ตอนที่ 32 คนที่มองเห็นเรา

ตอนที่ 32 คนที่มองเห็นเรา

เมืองเฟิงอวี่... นครแห่งข้อมูลและความลับที่ไม่เคยหลับใหล เสียงอึกทึกของฝูงชนที่สัญจรไปมาปะปนกับเสียงตะโกนเรียกแขกของเหล่าพ่อค้าวานิช ข่าวลือสารพัดทิศทางไหลเวียนอยู่ตามโรงน้ำชาและตรอกซอกซอยประหนึ่งกระแสน้ำเชี่ยวที่ไม่มีวันหยุดนิ่ง ทว่าภายใต้ความวุ่นวายที่ดูเป็นปกติเหล่านั้น กลับแฝงไปด้วยสายตานับร้อยคู่ที่คอยเฝ้าสังเกตทุกความเคลื่อนไหวของผู้ที่ย่างกรายเข้ามา

หลินเยว่ซินก้าวผ่านประตูเมืองบานยักษ์เข้ามาด้วยท่วงท่าที่สง่างามทว่าเปี่ยมไปด้วยรังสีอำมหิต นางไม่ได้พยายามปกปิดตัวตนหรือซ่อนเร้นพลังมารในร่างอีกต่อไป ไอสังหารสีดำจางๆ แผ่ออกมารอบกายอย่างช้าๆ มันเบาบางทว่าชัดเจนพอที่จะทำให้บรรยากาศรอบข้างเย็นยะเยือกขึ้นมาในพริบตา

นางเดินไปตามถนนสายหลักประหนึ่งพญามารที่กำลังสำรวจอาณาจักรใหม่ ทุกย่างก้าวของนางคือการท้าทายศัตรูที่ซ่อนอยู่ในเงามืด

ผู้คนรอบข้างที่เคยเดินเบียดเสียดกันพลันชะงักกึกไปเพียงเสี้ยววินาที ราวกับฟันเฟืองของเมืองนี้สะดุดลงชั่วคราว ก่อนที่พวกเขาจะกลับไปทำกิจกรรมของตนตามเดิมอย่างรวดเร็วประหนึ่งไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น ทว่าหลินเยว่ซินสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงที่ซ่อนอยู่... สายตาของคนเหล่านั้นไม่ใช่สายตาของชาวบ้านธรรมดา แต่มันคือสายตาที่เต็มไปด้วยการประเมินและการวิเคราะห์

“เห็นไหมล่ะ...” เซวี่ยอิงกระซิบแผ่วเบาข้างหูนาง แววตาฉายชัดถึงความระแวดระวัง “ที่เมืองเฟิงอวี่แห่งนี้ ไม่มีใครโง่เขลาพอจะมองข้ามไอสังหารของเจ้าหรอก ทุกคนที่เจ้าเห็น... อาจเป็นหูเป็นตาให้กับสำนักข่าวกรองที่ใหญ่ที่สุดในใต้หล้า”

หลินเยว่ซินไม่ได้เอ่ยปากตอบคำถามนั้น ทว่านางรู้แจ้งแก่ใจดีว่าทุกฝีเท้าของนาง ทุกลมหายใจ และทุกจังหวะการเต้นของหัวใจ กำลังถูก “มอง” และถูกบันทึกไว้ในม้วนตำราลับของใครบางคนอย่างละเอียดถี่ถ้วน

“ในที่สุด... แขกผู้มีเกียรติที่ข้ารอคอยก็มาถึงเสียที”

น้ำเสียงทุ้มต่ำที่กังวานและเปี่ยมด้วยอำนาจดังขึ้นจากที่สูงเหนือศีรษะ หลินเยว่ซินหยุดฝีเท้าลงทันที นางเงยหน้าขึ้นมองไปยังระเบียงไม้ฉลุลายวิจิตรของโรงเตี๊ยมหรูหราที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า

ชายหนุ่มผู้หนึ่งยืนทอดตัวอยู่บนระเบียงนั้น เขาอยู่ในชุดผ้าไหมสีเทาเรียบกริบที่ดูสะอาดสะอ้าน ท่วงท่าดูเหมือนบัณฑิตผู้มีความรู้ ทว่าดวงตาของเขากลับคมปราบและลุ่มลึกประหนึ่งมหาสมุทรที่ยากจะหยั่งถึง รอยยิ้มจางๆ ที่ประดับบนใบหน้าของเขานั้นดูเป็นมิตร ทว่ากลับแฝงไปด้วยความอันตรายที่บีบคั้น

“ซูเหยียน...”

เซวี่ยอิงพึมพำชื่อนั้นออกมาเบามากจนแทบไม่ได้ยิน ใบหน้าที่เคยนิ่งสงบของนางพลันเคร่งขรึมขึ้นมาทันที “ผู้คุมหอข่าวกรองทิศประจิม... คนที่อันตรายที่สุดของเฟิงอวี่”

ซูเหยียนคลี่ยิ้มกว้างขึ้นเล็กน้อยพลางกางพัดในมือออกอย่างเนิบนาบ “สองท่านเดินทางไกลจากสำนักเทียนหมิงที่ล่มสลายมาถึงที่นี่... ไม่คิดจะแวะพักดื่มน้ำชาให้หายเหนื่อยก่อนหรือ?”

“ไม่จำเป็น” หลินเยว่ซินตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่สั้นและเย็นเยียบประหนึ่งคมดาบที่เพิ่งถอนออกจากฝัก “ข้ามาที่นี่เพื่อจุดประสงค์เดียว และเจ้าก็รู้ดีว่ามันคืออะไร”

“ช่างใจร้อนเสียจริง...” ซูเหยียนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะของเขาฟังดูรื่นรมย์ทว่ากลับทำให้สันหลังของคนฟังวาบหวาม “ข้าเตรียมห้องพักที่สงบที่สุดไว้รอรับพวกท่านแล้ว... แต่มันอาจจะสงบเสียจนพวกท่านไม่ได้กลับออกมาอีกเลย”

ความเงียบงันเข้าครอบงำบรรยากาศในเมืองเฟิงอวี่เพียงวินาทีเดียว ทว่ามันกลับเป็นวินาทีที่ยาวนานที่สุด

ฟึ่บ!

ทันใดนั้นเอง ผู้คนที่เคยเดินขวักไขว่อยู่บนถนนพลันเลือนหายไปราวกับหมอกควัน ร้านค้าที่เคยเปิดไฟสว่างไสวกลับปิดตัวลงอย่างรวดเร็วประหนึ่งฉากละครที่ถูกเลิกแสดง ถนนที่เคยพลุกพล่านกลับว่างเปล่าและเงียบกริบจนน่าขนลุก

“สายไปเสียแล้วแขกผู้มาเยือน...” น้ำเสียงของซูเหยียนดังก้องกังวานมาจากทุกทิศทาง ทว่าร่างของเขาที่ระเบียงกลับเลือนลางหายไป

พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของหลินเยว่ซินเริ่มสั่นสะเทือนรุนแรง ภาพบ้านเรือนรอบตัวเริ่มบิดเบี้ยวและแตกกระจายประหนึ่งเศษกระจกที่ร่วงหล่นลงจากฟากฟ้า ความจริงรอบกายถูกแทนที่ด้วยความมืดมิดและแสงสว่างที่กระพริบถี่จนพร่ามัว

“ค่ายกลภาพลวงตา...” เซวี่ยอิงกัดฟันแน่น นางพยายามรวบรวมลมปราณเพื่อต้านทานแรงกดดัน “นี่มันไม่ใช่แค่ค่ายกลธรรมดา... แต่มันคือการสร้างโลกจำลอง ทั้งเมืองนี้คือกับดักขนาดมหึมาที่เตรียมไว้ต้อนรับเรา!”

“ไม่ใช่เพียงแค่กับดักหรอก...” เสียงของซูเหยียนดังก้องอยู่รอบตัวราวกับเขายืนอยู่ข้างหู “แต่มันคือค่ายกลสะท้อนจิต... สิ่งที่พวกเจ้าเห็นและเผชิญอยู่ คือสิ่งที่ข้าจงใจสร้างขึ้นมาจากการสืบค้นข้อมูลในหัวใจของพวกเจ้าเอง!”

“เจ้ารู้ล่วงหน้าว่าข้าจะมาที่นี่งั้นหรือ?” หลินเยว่ซินถามด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบ ทว่าแฝงไปด้วยไอสังหารที่เริ่มปะทุ

“แน่นอนสิ...” เขาหัวเราะอย่างรื่นรมย์ “ในใต้หล้านี้ไม่มีข่าวใดที่รอดพ้นสายตาข้าไปได้ ข้าคือคนที่ 'รู้ทุกอย่าง' แม้กระทั่งจำนวนก้าวที่เจ้าเดิน หรือจำนวนคนบริสุทธิ์ที่เจ้าปลิดชีพทิ้งที่เทียนหมิง!”

ฉึก!

ในเสี้ยววินาทีที่หลินเยว่ซินกำลังสนทนา เงาสีดำประหลาดสายหนึ่งพุ่งทะลุขึ้นมาจากพื้นดินประหนึ่งอสรพิษที่ซุ่มโจมตี ปลายแหลมของมันพุ่งตรงเป้าหมายที่หัวใจของนางอย่างแม่นยำ

หลินเยว่ซินบิดกายหลบได้อย่างหวุดหวิด ทว่าความเร็วของเงานั้นกลับเหนือความคาดหมาย

ฉัวะ!

เลือดสีแดงสดซึมออกมาจากหัวไหล่ของนางเป็นทางยาว ความเจ็บปวดแผ่ซ่านทว่าสิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือความแม่นยำในการจู่โจม

“มันไม่ได้โจมตีแบบสุ่มเลือกเป้าหมาย...” เซวี่ยอิงตะโกนบอกด้วยน้ำเสียงรัวเร็ว “ค่ายกลนี้มันกำลัง 'อ่าน' การเคลื่อนไหวและรูปแบบการป้องกันของเจ้า มันรู้ว่าเจ้าจะหลบไปทางไหนก่อนที่เจ้าจะขยับตัวเสียอีก!”

“ถูกต้องแล้ว...” ซูเหยียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยชัยชนะ “ยิ่งเจ้าพยายามสู้ ยิ่งเจ้าขยับกายมากเท่าไหร่ ข้อมูลการเคลื่อนไหวของเจ้าก็จะถูกข้าวิเคราะห์และบันทึกไว้มากขึ้นเท่านั้น ข้ายิ่งรู้จักเจ้ามากขึ้น... เจ้าก็ยิ่งเข้าใกล้ความตายมากขึ้น!”

เงาดำมรณะเริ่มผุดขึ้นจากพื้นดินรอบกายมากขึ้นเรื่อยๆ จากสิบเป็นยี่สิบ จากยี่สิบเป็นร้อย พวกมันโอบล้อมคนทั้งสองไว้ทุกทิศทาง ทุกการขยับเขยื้อนของเงาเหล่านั้นลอกเลียนท่วงท่าของหลินเยว่ซินราวกับเป็นเงาสะท้อนในกระจก

หลินเยว่ซินสูดลมหายใจเข้าลึก นางค่อยๆ ลดมือที่กุมกระบี่ลง พยายามบังคับให้จังหวะการเต้นของหัวใจสงบนิ่งที่สุดเท่าที่จะทำได้ นางหยุดการเคลื่อนไหวทุกอย่าง ยืนนิ่งสงบประหนึ่งรูปปั้นหินที่ไร้ความรู้สึก

“หยุดขยับตัวเสีย... เซวี่ยอิง” นางเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบที่สุดเท่าที่เคยมีมา

เซวี่ยอิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ดวงตาของนางจะเบิกกว้างเมื่อเข้าใจถึงเจตนาของน้องสาว “เจ้า... เจ้าคิดจะใช้ความนิ่งเพื่อตัดกระแสข้อมูลของมันงั้นหรือ?”

“ถ้ามันมีหน้าที่ในการ 'อ่าน' ตัวตนของข้าผ่านการกระทำ...” หลินเยว่ซินเงยหน้าขึ้นมองความว่างเปล่าเบื้องบน “ข้าก็จะทำให้ตัวเองกลายเป็นความว่างเปล่าที่มันไม่มีทางจะอ่านอะไรออกได้เลย!”

นางหลับตาลงอย่างช้าๆ ตัดขาดสัมผัสจากโลกมายาภายนอก และจมดิ่งลงสู่ความลึกของจิตวิญญาณที่มืดมิด

ทุกอย่างพลันเงียบสงัดลงประหนึ่งโลกใบนี้ไร้ซึ่งสิ่งมีชีวิต แม้แต่เงาดำที่พุ่งเข้าหาเมื่อครู่ยังหยุดชะงักงันค้างอยู่กลางอากาศ ราวกับสุนัขที่สูญเสียกลิ่นของเหยื่อ

วินาทีทองคำปรากฏขึ้นเพียงชั่วอึดใจเดียว ทว่าสำหรับหลินเยว่ซินแล้ว มันมากพอที่จะทำให้แผนการสวนกลับเริ่มต้นขึ้น

ปัง!!!

หลินเยว่ซินลืมตาขึ้น ดวงตาของนางกลายเป็นสีดำสนิทไร้ซึ่งความลังเล พลังมารในร่างระเบิดออกอย่างรุนแรงประหนึ่งภูเขาไฟที่ปะทุ คลื่นพลังสีดำกวาดล้างเงามายาทั้งหมดรอบกายจนแหลกละเอียดเป็นผุยผงในพริบตา

ภาพลวงตาที่เป็นกำแพงเมืองและถนนเริ่มปริร้าวเป็นทางยาวประหนึ่งกระจกที่ถูกค้อนทุบ แสงสว่างจางๆ จากโลกภายนอกลอดผ่านรอยแตกเข้ามาให้เห็นเพียงชั่วคราว

ทว่า... รอยร้าวนั้นกลับถูกซ่อมแซมขึ้นมาใหม่ด้วยความเร็วที่น่าอัศจรรย์ พลังของค่ายกลนี้ดูเหมือนจะลุ่มลึกกว่าที่นางจินตนาการไว้มากนัก

ซูเหยียนปรากฏกายขึ้นเบื้องหน้าหลินเยว่ซินในระยะประชิด เขาไม่ได้อยู่บนระเบียงที่ห่างไกลอีกต่อไป ทว่ากลับยืนอยู่ตรงหน้าในระยะที่สัมผัสได้ถึงลมหายใจ

“น่าสนใจจริงๆ...” เขายิ้มอย่างอ่อนโยนทว่าแววตาเปี่ยมด้วยความกระหาย “เจ้าคือคนแรกในรอบหลายปีที่สามารถสร้างรอยร้าวให้กับค่ายกลสะท้อนจิตของข้าได้ด้วยความสงบนิ่งเพียงเสี้ยววินาที”

เขายกมือขึ้นช้าๆ นิ้วเรียวยาววาดผ่านอากาศธาตุประหนึ่งกำลังร่ายรำ

“ถ้าเช่นนั้น...” น้ำเสียงของเขาลดต่ำลงจนดูน่าขนลุก “เรามาเริ่มเล่นเกมแห่งความตายกันจริงๆ เสียทีเถอะ แขกผู้โง่เขลาของข้า”

วูบ!

พื้นหินใต้เท้าของหลินเยว่ซินและเซวี่ยอิงพลันหายวับไปราวกับไม่มีอยู่จริง ร่างของสตรีทั้งสองร่วงหล่นลงสู่ความมืดมิดที่ไร้ก้นบึ้งในพริบตา

“ยินดีต้อนรับ...” เสียงของซูเหยียนดังสะท้อนก้องไปมาในความมืดที่มืดมิดที่สุด “สู่ชั้นลึกที่แท้จริงของสำนักเฟิงอวี่... สถานที่ที่ความลับจะถูกรีดเค้น และวิญญาณจะถูกชำระล้างให้หายไปตลอดกาล!”

ความมืดมิดปกคลุมทุกสรรพสิ่ง เหลือเพียงความหวาดหวั่นและกลิ่นอายของการทรยศที่กำลังจะถูกเปิดเผยในไม่ช้า