ตอนที่ 38 คนที่ไม่ใช่เขา

ตอนที่ 38 คนที่ไม่ใช่เขา

หิมะภายนอกยังคงโปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสาย ประหนึ่งหยาดน้ำตาจากสรวงสวรรค์ที่แข็งตัวเป็นผลึกแก้ว มันร่วงหล่นลงมาอย่างเชื่องช้า เงียบเชียบ และเยือกเย็น จนทำให้โลกทั้งใบตกอยู่ในภวังค์แห่งความเหน็บหนาวที่กัดกินไปถึงขั้วหัวใจ ทว่าภายในกำแพงหินอันหนาทึบของสำนักเงามรณะ ความหนาวเหน็บนั้นกลับทวีคูณขึ้นอีกหลายเท่าตัว

เบื้องหน้าของหลินเยว่ซินคือกำแพงหินสูงตระหง่านที่ดูราวกับจะค้ำยันแผ่นฟ้า มันดูทึบตัน ไร้ซึ่งตราสัญลักษณ์สำนัก ไร้ซึ่งคำจารึกชื่อแซ่บรรพชน มีเพียงผิวสัมผัสที่ขรุขระของหินโบราณและความ “ว่างเปล่า” ที่แผ่ซ่านออกมาคุกคามผู้มาเยือน

ที่นี่ไม่ใช่สำนักที่มีไว้เพื่อโอ้อวดบารมี แต่มันคือหลุมศพที่ยังมีลมหายใจของผู้ที่ละทิ้งโลกภายนอกไปแล้ว

หลินเยว่ซินไม่ได้มีความลังเลใจแม้เพียงเสี้ยววินาที นางก้าวเท้าข้ามผ่านประตูหินหนาหนักเข้าไปอย่างมั่นคง ทิ้งแสงสว่างรำไรของทุ่งหิมะไว้เบื้องหลังประหนึ่งการเดินเข้าสู่ปากของอสูรกายที่หลับใหล

ฟึ่บ

วินาทีที่ร่างของนางก้าวพ้นขีดจำกัดของประตู เสียงบางอย่างในอากาศพลันถูกตัดขาดไปอย่างกะทันหัน บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปประหนึ่งนางหลุดเข้าไปในอีกมิติหนึ่ง

“...!”

หัวใจของหลินเยว่ซินกระตุกวูบ พลังมารอันเข้มข้นที่เคยพุ่งพล่านอยู่ในเส้นลมปราณประหนึ่งลาวาเดือด บัดนี้กลับ “เงียบสงบ” ลงอย่างน่าประหลาด ราวกับมันถูกแช่แข็งหรือถูกกำราบด้วยอำนาจที่เหนือกว่า นางรู้สึกได้ถึงความผิดปกติที่รุนแรงประหนึ่งมีมือที่มองไม่เห็นกระชากส่วนหนึ่งของจิตวิญญาณออกไปจากร่าง

“ที่นี่...” ชายชุดดำผู้พิทักษ์ประตูเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาที่ฟังดูคล้ายเสียงกระซิบของคนตาย “พลังอำนาจหรือวิชามารที่เจ้าภูมิใจนักหนา ไม่ใช่สิ่งที่สำคัญอีกต่อไป”

เขามองจ้องดวงตาที่วูบไหวของนาง “ตัวตนและจิตวิญญาณของเจ้าต่างหาก... คือสิ่งเดียวที่จะตัดสินว่าเจ้าคู่ควรจะเดินออกไปจากที่นี่หรือไม่”

นางเดินลึกเข้าไปตามทางเดินหินที่ยาวเหยียดและมืดสลัว ไร้ซึ่งแสงจากคบเพลิง ไร้ซึ่งเสียงฝีเท้าของผู้คน แม้แต่เสียงลมหายใจของตัวเองก็ดูเหมือนจะหายไปในความเงียบสงัดที่กดทับดั่งกำแพงเหล็ก ทุกก้าวย่างเต็มไปด้วยความอึดอัดที่บีบคั้นประสาท จนกระทั่งน้ำเสียงเย็นเยียบของผู้โอบอุ้มความมืดสั่งให้หยุดเดิน

“หยุด...”

ประตูหินบานยักษ์ที่เบื้องหน้าค่อยๆ เลื่อนเปิดออกช้าๆ เสียงเสียดสีของหินดังครืดคราดประหนึ่งเสียงคำรามของปีศาจโบราณ

ภายในห้องนั้นกว้างขวางและว่างเปล่า ไร้ซึ่งเครื่องเรือนหรือการตกแต่งใดๆ มีเพียงแสงสีเทาหม่นที่ลอดผ่านช่องลมเบื้องบนลงมาตกกระทบยังร่างร่างหนึ่งที่ยืนตระหง่านอยู่กึ่งกลางห้อง

หลินเยว่ซินชะงักฝีเท้า ลมหายใจของนางสะดุดขาดตอนไปชั่วขณะ หัวใจที่เคยเยือกเย็นประหนึ่งหยดน้ำแข็งกลับมาเต้นรัวแรงจนเจ็บปวดในอก

ดวงตาของนางเบิกกว้างจับจ้องไปยังแผ่นหลังที่คุ้นเคย แผ่นหลังที่นางเคยซบหน้าลงพึ่งพิงในยามที่โลกทั้งใบพังทลาย

“...เซียวหาน”

ชื่อนั้นไม่ได้หลุดรอดออกมาจากลำคอ ทว่าเป็นเสียงที่ตะโกนก้องอยู่ในห้วงสำนึกที่แตกสลาย

เขายืนอยู่ตรงนั้นจริงๆ ในท่วงท่าที่สง่างามทว่าเย็นเยียบประหนึ่งรูปสลักน้ำแข็ง เมื่อเขาสัมผัสได้ถึงผู้มาเยือน ร่างนั้นจึงค่อยๆ หันกลับมาอย่างเชื่องช้า

ทว่าสิ่งที่หลินเยว่ซินพบกลับไม่ใช่ดวงตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักและความอ่อนโยนอย่างที่นางโหยหา

ดวงตาของเซียวหานในยามนี้ “ว่างเปล่า” ราวกับก้นบึ้งของมหาสมุทรที่มืดมิด ไร้ซึ่งร่องรอยของความรู้สึก ไร้ซึ่งความจำ และไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์ ใบหน้าของเขานิ่งสนิทประหนึ่งหน้ากากหินที่ไร้ชีวิต

เขามองมาที่นาง... เหมือนมองดูเศษฝุ่นหรือคนแปลกหน้าที่ไร้ตัวตน

“...ผู้บุกรุก”

น้ำเสียงที่หลุดออกมาจากริมฝีปากของเขานั้นแหบพร่า ต่ำลึก และเย็นเฉียบประหนึ่งน้ำแข็งขั้วโลก มันไม่มีโทนอารมณ์ใดๆ เจือปน ไม่มีคำว่า “เยว่ซิน” และไม่มีความโหยหาที่เคยสัญญากันไว้ก่อนความตาย

เขาก้าวเดินเข้าหาหญิงสาวช้าๆ ทว่าทุกย่างก้าวกลับแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาลที่แทบจะสยบทุกสิ่งในห้องให้หมอบราบ

เซวี่ยอิงที่เดินตามหลังมาถึงกับขยับกายเตรียมพร้อม นางกระซิบเสียงแผ่วเบาด้วยความกังวล “ระวังตัวด้วยเยว่ซิน... ชายคนนี้ไม่ใช่คนที่เจ้ารู้จักอีกต่อไปแล้ว รังสีฆ่าฟันของเขามันอำมหิตเกินไป”

ทว่าหลินเยว่ซินกลับยืนนิ่งประหนึ่งถูกสาป นางไม่ขยับกายหลบหนี และไม่ยกมือขึ้นมาตั้งรับ นางทำเพียงแค่ยืนรอ... รอคอยให้เขาเดินเข้ามาในระยะที่ใกล้พอจะมองเห็นกันชัดๆ

เซียวหานหยุดลงห่างจากนางเพียงไม่กี่ก้าว แววตาของเขายังคงนิ่งสนิทประหนึ่งผิวน้ำที่ตายซาก

“เจ้าคือใคร?”

คำถามสั้นๆ นั้นเปรียบเสมือนใบมีดที่คมกริบ กรีดลงบนแผลใจของหลินเยว่ซินช้าๆ อย่างไร้ความปรานี อะไรบางอย่างในอกของนางพังทลายลงในพริบตา ความรู้สึกเจ็บปวดที่เหนือกว่าตอนถูกพลังมารกัดกินร่างกายรุมล้อมนางจนแทบจะทรงตัวไม่อยู่

ทว่าภายนอก นางยังคงนิ่งสงบ แววตาที่สั่นระริกถูกซ่อนไว้ภายใต้ความแข็งกร้าว

“ข้าคือคนที่เจ้าควรจะจำได้แม่นที่สุด... เซียวหาน”

“ข้าไม่จำ”

เขาตอบกลับทันควัน น้ำเสียงนั้นชัดเจนและเด็ดขาดไร้ซึ่งความลังเล ราวกับคำพูดนั้นถูกกลั่นออกมาจากจิตวิญญาณที่ถูกลบเลือนไปจนสิ้น

เซียวหานยกมือขึ้นช้าๆ พลังงานบางอย่างเริ่มควบแน่นรอบกายเขา มันไม่ใช่พลังมารสีดำ และไม่ใช่พลังปราณที่บริสุทธิ์ แต่มันคือพลังที่ “เย็น” และลุ่มลึกยิ่งกว่าสิ่งใดที่นางเคยพบเจอ

ฟึ่บ!!!

แรงอัดมหาศาลพุ่งเข้าใส่หลินเยว่ซินในชั่วอึดใจ หลินเยว่ซินยกแขนขึ้นตั้งรับตามสัญชาตญาณ ทว่าแรงปะทะนั้นมหาศาลจนนางต้องถอยหลังกรูดไปหนึ่งก้าวเต็มๆ

ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วแขน ทว่าความเจ็บที่ลึกกว่าคือความจริงที่ว่า... ชายคนนี้กำลังลงมือสังหารนางด้วยมือของเขาเอง

ภาพจำในอดีตที่เขาเคยโอบกอดนาง ยอมสละชีวิตเพื่อปกป้องนาง ผุดขึ้นมาสลับกับภาพปีศาจไร้หัวใจที่อยู่ตรงหน้า มือของหลินเยว่ซินเริ่มสั่นเทาอย่างที่ไม่อาจควบคุมได้

เซียวหานจ้องมองมือนั้นครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยคำพูดที่แทงลึกยิ่งกว่าคมดาบ

“...อ่อนแอ”

คำพูดเพียงคำเดียว ทว่ามันกลับสั่นสะเทือนโลกทั้งใบของพญามารสาว

“ที่แห่งนี้... คนที่อ่อนแอและยึดติดกับอดีตที่ไร้ค่า ไม่มีที่ว่างให้ยืนอยู่อีกต่อไป”

สิ้นเสียงคำประกาศ เขาก็พุ่งทะยานเข้าหานางประหนึ่งลูกศรที่ถูกยิงออกจากแล่ง การโจมตีของเขารวดเร็ว หนักหน่วง และไร้ความปรานี เขา "ฆ่า" ทุกอย่างที่ขวางหน้าประหนึ่งนางเป็นศัตรูคู่อาฆาตที่ต้องถูกกำจัดทิ้ง

หลินเยว่ซินพยายามตั้งรับทุกกระบวนท่าอย่างสุดกำลัง ทว่านางกลับไม่ยอมออกกระบวนท่าสวนกลับแม้แต่ครั้งเดียว นางยอมถอย ยอมบาดเจ็บ แต่ไม่ยอมใช้พลังเพื่อทำร้ายเขา

“เจ้าจะไม่สู้รึ?” น้ำเสียงของเขาเย็นยะเยือกขณะที่ฟาดฝ่ามือเข้าใส่จุดตาย

“ข้าไม่มีวันสู้... กับเจ้า” นางตอบกลับเสียงสั่นพร่า

วินาทีนั้นเอง ที่ดวงตาที่ว่างเปล่าของเซียวหานเกิดอาการ “ไหว” เพียงเล็กน้อย มันรวดเร็วและแผ่วเบาเสียจนแทบจะสังเกตไม่เห็น ทว่าหลินเยว่ซินมองเห็นมัน... เห็นประกายเล็กๆ ที่บอกว่าตัวตนที่แท้จริงของเขายังไม่ได้ดับสูญหายไปหมดสิ้น

ทว่ามันกลับทำให้เขารู้สึกสับสนและโกรธเกรี้ยวมากขึ้น เซียวหานกดพลังลงมาหนักกว่าเดิมประหนึ่งต้องการจะลบเลือนความรู้สึกที่รบกวนใจนั้นทิ้งไป

ปัง!!!

แรงระเบิดของพลังส่งร่างของหลินเยว่ซินลอยกระเด็นไปกระแทกกับกำแพงหินอย่างรุนแรง เลือดสีแดงสดไหลซึมออกจากมุมปากและบาดแผลตามร่างกาย นางทรุดลงกับพื้นหินที่เย็นเฉียบ ห้องทั้งห้องกลับสู่ความเงียบงันที่น่าสยดสยอง

“ออกไปจากที่นี่เสีย... ก่อนที่ข้าจะเปลี่ยนใจปลิดชีพเจ้าทิ้ง”

เซียวหานเอ่ยสั่งคำเดียวแล้วหันหลังกลับไปประหนึ่งภารกิจเสร็จสิ้น น้ำเสียงของเขากลับมานิ่งสนิทและไร้อารมณ์เหมือนเดิมทุกประการ

หลินเยว่ซินค่อยๆ พยุงกายลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก นางเช็ดเลือดที่มุมปากออกช้าๆ แววตาที่เคยมืดมิดบัดนี้กลับประกายเจตจำนงที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าครั้งใดๆ

แม้หัวใจจะแตกสลาย แต่ความโหยหาและความรักกลับแปรเปลี่ยนเป็นแรงผลักดันที่มหาศาล

“ในเมื่อเจ้าลืมทุกอย่างไปแล้ว... ในเมื่อเจ้าเลือกที่จะทิ้งตัวตนของเจ้าไว้ที่นี่...”

นางจ้องมองแผ่นหลังที่เย็นชาของเขาเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะถอยออกมาจากห้อง

“งั้นข้าจะเป็นคนเข้าไปฉุดกระชากวิญญาณของเจ้ากลับมาเอง... ข้าจะทำให้เจ้ากลับมาจำชื่อของข้าให้ได้ ต่อให้ต้องทำลายสำนักนี้ทิ้งไปพร้อมกับเจ้าก็ตาม!”

ความมืดมิดปกคลุมเส้นทางเบื้องหน้า ทว่าหลินเยว่ซินรู้แล้วว่าสงครามครั้งต่อไปที่นางต้องสู้... คือสงครามเพื่อแย่งชิงหัวใจและตัวตนของชายคนเดียวที่นางรักกลับคืนมา!