ตอนที่ 36 สิ่งที่ยังไม่ตาย

ตอนที่ 36 สิ่งที่ยังไม่ตาย

ความเงียบสงัดภายในห้องใต้ดินของสำนักเฟิงอวี่ไม่ได้จางหายไปพร้อมกับการพ่ายแพ้ของซูเหยียน ทว่ามันกลับยิ่ง "กดทับ" ลงมาหนาแน่นกว่าเดิมประหนึ่งมวลอากาศรอบด้านถูกแช่แข็ง คำประกาศกร้าวที่ว่า "เจ้าไม่จำเป็นแล้ว" ยังคงลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศเย็นเยียบ เป็นดั่งเสียงระฆังใบสุดท้ายที่ตีบอกเวลาตายของชายที่เคยถือไพ่เหนือกว่าคนทั้งยุทธภพ

ซูเหยียนยังคงคุกเข่าอยู่ท่ามกลางเงามืด ร่างกายของเขาสั่นเทาเล็กน้อยจากอาการบาดเจ็บภายใน ทว่าเขากลับไม่หลบสายตาที่มืดมิดของหลินเยว่ซินแม้เพียงนิด แววตาของจิ้งจอกเฒ่าในคราบบัณฑิตยังคงจ้องเขม็งประหนึ่งกำลังค้นหาเศษเสี้ยวของโอกาสสุดท้ายในห้วงเหวแห่งความสิ้นหวัง

หลินเยว่ซินยกมือขึ้นช้าๆ นิ้วเรียวงามวาดผ่านอากาศธาตุจนเกิดระลอกคลื่นสีดำทมิฬ พลังมารที่เข้มข้นเริ่มควบแน่นอยู่ที่ปลายนิ้วประหนึ่งคมดาบที่ไร้รูปลักษณ์ พร้อมจะทะลวงขั้วหัวใจของศัตรูให้แหลกสลายในพริบตา

“เดี๋ยว!”

เสียงของซูเหยียนโพล่งขึ้นมาทันควัน มันไม่ใช่เสียงอ้อนวอนขอชีวิตที่น่าสมเพช ทว่ามันคือเสียงของคนที่รู้ดีว่าตัวเองกุมความลับที่สำคัญพอจะใช้แลกเปลี่ยนกับลมหายใจได้อีกชั่วอึดใจเดียว

และเป็นอีกครั้งที่เขาเป็นฝ่าย “เริ่มพูดก่อน” เพื่อรักษาอำนาจการควบคุมที่กำลังจะหลุดมือ

เซวี่ยอิงที่ยืนพิงผนังอยู่ไกลๆ ถึงกับหลุดหัวเราะเบาๆ ในลำคอ แววตาของนางฉายแววเยาะหยัน “ยังไม่เลิกกลัวอีกหรือไง... ผู้กุมความลับ? หรือเจ้าเพิ่งจะนึกได้ว่านรกมันหนาวเหน็บแค่ไหน?”

“ข้ามีสิ่งที่เจ้า ‘ต้อง’ รู้... และมีเพียงข้าคนเดียวในยามนี้ที่บอกเจ้าได้” ซูเหยียนเอ่ยเน้นย้ำทุกถ้อยคำ แววตาของเขานิ่งสงบลงอย่างน่าประหลาด

หลินเยว่ซินไม่ได้ลดมือลง รังสีสังหารรอบกายยังคงแผ่ซ่านจนพื้นหินใต้เท้าเริ่มปริร้าว ทว่านางกลับหยุดการจู่โจมไว้เพียงปลายนิ้ว

“พูดมา” คำสั่งสั้นกระชับที่แฝงไปด้วยเจตจำนงแห่งความตายทำเอาซูเหยียนต้องลอบกลืนน้ำลายที่ปนไปด้วยรสคาวเลือด

“สิ่งที่กำลังตื่นขึ้นมาในยามนี้... สิ่งที่ข้าบอกว่ามันน่าหวาดกลัวยิ่งกว่าความตาย...” ซูเหยียนเอ่ยเสียงพร่าพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเยว่ซิน “มันไม่ใช่พลังมารในตัวเจ้าหรอกเยว่ซิน พลังที่เจ้ามี... เป็นเพียงเศษเสี้ยวที่หลุดลอยออกมาจาก ‘แกนกลาง’ ที่แท้จริงเท่านั้น”

คำพูดนั้นทำให้เซวี่ยอิงถึงกับหรี่ตาลงด้วยความสงสัย “แกนกลางงั้นหรือ? เจ้ากำลังจะบอกว่าพลังต้องห้ามที่พวกเราแย่งชิงกันแทบตาย เป็นเพียงแค่กากเดนของบางอย่างที่ยิ่งใหญ่กว่านั้น?”

“ถูกต้อง...” ซูเหยียนเอ่ยช้าๆ พยายามรวบรวมเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่ “พลังต้องห้ามที่กระจายอยู่ในห้าสำนักใหญ่... แท้จริงแล้วมันคือโซ่ตรวนที่ใช้ปิดผนึก ‘แกนกลาง’ พลังงานบรรพกาลที่หลับใหลอยู่ลึกลงไปใต้ดินของทุกสำนักเชื่อมต่อกัน!”

เขาสูบลมหายใจลึกขณะที่พื้นหินรอบข้างเริ่มสั่นสะเทือนเบาๆ ประหนึ่งขุนเขากำลังตอบรับคำพูดของเขา “หลินอู๋เชียนไม่ได้เป็นคนสร้างพลังในตัวเจ้าขึ้นมาเยว่ซิน... เขาเพียงแค่ ‘ปิดผนึก’ มันไว้ในร่างเจ้าเพื่อรอเวลาเก็บเกี่ยว แต่ตอนนี้... ผนึกกำลังอ่อนแรงลงเพราะความบ้าคลั่งของเจ้าได้ทำลายสมดุลของวงจรห้าสำนักไปหมดสิ้นแล้ว!”

หลินเยว่ซินนิ่งเงียบไป แววตาของนางเริ่มแปรเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความเคร่งเครียด ข้อมูลนี้ใหญ่เกินกว่าที่นางเคยจินตนาการไว้

“และที่สำคัญที่สุด...” ซูเหยียนจ้องหน้าเยว่ซินนิ่ง “ยังมี ‘กุญแจ’ อีกดอกหนึ่งที่ยังไม่ตาย... และมันกำลังจะเป็นตัวแปรที่ทำลายทุกสิ่งอย่างหากเจ้าเข้าถึงมันไม่ทันเวลา”

หัวใจของหลินเยว่ซินกระตุกวูบ ลมหายใจของนางหนักหน่วงขึ้นเพียงเล็กน้อย ทว่ามันเพียงพอที่จะทำให้คนสังเกตเห็น

“เซียวหาน...”

ชื่อที่ซูเหยียนเอ่ยออกมาเปรียบเสมือนสายฟ้าที่ฟาดลงมากลางห้องใต้ดินที่เงียบสงัด หลินเยว่ซินรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุนไปชั่วขณะ

“เขาไม่ตาย...” ซูเหยียนยืนยันเสียงหนัก “เขาคือคนที่มีสายเลือดต้องสาปที่แท้จริง และเป็นเพียงผู้เดียวที่สามารถเชื่อมต่อกับ ‘แกนกลาง’ ได้อย่างสมบูรณ์ หากเขาตื่นขึ้นมาก่อนที่เจ้าจะสามารถควบคุมสถานการณ์ได้... เขาจะไม่ใช่เซียวหานคนเดิมที่เจ้ารู้จักอีกต่อไป แต่เขาจะกลายเป็นอสุรกายที่พร้อมจะกลืนกินทุกสรรพสิ่ง!”

ความเงียบกลับมาปกคลุมอีกครั้งยาวนานเนิ่นนาน หลินเยว่ซินค่อยๆ ลดมือลงช้าๆ ทว่าไม่ใช่เพราะนางลังเลใจ แต่นาง “ตัดสินใจ” ได้แล้วว่าหมากตัวต่อไปควรจะเดินไปที่ทิศทางใด

นางก้าวเท้าเข้าไปหาซูเหยียน ย่อตัวลงประจันหน้าในระยะประชิดที่สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแห่งความตาย “เขาอยู่ที่ไหน?”

ซูเหยียนคลี่ยิ้มจางๆ ที่มุมปาก รอยยิ้มจิ้งจอกหวนคืนมาเพียงครู่เดียว “ข้าจะบอกเจ้าทุกอย่างที่ข้ารู้... แต่เจ้าต้องรับปากว่าจะปล่อยข้าไปจากที่นี่พร้อมกับความลับที่เหลือ”

เซวี่ยอิงส่ายหัวพลางแค่นหัวเราะ “เจ้ามันไม่รู้จักจำจริงๆ ซูเหยียน... ในสภาพที่ใกล้เป็นศพแบบนี้ ยังคิดจะเอาความลับมาต่อรองเพื่อต่อลมหายใจอยู่อีกหรือ?”

หลินเยว่ซินจ้องลึกเข้าไปในตาของซูเหยียนด้วยสายตาที่เฉียบคมประหนึ่งใบมีด “ไม่... ข้าจะไม่ต่อรองใดๆ กับคนที่พ่ายแพ้ไปแล้วอย่างเจ้า”

นางนิ่งไปชั่วอึดใจก่อนจะเอ่ยประโยคที่เด็ดขาดที่สุด “แต่ข้าจะให้โอกาสเจ้าเพียงครั้งเดียว... จงพูดความจริงออกมาทั้งหมด แล้วข้าจะสงเคราะห์ให้เจ้าตายอย่างรวดเร็วโดยไม่ต้องทนทรมานกับพิษมารในร่างอีกต่อไป”

ซูเหยียนนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ เขาจ้องมองใบหน้าของพญามารสาวเบื้องหน้า ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างยอมรับในความพ่ายแพ้ที่หมดรูป

“สมแล้วที่เป็นผู้ทำลายเทียนหมิง...” เขากระซิบแผ่วเบา “สำนักเงามรณะ... ทางเหนือสุดของหุบเขาไร้รัก ที่นั่นคือสถานที่ที่หลินอู๋เชียนนำร่างของเขาไปซ่อนไว้เพื่อประกอบพิธีกรรมปลุกชีพ”

“แต่จงระวังให้ดีเยว่ซิน...” เขาเว้นจังหวะพลางมองนางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำเตือนสุดท้าย “สำนักเงามรณะไม่ได้มีไว้เพื่อล่าสังหารศัตรูเท่านั้น... แต่มันมีไว้เพื่อล่า ‘ตัวตน’ ใครก็ตามที่ก้าวเข้าไปที่นั่น หากจิตใจไม่เข้มแข็งพอ... เจ้าจะสูญเสียความเป็นตัวเองไปตลอดกาล”

ฉึก!

สิ้นคำพูดสุดท้าย พลังมารสีดำทมิฬที่ควบแน่นเป็นหนามแหลมก็พุ่งทะลุขั้วหัวใจของซูเหยียนอย่างแม่นยำและรวดเร็วเสียจนเจ้าตัวไม่ทันได้รู้สึกถึงความเจ็บปวด ดวงตาของชายหนุ่มบัณฑิตเบิกค้างอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะค่อยๆ สิ้นแสงลง ลมหายใจสุดท้ายถูกพรากไปท่ามกลางเงามืดที่มืดมิดที่สุด

หลินเยว่ซินยืนขึ้นช้าๆ นางไม่ได้มองซากศพเบื้องหน้าอีกเลย แววตาของนางกลับมาเยือกเย็นและนิ่งสงบประหนึ่งน้ำแข็งขั้วโลก

“เราไปทางเหนือกันเดี๋ยวนี้” นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทรงพลังอำนาจ

เซวี่ยอิงคลี่ยิ้มกว้างออกมาอย่างพึงพอใจ “ในที่สุด... เรื่องราวมันก็น่าสนุกขึ้นมาจริงๆ เสียทีนะน้องสาวข้า”

หลินเยว่ซินก้าวเดินออกจากห้องใต้ดินที่อับชื้นไปอย่างมั่นคง ทิ้งอดีตและความลับของเฟิงอวี่ไว้เบื้องหลังประหนึ่งเศษอิฐเศษหินที่ไร้ค่า นางไม่หันกลับไปมอง ไม่มีความลังเล และไม่มีความสงสารหลงเหลืออยู่ในใจอีกต่อไป

“ครั้งนี้...” นางพึมพำกับสายลมแรงที่พัดผ่านร่าง “ข้าจะไปเอาคำตอบทั้งหมดกลับมาด้วยมือของข้าเอง และจะไม่มีใครหน้าไหนมาหยุดข้าได้อีก!”

ความมืดมิดปกคลุมเส้นทางสู่ทางเหนือ ทว่าแสงแห่งความแค้นและการโหยหาในใจของหลินเยว่ซินกลับสว่างจ้าดุจกองไฟที่กำลังเผาผลาญโชคชะตา... สงครามที่แท้จริงเพื่อชิงตัวตนคืนมา กำลังจะเริ่มต้นขึ้นในหุบเขาไร้รัก!