ตอนที่ 31 หมากแรกนอกกรง

ตอนที่ 31 หมากแรกนอกกรง

สายลมหนาวเหน็บพัดกรรโชกผ่านซากปรักหักพังของสำนักเทียนหมิงที่บัดนี้เหลือเพียงเถ้าถ่านและเศษอิฐสีดำทะมึน กลิ่นอายความตายที่เคยรุนแรงเริ่มจางหายไปตามกาลเวลา ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่าใจหายประหนึ่งสุสานไร้ชื่อ ไร้ซึ่งเสียงกระบี่กระทบกัน ไร้ซึ่งเสียงตะโกนสั่งการ มีเพียงความว่างเปล่าที่หลงเหลือไว้เป็นอนุสาวรีย์แห่งโศกนาฏกรรมที่เพิ่งผ่านพ้น

หลินเยว่ซิน ยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้าประตูสำนักที่พังทลายลงครึ่งซีก แสงอาทิตย์ยามเช้าที่สาดส่องลงมาไม่ได้ช่วยให้ใบหน้าที่ซีดเซียวของนางดูอบอุ่นขึ้น นางไม่หันหลังกลับไปมองซากปรักหักพังนั้นอีกแม้เพียงวินาทีเดียว ไม่มีการเสียน้ำตา ไม่มีการอำลาต่อสถานที่ที่นางเคยเรียกว่าบ้าน ทว่าแท้จริงแล้วมันคือ "กรงขัง" ที่ชุบเลี้ยงนางด้วยคราบเลือดมาตลอดชีวิต

"ไปกันเถอะ"

น้ำเสียงของนางนิ่งสนิท ไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ เจือปน มันเป็นความสุขุมที่เกิดจากหัวใจที่แตกสลายจนไม่เหลือชิ้นดี นางก้าวเดินออกไปจากอาณาเขตของสำนักด้วยฝีเท้าที่มั่นคง ทิ้งอดีตที่ขมขื่นไว้เบื้องหลังประหนึ่งฝุ่นผง

เซวี่ยอิง เดินนำหน้าไปด้วยท่วงท่าที่สง่างามและเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ รอยยิ้มบางๆ ประดับบนริมฝีปากที่แต้มสีชาด ทว่าดวงตาของนางกลับไม่ได้ยิ้มตาม มันเต็มไปด้วยการคำนวณและการระแวดระวังทุกฝีก้าว นางรู้ดีว่าโลกภายนอกหุบเขาเทียนหมิงนั้นอันตรายยิ่งกว่าสนามรบที่พวกนางเพิ่งจากมา

"สำนักแรกที่เรากำลังจะมุ่งหน้าไป..." เซวี่ยอิงเอ่ยขึ้นโดยไม่หันกลับมามอง "ไม่ใช่ที่ที่อ่อนแอที่สุดเพื่อให้เจ้าได้พักฟื้นหรอกนะ แต่มันคือที่ที่ 'อันตรายที่สุด' และเจ้าเล่ห์ที่สุดในบรรดาเบญจภาคี"

"สำนักเฟิงอวี่..."

ชื่อนี้ทำให้บรรยากาศรอบกายดูเคร่งเครียดขึ้นมาทันที มันคือสำนักที่ขึ้นชื่อเรื่องการรวบรวมข่าวกรองและการควบคุม "ข้อมูล" ของทั้งยุทธภพ ข่าวลือทุกข่าว แผนการทุกอย่าง ลมหายใจของยอดฝีมือทุกคนล้วนผ่านการคัดกรองจากที่นั่น ไม่มีใครรู้ความจริงที่ซ่อนอยู่ภายใต้ม่านหมอกของเมืองเฟิงอวี่ เพราะคนที่พยายามจะสืบรู้ความลับของพวกมัน มักจะ "หายตัวไป" อย่างไร้ร่องรอยเสมอ

"ทำไมเราต้องไปที่นั่นก่อน?" หลินเยว่ซินถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แววตาของนางจ้องมองแผ่นหลังของเซวี่ยอิงอย่างต้องการคำตอบ

"เพราะถ้าเราเดินเกมโดยปราศจากข้อมูล..." เซวี่ยอิงหยุดฝีเท้าแล้วหันกลับมาสบตาเยว่ซินด้วยสายตาจริงจัง "เราจะถูกพวกมันปั่นหัวและเล่นงานจนย่อยยับก่อนจะได้ทันลงมือทำอะไรเสียอีก ในยุทธภพที่เต็มไปด้วยสุนัขจิ้งจอก คนที่กุมความลับได้มากที่สุดคือผู้ชนะ และหลินอู๋เชียนก็กุมอำนาจนั้นไว้ผ่านสำนักเฟิงอวี่มานานเกินไปแล้ว"

ระหว่างการเดินทางผ่านหัวเมืองเล็กๆ พวกนางพบว่าข่าวลือเรื่องการล่มสลายของสำนักเทียนหมิง (ซึ่งภายนอกรู้จักในชื่อสำนักหลัวอวิ๋น) ได้แพร่กระจายไปทั่วราวกับไฟลามทุ่ง

"เจ้าสำนักบาดเจ็บสาหัสและหายสาบสูญไป!"

"มีปีศาจสตรีคลุ้มคลั่งสังหารหมู่ศิษย์นับร้อยในคืนเดียว!"

"ภัยพิบัติครั้งใหม่กำลังจะมาเยือนยุทธภพ!"

ชื่อของหลินเยว่ซินเริ่มถูกเอ่ยถึงในฐานะ "ตัวอันตราย" และ "ปีศาจสาว" ที่ทุกคนต้องเกรงกลัว นางไม่ได้รู้สึกยินดียินร้ายต่อชื่อเสียงที่โสมมนั้น ทว่านางกลับใช้มันเป็นเครื่องเตือนใจว่านางได้ก้าวข้ามความเป็นมนุษย์ธรรมดาไปแล้ว

"มีคนกำลังตามเรามา"

เซวี่ยอิงกระซิบเสียงแผ่วเบาขณะที่พวกนางก้าวเข้าสู่ป่าทึบที่หนาแน่นไปด้วยหมอก นางไม่ได้หันไปมอง ทว่าสัญชาตญาณของเครื่องมือสังหารที่ถูกฝึกมาอย่างดีทำงานในทันที

หลินเยว่ซินหยุดฝีเท้าลงทันควัน นางหลับตาลงสัมผัสถึงความสั่นไหวของอากาศรอบกาย ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั้นและเย็นเยียบประหนึ่งคมดาบ

"ออกมาซะ ถ้าไม่อยากตายโดยไม่รู้ตัว"

เงียบสนิท... ก่อนที่เงาร่างสามสายในชุดดำสนิทจะโผล่ออกมาจากพุ่มไม้และยอดไม้อย่างรวดเร็ว พวกมันไม่มีตราสัญลักษณ์สำนักใดๆ ทว่าการเคลื่อนไหวที่พร้อมเพรียงและไร้เสียงนั้นบ่งบอกว่าพวกมันคือยอดนักฆ่าระดับสูง

ฟึ่บ!

นักฆ่าทั้งสามพุ่งเข้าจู่โจมพร้อมกันจากสามทิศทาง ประกายอาวุธลับวาววับฝ่าความมืดตรงเข้าหาจุดตายของเยว่ซิน

หลินเยว่ซินไม่ได้ดึงกระบี่ออกด้วยซ้ำ นางเพียงขยับกายไปข้างหน้าเพียงก้าวเดียว พลังมารสีดำจางๆ ระเบิดออกจากร่าง

ฉึก! คนแรกถูกนิ้วเรียวงามกระแทกเข้าที่ลูกกระเดือกจนกระดูกแตกละเอียดล้มลงสิ้นใจทันที

ปัง! คนที่สองถูกพลังกระแทกจนปลิวกระเด็นไปปะทะกับต้นไม้ใหญ่จนซี่โครงหักทิ่มปอดตายคาที่

ส่วนคนสุดท้ายหยุดชะงักกึกด้วยความตกตะลึง เมื่อเห็นเพื่อนร่วมงานตายลงในพริบตา

หลินเยว่ซินพุ่งเข้าหาคนสุดท้ายในชั่วอึดใจ นางคว้าลำคอของมันแล้วกดลงกับพื้นดินอย่างแรงจนฝุ่นคลุ้ง สายตามืดมิดจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่สั่นระริกของศัตรู

"ใครส่งพวกเจ้ามา?"

ชายชุดดำคนนั้นไม่ได้แสดงความหวาดกลัว เขาเพียงแค่แค่นหัวเราะออกมาพร้อมกับเลือดที่ไหลทะลักจากปาก "ช้าไปแล้ว... ท่านหญิงปีศาจ... ความลับของท่านไม่มีทาง... รอดพ้นจากสายตาของหอเฟิงอวี่..."

พูดจบ มันก็ตัดสินใจกัดลิ้นตัวเองจนขาดสะบั้นและสิ้นใจลงในทันทีเพื่อรักษาความลับ

"กัดลิ้นฆ่าตัวตายเพื่อปิดปาก..." เซวี่ยอิงเดินเข้ามาพิจารณาศพด้วยใบหน้าเคร่งขรึม "นี่ไม่ใช่ฝีมือนักฆ่ารับจ้างทั่วไปแน่นอน แต่มันคือสุนัขรับใช้ที่จงรักภักดีระดับสูง"

"ดูเหมือนสำนักเฟิงอวี่จะรู้ล่วงหน้าแล้วว่าเรากำลังมุ่งหน้าไปหาพวกมัน" เซวี่ยอิงเอ่ยพลางมองไปยังทิศทางของเมืองที่เป็นจุดหมาย "เกมนี้พวกมันเป็นคนกุมกระดาน และเรากำลังเดินเข้าไปในรังจิ้งจอก"

หลินเยว่ซินยืนขึ้นช้าๆ นางมองดูศพนักฆ่าด้วยแววตาที่สงบนิ่งประหนึ่งผิวน้ำที่ไร้ระลอก "งั้นก็ดี... ในเมื่อพวกมันอยากเล่นเกมนัก ข้าก็จะจัดให้"

"ข้าไม่อยากหลบซ่อนอยู่ในเงามืดอีกต่อไปแล้ว" เสียงของเยว่ซินทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยเจตจำนงแห่งการทำลายล้าง "ถ้าโลกนี้มองว่าข้าคือปีศาจ... ข้าก็จะไปหาพวกมันในฐานะปีศาจจริงๆ"

"ข้าจะไม่เป็นหมากที่รอให้คนอื่นมาเดินอีกต่อไป แต่ข้าจะเดินหมากตัวแรกด้วยตัวข้าเอง"

เซวี่ยอิงเลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจ แววตาของนางฉายชัดถึงความชื่นชม "เจ้าตั้งใจจะเข้าไปในเมืองเฟิงอวี่แบบเปิดเผยตัวงั้นหรือ? นั่นเท่ากับเป็นการท้าทายคนทั้งยุทธภพเลยนะ"

"ไม่ใช่แค่เปิดเผย..." หลินเยว่ซินหันมาสบตาเซวี่ยอิง ดวงตาของนางนิ่งสงบ เย็นเยียบ และทรงพลัง "แต่ข้าจะทำให้พวกมันทุกคนต้องสยบแทบเท้า และออกมา 'ต้อนรับ' ข้าด้วยความหวาดกลัว"

"ถ้าเราไปแบบเงียบเชียบ... เราจะเป็นเพียงเหยื่อที่รอวันถูกเชือด" เยว่ซินวิเคราะห์อย่างเลือดเย็น "แต่ถ้าเราไปแบบยิ่งใหญ่และอึกทึก... เราจะเป็น 'ตัวแปร' ที่ทุกคนมิอาจมองข้าม และนั่นจะทำให้พวกมันเริ่มระแวงกันเอง"

เซวี่ยอิงคลี่ยิ้มกว้างออกมาอย่างพึงพอใจ "เริ่มเข้าใจกติกาของเกมอำนาจแล้วสินะ... ดีมาก เยว่ซิน ถ้าเช่นนั้นข้าก็จะช่วยเจ้าทำลายกระดานนี้ให้ย่อยยับเอง"

เบื้องหน้าของพวกนางคือเมืองเฟิงอวี่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางขุนเขา แม้ภายนอกจะดูสงบเงียบ ทว่าหลินเยว่ซินสัมผัสได้ถึงสายตานับร้อยคู่ที่กำลังจับจ้องและกับดักนับพันที่ถูกวางไว้รอคอย

หลินเยว่ซินก้าวเดินต่อไปบนเส้นทางสายหลัก นางไม่ได้พยายามปกปิดพลังมารในร่างอีกต่อไป ไอสังหารสีดำจางๆ เริ่มแผ่ออกมาปกคลุมรอบกายประหนึ่งม่านมรณะ ทุกย่างก้าวของนางเต็มไปด้วยอำนาจที่ทำให้สิ่งมีชีวิตรอบข้างต้องสั่นสะท้าน

"ถ้าพวกมันโหยหาความตายด้วยการอยากรู้ว่าข้ามาถึงเมื่อไหร่..." นางเอ่ยแผ่วเบากับสายลม "งั้นข้าก็จะไปบอกพวกมันถึงที่... ว่า 'ข้า' มาเพื่อทวงคืนทุกสิ่งอย่างที่พวกมันช่วงชิงไป!"

ความเงียบสงัดครั้งใหม่กำลังจะเกิดขึ้นที่เมืองเฟิงอวี่ ทว่าคราวนี้มันจะเป็นความเงียบที่ตามมาหลังจากการนองเลือดครั้งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ของสำนักข้อมูลแห่งยุทธภพ