ตอนที่ 40 คนที่ไม่มีสิทธิ์ถูกจำ

ตอนที่ 40 คนที่ไม่มีสิทธิ์ถูกจำ

ความเงียบงันภายในห้องหินของสำนักเงามรณะในยามนี้ไม่ใช่เพียงความสงัด แต่มันคือแรงกดดันมหาศาลที่มองไม่เห็น บรรยากาศรอบด้านหนักอึ้งจนประหนึ่งอากาศธาตุกลายเป็นของแข็ง ลมหายใจของทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ถูกรั้งรอไว้ที่ลำคอ ราวกับโลกทั้งใบกำลังหยุดหมุนเพื่อเฝ้ามองโศกนาฏกรรมเบื้องหน้า

เบื้องหน้าของหลินเยว่ซินคือชายสองคนที่หน้าตาเหมือนกันทุกกระเบียดนิ้ว ทว่ากลับแผ่รังสีที่แตกต่างกันอย่างสุดขั้ว คนหนึ่งยืนตระหง่านอยู่ข้างกายนางประหนึ่งรูปสลักน้ำแข็งที่ "ว่างเปล่า" ไร้ซึ่งร่องรอยของมนุษย์ ส่วนอีกคนหนึ่งที่ยืนอยู่ตรงธรณีประตู กลับดูอ่อนแรง โชกไปด้วยเลือด และมีดวงตาที่เต็มไปด้วยความ "เจ็บปวด" อันแสนสาหัส

หลินเยว่ซินยืนนิ่งอยู่กึ่งกลางระหว่างคนสองคน มือของนางสั่นเทาอย่างที่ไม่อาจควบคุมได้ หัวใจในอกเต้นรัวแรงจนรู้สึกเจ็บแปลบประหนึ่งจะระเบิดออกในวินาทีใดวินาทีหนึ่ง

“...เยว่ซิน”

เสียงเรียกนั้นดังขึ้นจากชายที่ยืนอยู่ตรงประตู มันแผ่วเบา สั่นเครือ และแตกพร่าประหนึ่งแก้วที่กำลังร้าวรอย ทว่ามันกลับเป็นน้ำเสียงที่นางโหยหามาตลอดกาล เสียงของเซียวหานคนที่ "จำได้" คนที่เรียกชื่อของนางด้วยความรักและความอาลัยอาวรณ์ประหนึ่งว่าการเรียกครั้งนี้อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่เขาจะอันตรธานหายไปชั่วนิรันดร์

ในขณะเดียวกัน เซียวหานคนที่ "ลืม" ที่ยืนอยู่ข้างนาง กลับยังคงนิ่งสนิท แววตาที่ว่างเปล่าจ้องมองไปยังชายที่หน้าประตูประหนึ่งมองดูศัตรูคู่อาฆาตที่ต้องถูกกำจัดทิ้ง

เขาก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว ยืนขวางกั้นระหว่างหลินเยว่ซินกับชายผู้มาใหม่ รังสีฆ่าฟันแผ่ออกมาอย่างเยือกเย็นและไร้ความลังเล

“ผู้บุกรุก...” น้ำเสียงของเขาเย็นยะเยือกจนน่าขนลุก

มันคือตัวตนที่ขัดแย้งกันอย่างรุนแรง สองความจริงที่ไม่อาจอยู่ร่วมกันได้ในโลกใบเดียว ชายคนที่จำได้หัวเราะออกมาเบาๆ ทั้งที่เลือดสีแดงสดไหลซึมออกจากมุมปากไม่ขาดสาย เขาจ้องมองหลินเยว่ซินด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความโศกเศร้า

“เห็นไหมเยว่ซิน... นี่แหละคือสิ่งที่พวกมันทำกับข้า...”

“มันไม่ใช่เพียงการลบความทรงจำธรรมดา...” เขาเค้นเสียงออกมาพลางก้มมองมือที่ซีดเซียวของตัวเอง “แต่มันคือการ ‘แยก’ ตัวตน... ความรู้สึก ความอ่อนแอ และความทรงจำทั้งหมดที่ทำให้ข้ายังเป็นมนุษย์... ถูกกระชากดึงออกมาจากร่างนี้อย่างทารุณ”

เขาชี้นิ้วที่สั่นเทาไปที่ชายคนที่ยืนอยู่ข้างนาง “แล้วนั่น... คือสิ่งที่หลงเหลืออยู่ ร่างที่ไร้หัวใจที่มีเพียงสัญชาตญาณในการฆ่าเพื่อเป็นเครื่องมือที่สมบูรณ์แบบให้กับพวกมัน!”

เซวี่ยอิงที่เฝ้ามองอยู่ถึงกับชะงักกึกด้วยความตกตะลึง นางพึมพำออกมาแผ่วเบา “ถ้าเช่นนั้น... คนที่ยืนโชกเลือดอยู่นั่น คือตัวจริงอย่างนั้นหรือ?”

“ไม่มีตัวจริงหลงเหลืออยู่อีกต่อไปแล้ว...”

เสียงของชายชุดดำผู้คุมประตูสำนักดังขึ้นแทรกกลางความโกลาหลทางอารมณ์ “ตัวตนของเขาถูกแบ่งออกเป็น ‘สองส่วน’ อย่างเด็ดขาด หนึ่งคืออารมณ์และความทรงจำที่ไร้พลัง และอีกหนึ่งคือร่างกายที่ไร้หัวใจทว่าทรงพลังอำนาจเหนือใคร”

หลินเยว่ซินหายใจหอบถี่ นางมองสลับไปมาระหว่างคนสองคนที่นางรัก “แล้วเขาจะกลับมาเป็นคนเดิมได้ไหม? มีวิธีที่จะรวมเขากลับมาเป็นหนึ่งเดียวอีกครั้งไหม?”

ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่คำตอบจะถูกหยิบยื่นให้ประหนึ่งคมมีดที่กรีดลงบนแผลสด

“ไม่ได้... ไม่มีทางที่เศษเสี้ยวที่แตกสลายจะกลับมารวมกันได้โดยสมบูรณ์” ชายชุดดำเอ่ยน้ำเสียงเรียบเฉย “เว้นแต่ว่า... เจ้าจะเป็นคน ‘เลือก’ เพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น”

“หากเจ้าเลือกคนที่มีความทรงจำ... ร่างที่ไร้หัวใจจะดับสูญ และเขาจะเหลือเพียงวิญญาณที่อ่อนแอในร่างที่กำลังจะตาย แต่หากเจ้าเลือกร่างที่ทรงพลัง... ความทรงจำและความรักที่มีต่อเจ้าจะถูกลบเลือนไปจากโลกใบนี้ตลอดกาล”

ทุกอย่างพลันเงียบสนิทลงในพริบตา เสียงหัวใจของหลินเยว่ซินดังหนักอึ้งในโสตประสาทประหนึ่งเสียงกลองศึกที่กำลังจะพ่ายแพ้

ชายคนที่จำได้คลี่ยิ้มออกมาอย่างอ่อนแรง แววตาของเขายังคงอ่อนโยนและเทิดทูนนางประหนึ่งวันแรกที่พบกัน “ไม่ต้องเลือกข้าหรอกเยว่ซิน...” เขาพูดออกมาแผ่วเบา “ข้าแบกรับความเจ็บปวดจากการจำได้มามากพอแล้ว... ข้าเหนื่อยเหลือเกิน”

น้ำตาของเยว่ซินร่วงหล่นลงกระทบพื้นหินอย่างเงียบเชียบ ทว่าเขากลับยังคงยิ้มให้ “แค่ได้รู้ว่าเจ้ายังจำชื่อของข้าได้... แค่นั้นข้าก็พอใจแล้ว”

นางกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ เลือดซึมออกมาตามง่ามนิ้ว ทว่านางกลับไม่ได้มองชายคนที่กำลังจะตายเพียงคนเดียว นางเบนสายตาไปหาเซียวหานอีกคน... คนที่ไร้ซึ่งความทรงจำ

เขายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ไม่ได้ร้องขอชีวิต ไม่ได้อ้อนวอน และไม่แม้แต่จะมองมาที่นางประหนึ่งนางไม่มีตัวตนในโลกของเขา ถ้าเลือกเขา... นางจะได้เขากลับมามีชีวิตต่อ ทว่านางจะสูญเสียความรักไปชั่วนิรันดร์

ความเงียบยืดเยื้อเนิ่นนานประหนึ่งชั่วนิรันดร์ ก่อนที่หลินเยว่ซินจะเริ่มขยับกาย นางก้าวไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้า มั่นคง และเด็ดขาด

นางเดินไปหยุดอยู่เบื้องหน้าของเซียวหานคนที่ “ไม่มีความทรงจำ” ทุกคนที่เฝ้ามองต่างหยุดหายใจประหนึ่งเวลาถูกหยุดไว้ หลินเยว่ซินสบตาที่ว่างเปล่าคู่นั้นนิ่ง ก่อนจะยกมือที่สั่นเทาขึ้นวางลงบนอกข้างซ้ายของเขาที่ยังคงมีจังหวะการเต้นของหัวใจที่แข็งแกร่ง

“ข้าจะเอาทุกอย่างของเจ้าคืนมาเอง...” นางกระซิบน้ำเสียงต่ำลึก

วินาทีถัดมา นางหันกลับไปมองเซียวหานคนที่จำได้ที่หน้าประตู แววตาของนางสั่นระริกด้วยความเจ็บปวด ทว่าน้ำเสียงที่เอ่ยออกมากลับนิ่งสนิทและทรงพลังอำนาจ

“ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าหายไปไหนทั้งนั้น...”

นางจ้องมองชายชุดดำด้วยสายตาที่ประกาศสงครามกับโชคชะตา “ข้าไม่เลือกเส้นทางโง่ๆ ที่เจ้าเสนอมาให้... ข้าจะไม่ยอมเสียคนคนไหนไปทั้งสิ้น ข้าจะเอาทั้ง ‘ร่าง’ และ ‘วิญญาณ’ ของเขากลับมาเป็นหนึ่งเดียวด้วยมือของข้าเอง!”

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องหินอีกครั้ง ทว่าคราวนี้มันคือความเงียบที่แฝงไปด้วยแรงระเบิดที่กำลังจะอุบัติขึ้น ชายชุดดำคลี่ยิ้มออกมาเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่พบกัน เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความคาดหวังในความพินาศ

“ถ้าเช่นนั้น... ในเมื่อเจ้าเลือกจะท้าทายกฎเกณฑ์ของเงามรณะ...”

เขาลดน้ำเสียงลงจนดูน่าขนลุก “เจ้าก็เตรียมใจที่จะ ‘พังทลาย’ ให้มากกว่าที่เจ้าเคยเป็นมาหลายเท่าตัวได้เลย!”

แสงสีดำทมิฬเริ่มพุ่งขึ้นจากพื้นดินโอบล้อมคนทั้งสามไว้ การตัดสินใจที่เดิมพันด้วยทุกสิ่งอย่างของหลินเยว่ซินกำลังจะเปิดประตูสู่สงครามล้างแค้นที่นองเลือดที่สุดในประวัติศาสตร์ยุทธภพ!