ตอนที่ 37 ดินแดนที่ไม่มีชื่อ

ตอนที่ 37 ดินแดนที่ไม่มีชื่อ

สายลมเหนือพัดกรรโชกหอบเอาไอเย็นจัดกรีดผ่านผิวหนังประหนึ่งใบมีดอาบยาพิษ มันไม่ได้เพียงแค่หนาว แต่มันคือความ "เจ็บ" ที่ซึมลึกเข้าสู่กระดูก ยิ่งพวกนางก้าวเดินลึกเข้าไปในเขตหุบเขาไร้รัก อุณหภูมิรอบกายก็ยิ่งดิ่งวูบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอขาวหนาทึบ

เบื้องหน้าคือเทือกเขาสูงตระหง่านที่ถูกปกคลุมด้วยหิมะขาวโพลนจนสุดลูกหูลูกตา ไร้ซึ่งร่องรอยของสิ่งมีชีวิต ไร้ซึ่งเงาของผู้สัญจร ราวกับว่าที่นี่คือสุดขอบโลกที่ถูกเทพเจ้าหลงลืม ความงดงามของหิมะที่ขาวสะอาดกลับแฝงไปด้วยความรู้สึกอันน่าสะพรึงกลัวประหนึ่งผ้าขาวที่ใช้ห่อศพผืนใหญ่ที่ปูทับความลับอันดำมืดไว้เบื้องล่าง

สิ่งที่น่ากลัวที่สุดในดินแดนแห่งนี้ไม่ใช่ความหนาว ทว่ามันคือ "ความเงียบ"

ไม่มีเสียงนกร้อง ไม่มีเสียงสัตว์ป่าที่ควรจะหลบซ่อนอยู่ตามพงหญ้า แม้แต่เสียงลมที่พัดผ่านซอกหินก็ยังเบาบางจนดูผิดปกติ มันคือ "ความว่างเปล่า" ที่สมบูรณ์แบบจนหลินเยว่ซินได้ยินเสียงเลือดที่สูบฉีดอยู่ในกายของตัวเองชัดเจนอย่างน่าประหลาด

“ที่นี่...” เซวี่ยอิง หยุดฝีเท้าลงกะทันหัน นางกวาดสายตามองไปรอบด้านด้วยท่าทีระแวดระวังถึงขีดสุด “มันเงียบเกินไปเยว่ซิน เงียบจนเหมือนว่าเรากำลังเดินอยู่ในปากของอสูรกายที่กำลังหลับใหล”

หลินเยว่ซินไม่เอ่ยคำใด แต่นางขยับมือที่กุมด้ามกระบี่ไว้เพียงเล็กน้อยเพื่อเตรียมพร้อมสภาวะตั้งรับ สัญชาตญาณของพญามารในร่างกำลังกรีดร้องเตือนนางว่า ในความว่างเปล่าที่มองเห็นด้วยตาเปล่านี้... มีบางสิ่งบางอย่างที่มีตัวตนกำลัง “จ้องมอง” พวกนางอยู่จากทุกทิศทาง

กรอบ...

เสียงฝ่าเท้าที่ย่ำลงบนหิมะหนานุ่มดังกึกก้องเกินปกติในมวลอากาศที่นิ่งสนิท ทุกก้าวที่ขยับไปข้างหน้าคือการท้าทายมัจจุราชที่เร้นกายอยู่ใต้หิมะ

“หยุด!”

หลินเยว่ซินเอ่ยสั่งเสียงต่ำพรัอมดึงรั้งเซวี่ยอิงไว้ทันที แววตาของนางวาวโรจน์ด้วยรังสีสังหาร ทว่ามันกลับสายเกินไปเพียงเสี้ยวอึดใจ

วูบ!

พื้นดินที่ดูเหมือนมั่นคงพลันยุบตัวลงอย่างกะทันหัน

ฟึ่บ!!!

เงาดำมืดนับสิบพุ่งทะยานขึ้นมาจากใต้ชั้นหิมะหนาประหนึ่งอสรพิษที่ซุ่มรอเหยื่อ พวกมันเคลื่อนที่ได้รวดเร็ว ปราศจากเสียง และแม่นยำเกินกว่าที่จะเป็นมนุษย์ทั่วไป

การจู่โจมเกิดขึ้นในชั่วพริบตา คมดาบวาววับตัดผ่านม่านหมอกหิมะมุ่งตรงสู่จุดตาย หลินเยว่ซินเบี่ยงกายหลบได้อย่างหวุดหวิด ทว่าความเร็วของศัตรูนั้นเหนือชั้นเกินคาด

ฉัวะ!

คมมีดลึกลับบาดผ่านผิวแก้มของนางไปเพียงบางเบา ทว่ามันกลับเรียกเลือดสีแดงฉานให้หยดลงบนพื้นหิมะขาวโพลนอย่างชัดเจน สีแดงสดที่ตัดกับสีขาวประหนึ่งการเจิมเลือดลงบนแท่นบูชา

ทันทีที่หยาดเลือดสัมผัสกับหิมะ เงาดำทั้งหมดพลันชะงักกึกหยุดนิ่งอยู่กับที่พร้อมกันประหนึ่งถูกสั่งการด้วยจิตวิญญาณดวงเดียว พวกมันยืนล้อมกรอบคนทั้งสองไว้ในระนาบที่สมบูรณ์แบบ

“พวกมัน... พวกมันกำลังได้กลิ่นเลือดของเจ้า” เซวี่ยอิงพึมพำน้ำเสียงสั่นพร่าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

เงาดำเริ่มทวีจำนวนมากขึ้น จากหนึ่งเพิ่มเป็นสิบ จากสิบเพิ่มเป็นร้อย พวกมันปรากฏกายออกมาจากความว่างเปล่าอย่างไร้ที่มาที่ไป ไม่มีการพูดจา ไม่มีการข่มขวัญ และไม่มีสัญญาณใดๆ ว่าพวกมันเป็นมนุษย์ที่มีเลือดเนื้อ

ฉึก! ฉับ! ปัง!

เสียงโลหะปะทะเนื้อและเสียงระเบิดของพลังทำลายล้างความเงียบงันลงทันที หลินเยว่ซินวาดกระบี่มารออกไปเป็นวงกว้าง ทว่าสิ่งที่นางพบกลับเป็นความว่างเปล่าที่โต้กลับมาอย่างรุนแรง

พวกมันไม่เหมือนนักฆ่าที่นางเคยเจอที่เฟิงอวี่หรือเทียนหมิง พวกมันไม่ลังเล ไม่ถอยหนี และที่น่าสยดสยองที่สุดคือพวกมัน "ไม่กลัวตาย" ราวกับว่าร่างกายเหล่านั้นเป็นเพียงเปลือกนอกที่ไร้วิญญาณ

“นี่ไม่ใช่นักฆ่ารับจ้างทั่วไปแล้วเยว่ซิน...” เซวี่ยอิงกัดฟันกรอดพลางต้านรับคมดาบที่พุ่งเข้ามาจากทุกทิศทาง “วิธีการเคลื่อนไหวแบบนี้... สัญชาตญาณที่กระหายเลือดแต่ไร้อารมณ์แบบนี้... มันคือ ‘นักล่า’ ที่ถูกฝึกมาเพื่อกัดกินวิญญาณโดยเฉพาะ!”

ทันใดนั้น เงาดำร่างหนึ่งที่ดูทรงพลังกว่าตนอื่นพุ่งตรงเข้าหาหลินเยว่ซิน ทว่ามันกลับไม่ลงมือสังหารในทันที แต่มันกลับหยุดยืนอยู่ตรงหน้าในระยะประชิด แล้วจ้องมองนางด้วยแววตาที่กลวงโบ๋ไร้ซึ่งนัยน์ตา

มันเป็นดวงตาที่ว่างเปล่า... ว่างเปล่าเสียจนน่าใจหาย ราวกับว่าคนเบื้องหน้านางได้สูญเสียความเป็นมนุษย์ไปนานแสนนานแล้ว

“...เจ้าคือตัวอะไรกันแน่?”

เสียงที่หลุดออกมาจากเงาดำนั้นแหบพร่าและฟังดูบิดเบี้ยวประหนึ่งเสียงลมหายใจของคนตายที่ขูดขีดลงบนแผ่นไม้

ทุกอย่างรอบด้านพลันหยุดนิ่งลงทันทีประหนึ่งถูกหยุดเวลาไว้

“ข้าถามว่า... เจ้าคือตัวอะไรกันแน่?”

มันไม่ใช่การถามชื่อแซ่ และไม่ใช่การถามถึงชาติตระกูล แต่มันคือการตั้งคำถามต่อ "สิ่ง" ที่อยู่ภายใต้ร่างเนื้อของนาง

“ข้าถามว่า... ในยามนี้ เจ้ายังหลงเหลือความเป็นมนุษย์อยู่บ้างหรือไม่?”

หลินเยว่ซินไม่ได้เอ่ยปากตอบคำถามที่แสนประหลาดนั้น นางเพียงแค่มองสบตาที่ว่างเปล่าคู่นั้นด้วยสายตาที่เย็นเฉียบยิ่งกว่าหิมะรอบกาย นางขยับกายเพียงก้าวเดียวที่แฝงไปด้วยเจตจำนงแห่งการสังหาร

ฉึก!

คมพลังมารที่เข้มข้นจนกลายเป็นสีดำสนิทพุ่งทะลวงเข้ากลางอกของเงาดำตนนั้นอย่างแม่นยำ ทว่าสิ่งที่น่าตกใจคือมันกลับไม่ล้มลง และไม่มีเลือดไหลออกมาแม้แต่หยดเดียว

รอยยิ้มบางๆ ที่ดูบิดเบี้ยวและผิดรูปปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเงาดำนั้น “ไม่ใช่... เจ้าไม่ใช่เพียงแค่มนุษย์ที่ถือครองพลังมาร...”

ร่างของมันค่อยๆ แตกสลายกลายเป็นหมอกควันสีเทาและเลือนหายไปกับสายลมหนาว ทิ้งไว้เพียงประโยคสุดท้ายที่ดังก้องอยู่ในม่านหิมะ

ความเงียบกลับเข้าปกคลุมอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้บรรยากาศกลับเปลี่ยนไป อากาศรอบด้านดูเหมือนจะหนักอึ้งขึ้นหลายเท่าจนทำให้การหายใจกลายเป็นเรื่องยากลำบาก เซวี่ยอิงหรี่ตาลงมองภาพเหตุการณ์เบื้องหน้าด้วยความเคร่งเครียด

“พวกมันไม่ได้พุ่งเข้ามาเพื่อฆ่าเราให้ตายในทันทีเยว่ซิน...” นางเอ่ยด้วยเสียงที่สั่นพร่า “แต่พวกมันกำลังทำการ ‘คัดเลือก’ ...คนที่ไม่มีคุณสมบัติพอจะก้าวข้ามประตูนรกนี้ไป จะต้องกลายเป็นส่วนหนึ่งของทุ่งหิมะนี้ตลอดกาล”

“เจ้าสอบผ่านด่านแรกแล้ว... แขกผู้มาเยือน”

เสียงหนึ่งดังก้องมาจากทางด้านหลังของพวกนางอย่างไม่มีที่มาที่ไป หลินเยว่ซินหันกลับไปมองทันที และสิ่งที่นางพบคือชายผู้หนึ่งในชุดคลุมสีเทาหม่นที่ยืนอยู่บนยอดหิมะอันนุ่มนวล ทว่าสิ่งที่น่าตกใจคือเท้าของเขาไม่ทิ้งรอยเท้าไว้บนหิมะแม้แต่นิดเดียว

ดวงตาของเขาว่างเปล่าและแห้งแล้งประหนึ่งซากศพที่ถูกแช่แข็งมานับศตวรรษ

“ยินดีต้อนรับ...” เสียงของเขาสม่ำเสมอและแผ่วเบาประหนึ่งเสียงกระซิบของลมฤดูหนาว “สู่สำนักเงามรณะ สถานที่ที่ความตายคือการเริ่มต้น และชีวิตคือพันธนาการที่น่ารังเกียจ”

เขาก้าวลงจากยอดหิมะช้าๆ ทว่าทุกย่างก้าวที่เขาขยับ แรงกดดันในอากาศกลับทวีความรุนแรงขึ้นจนหลินเยว่ซินรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังถูกบีบอัดด้วยพลังงานมหาศาล

“ที่แห่งนี้...” เขาหยุดลงตรงหน้าคนทั้งสอง “ผู้ใดก็ตามที่ปรารถนาจะก้าวเข้าไปหาความจริงที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังม่านหมอก... ผู้นั้นจักต้องทอดทิ้ง ‘ตัวตน’ และความเป็นมนุษย์ทั้งหมดไว้ที่ข้างนอกนรกแห่งนี้เสียก่อน”

เขามองจ้องลึกเข้าไปในดวงตามืดมิดของหลินเยว่ซินประหนึ่งกำลังตรวจสอบความพร้อมของภาชนะ

หลินเยว่ซินไม่ได้ถอยหนี และไม่ได้หลบสายตาที่น่าสะพรึงกลัวนั้น นางยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางพายุหิมะ แววตานิ่งสงบและเย็นเยียบประหนึ่งราชินีแห่งเหมันตฤดู

“ข้าจะไม่ทิ้งสิ่งใดไว้ข้างหลังทั้งนั้น...” นางเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่ทรงพลังและชัดเจน “และข้าจะเป็นคนลากเอา ‘ตัวตน’ ของข้า รวมถึงคนของข้า กลับออกมาจากนรกของพวกเจ้าด้วยมือคู่นี้เอง!”

สายลมเหนือคำรามกึกก้องตอบรับคำประกาศนั้น ประตูนรกแห่งสำนักเงามรณะกำลังจะเปิดออก และสิ่งที่รออยู่ข้างใน... คือความจริงที่จะเปลี่ยนผันโชคชะตาของทุกสรรพสิ่งไปชั่วนิรันดร์