบอกว่าถ้าหนูยอมนอนกับคุณคีตะ หนี้สินก็จะหมดลง”

“แล้วเธอก็โง่เชื่อเนี่ยนะ หรือว่าจริงๆ แล้วเธออยากนอนกับฉันมากกว่าเลยเอาแววดาวมาอ้าง หึ ฝันไปไกลแล้วนังหนู คนอย่างฉันไม่ซั่มกับผู้หญิงขี้เหร่”

“ไม่ใช่นะคะ หนูไม่เคยคิดแบบนั้น ถ้าคุณคีตะไม่ต้องการก็ดีสิ หนูไม่ได้อยากทำแต่มันจำเป็นต้องทำ ถ้าคุณคีตะไม่ให้หนูชดใช้ด้วยร่างกายแล้วจะให้หนูชดใช้หนี้ด้วยอะไรคะ”

“รูปร่างหน้าตาอย่างเธอ มีอย่างเดียวเท่านั้นแหละ”

“ทำอะไรคะ” หญิงสาวถามต่อ รู้สึกขนลุกแปลกๆ เมื่อเห็นแววตาชายหนุ่มที่กำลังมองมา ราวกับว่าเธอคือของเล่นชิ้นใหม่

“ใช้แรงงานยังไงล่ะ ฉันจะให้เธอมาเป็นทาสรับใช้”

“ทาสรับใช้? หมายถึงทำทุกอย่างตามที่คุณสั่ง”

“ฉลาดมาก รูปร่างหน้าตาอย่างเธอทำอะไรไม่ได้หรอกนอกจากเป็นทาส แล้วเธอทำอะไรเป็นบ้าง”

ชายหนุ่มส่ายหัวน้อยๆ เมื่อเพ่งพินิจรูปร่างหน้าตาของสร้อยทองอีกครั้ง

ไหนๆ เขาก็กำลังจะหาแม่บ้านไปทำความสะอาดคอนโดอยู่แล้วก็ใช้งานยัยอ้วนคนนี้เลยดีกว่า ดูไม่มีพิษไม่มีภัยดี

“หนูทำเป็นทุกอย่างค่ะ งานบ้าน งานครัว ขัดห้องน้ำ รีดผ้า ถูพื้น มีแค่อย่างเดียวที่ยังทำไม่เป็นคือขับรถ ส่วนอย่างอื่นบอกมาได้เลย แล้วคุณคีตะจะให้หนูเริ่มงานเมื่อไหร่คะ”

“พรุ่งนี้ เธอต้องย้ายมาอยู่กับฉัน”

“เราต้องอยู่ด้วยกันเหรอคะ”

“ไม่อยู่ด้วยกันแล้วฉันจะใช้งานเธอได้ยังไง เป็นทาสยี่สิบสี่ชั่วโมง ส่วนเรื่องอย่างว่าเลิกคิดไปได้เลย”

“ทำไมเหรอคะ”

“เพราะเธออยู่ต่ำกว่ามาตรฐานของฉัน คนอย่างคีย์ตะวันไม่นอนกับผู้หญิงขี้เหร่จำเอาไว้ด้วย”