ตอนที่ 33 สิ่งที่อยู่ในใจเจ้า

ตอนที่ 33 สิ่งที่อยู่ในใจเจ้า

ความมืดมิดที่เข้าปกคลุมรอบกายนั้นช่างไร้ก้นบึ้ง...

ไม่มีพื้นพสุธาให้ยึดเหนี่ยว ไม่มีทิศทางให้ก้าวเดิน มีเพียงสภาวะไร้น้ำหนักที่ชวนให้สะอิดสะเอียน ร่างของหลินเยว่ซินกำลังร่วงหล่นลงสู่ความว่างเปล่าที่ดูเหมือนจะไม่มีวันสิ้นสุด ประหนึ่งวิญญาณที่ถูกกระชากลงสู่ขุมนรกที่มืดมิดที่สุดเท่าที่มนุษย์จะจินตนาการถึง

ปัง!

แรงกระแทกอย่างรุนแรงปลุกให้นางตื่นจากความมืดมิด ร่างระหงกระแทกพื้นหินที่เย็นเฉียบจนเสียงกระดูกลั่นเกรียว ความเจ็บปวดแปลบปลาบแล่นริ้วไปทั่วร่างประหนึ่งกระแสไฟสังหาร หลินเยว่ซินพยายามค้ำกายพยุงตัวเองขึ้นมาอย่างยากลำบาก ร่างกายที่บาดเจ็บหนักจากการปะทะครั้งก่อนยังไม่ทันฟื้นตัวดีนัก พลังมารในกายเหือดแห้งจนแทบสัมผัสไม่ได้

นางหอบหายใจหนักหน่วง พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ ท่ามกลางหมอกจางๆ ที่หนาวเหน็บ

“เซวี่ยอิง? เจ้าอยู่ที่ไหน!”

นางตะโกนเรียก ทว่าไม่มีเสียงตอบรับกลับมาแม้เพียงความถี่เดียว มีเพียงเสียงสะท้อนของตัวนางเองที่ดังย้อนกลับมาเสียดแทงโสตประสาท นางถูกแยกตัวออกมา... อยู่ในที่ที่เงียบสงัดเสียจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่งประหนึ่งกลองรบที่กำลังเสียขวัญ

“เยว่ซิน...”

เสียงหนึ่งดังก้องขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ มันแผ่วเบา สั่นเครือ ทว่ากลับคุ้นเคยเสียจนหัวใจของนางแทบหยุดเต้น หลินเยว่ซินชะงักกึก ร่างกายแข็งทื่อประหนึ่งถูกคำสาปหิน นางค่อยๆ หันกลับไปมองเบื้องหลังอย่างช้าๆ ด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ

เซียวหาน

เขายืนอยู่ตรงนั้น... ในชุดที่เปื้อนเลือดชุดเดิม ใบหน้าคมเข้มที่นางโหยหาปรากฏชัดเจนประหนึ่งเขายังมีชีวิตอยู่ ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับไม่ได้มองมาที่นางด้วยความรักอย่างที่เคยเป็น

“เจ้า...” เสียงของนางสั่นเครือจนแทบไม่เป็นคำ “เจ้ายังไม่ตายจริงๆ หรือ?”

เขาเริ่มก้าวเดินเข้ามาหานางช้าๆ ท่าทางนิ่งสงบจนน่าขนลุก “เจ้าทิ้งข้าไว้ในความหนาวเหน็บนั่น...” น้ำเสียงของเขาเรียบเฉยทว่าเย็นเยียบประหนึ่งคมดาบน้ำแข็ง “เจ้าบอกว่าจะไม่ปล่อยมือข้า... เจ้าบอกว่าจะอยู่เคียงข้างข้า... แล้วทำไมสุดท้าย ข้าถึงเป็นเพียงคนเดียวที่ต้องตาย?”

คำพูดเหล่านั้นแทงลึกเข้าไปในบาดแผลที่ใจของนางอย่างอำมหิต

“ข้า... ข้าไม่ได้ตั้งใจ... ข้าพยายามจะช่วยเจ้าแล้ว!” หลินเยว่ซินถอยหลังกรูด มือกำแน่นจนสั่นเทา น้ำตาที่เคยแห้งเหือดไปเริ่มเอ่อลอนองหน้า

ทว่าเขากลับพุ่งเข้ามาคว้าลำคอของนางไว้แน่นหนาประหนึ่งกรงเหล็ก แรงบีบมหาศาลทำให้ลำคอระหงแทบแหลกละเอียด “โกหก!” เขาคำรามเสียงต่ำที่น่าหวาดหวั่น

ทันใดนั้น บรรยากาศรอบกายพลันแปรเปลี่ยนไปชั่วพริบตา โลกมืดมิดกลายเป็นหอคุมขังที่โชกไปด้วยเลือด เสียงกรีดร้องโหยหวนดังกึกก้องประหนึ่งเสียงเพลงจากนรก ภาพเหตุการณ์ที่เซียวหานถูกมีดปักอกไหลมาซ้ำแล้วซ้ำเล่าประหนึ่งฟิล์มภาพยนตร์ที่ฉายวนไม่จบสิ้น

“เจ้าคือคนที่ฆ่าข้า... เจ้าคือคนที่ใช้ชีวิตข้าเพื่อดับแค้นของตัวเอง!”

เสียงของเขาดังซ้ำๆ อยู่ในหัวของนางประหนึ่งคำสาปแช่ง หลินเยว่ซินพยายามดิ้นรนแต่ไร้ผล พลังมารในร่างเริ่มปะทุออกมาอย่างบ้าคลั่งตามแรงกดดันของอารมณ์ที่พังทลาย

“นี่แหละคือความจริง...” เสียงของซูเหยียนดังก้องมาจากความว่างเปล่าประหนึ่งผู้คุมวิญญาณ “สิ่งที่เจ้าเห็น... คือสิ่งที่ซ่อนอยู่ลึกที่สุดในใจเจ้า”

“เจ้าไม่ได้กลัวข้า... และเจ้าไม่ได้กลัวตาย แต่เจ้ากำลังหวาดกลัวตัวเอง... กลัวความเป็นปีศาจในใจที่พร้อมจะทำลายทุกคนที่เจ้ารัก!”

วูบ!

พื้นดินใต้เท้าเปิดออกอีกครั้ง หลินเยว่ซินร่วงหล่นลงสู่ชั้นที่ลึกกว่าเดิม ก้นบึ้งของจิตวิญญาณที่นางพยายามปิดผนึกไว้มาตลอดชีวิต เมื่อนางหยุดลง... นางพบว่าตัวเองยืนอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ ที่มืดมิดและอับชื้น

ห้องพักศิษย์ระดับล่าง... ห้องที่นางเคยอยู่ตอนเป็นเด็ก

ที่มุมห้องอันหนาวเหน็บนั้น เด็กหญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งนั่งคุดคู้กอดเข่า ร่างกายของนางสั่นเทาด้วยความหนาวและความหวาดกลัว เด็กคนนั้นคือหลินเยว่ซินในวัยเยาว์... ก่อนที่หัวใจจะกลายเป็นหยกเย็น

“อย่าได้ริอ่านร้องไห้...”

เสียงทุ้มต่ำของหลินอู๋เชียนดังก้องขึ้นจากเงามืด “ถ้าเจ้าอ่อนแอ... เจ้าก็ไม่มีค่าพอที่จะหายใจอยู่ต่อในโลกใบนี้ เจ้าต้องแข็งแกร่งพอที่จะเหยียบย่ำทุกคนเพื่อความอยู่รอด!”

เด็กหญิงคนนั้นเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่อาบไปด้วยน้ำตาจ้องมองมาที่หลินเยว่ซินในยามนี้ แววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและการขอร้องทำเอาหัวใจของนางบีบรัดจนแทบหายใจไม่ออก

“นี่คือเจ้าที่แท้จริง... เด็กหญิงที่แสนอ่อนแอที่ถูกสร้างมาเพื่อเป็นเครื่องมือ” เสียงของซูเหยียนกระซิบข้างหู “เจ้าจะยอมแพ้และจมอยู่กับความเจ็บปวดนี้ต่อไปหรือไม่?”

หลินเยว่ซินค่อยๆ หลับตาลงอย่างเหนื่อยล้า “ข้า... ข้าเหนื่อยเหลือเกิน...” นางพึมพำน้ำเสียงแผ่วเบา สติสัมปชัญญะของนางเริ่มเลือนลางประหนึ่งเปลวเทียนที่กำลังจะมอดดับท่ามกลางพายุ

ทว่าในจังหวะที่นางกำลังจะจมดิ่งลงสู่ความมืดชั่วนิรันดร์... ภาพหนึ่งพลันผุดขึ้นมาในมโนภาพ

มันไม่ใช่ภาพความตาย... ไม่ใช่ภาพของเลือดหรือสงคราม แต่มันคือ “รอยยิ้ม” ที่แสนอ่อนโยนของเซียวหานในวันที่เขายังมีลมหายใจ รอยยิ้มที่มอบพลังให้นางสู้ต่อในวันที่สิ้นหวังที่สุด

“เจ้าคือเจ้า... ไม่ว่าโลกจะตราหน้าเจ้าว่าเป็นอะไร แต่สำหรับข้า เจ้าคือหลินเยว่ซินที่งดงามที่สุด”

เสียงนั้น... ไม่ใช่เสียงกระซิบของปีศาจจากค่ายกล แต่มันคือเสียงจริงที่สลักลึกอยู่ในความทรงจำที่แท้จริงของนาง

หลินเยว่ซินลืมตาขึ้นช้าๆ ทว่าครั้งนี้ดวงตาของนางกลับนิ่งสงบและเยือกเย็นประหนึ่งผิวน้ำที่ไร้ระลอกคลื่น ความสับสนและหวาดกลัวอันตรธานหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงเจตจำนงที่แน่วแน่และทรงพลัง

“ไม่...” นางเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบทว่าแฝงไปด้วยอำนาจมหาศาล “ภาพเหล่านั้นไม่ใช่ข้า... และความอ่อนแอนั่นก็ไม่ใช่ตัวตนที่ข้าจะเป็นต่อจากนี้!”

ปัง!!!

พลังมารระเบิดออกจากร่างของนางอย่างรุนแรงประหนึ่งพายุทมิฬ คลื่นพลังทำลายล้างกวาดล้างห้องมืด ภาพอดีตที่ขมขื่น และร่างเงาของเซียวหานจอมปลอมให้แตกกระจายเป็นผุยผงในพริบตา โลกมายาของสำนักเฟิงอวี่เริ่มปริร้าวและพังทลายลงต่อหน้าต่อตา

นางยืนอยู่อย่างสง่างามท่ามกลางความมืดมิดที่เริ่มจางหาย

“อืม... น่าประทับใจจริงๆ”

เสียงหัวเราะเบาๆ ของซูเหยียนดังขึ้นอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้มันแฝงไปด้วยความประหลาดใจระคนชื่นชม “ในที่สุดเจ้าก็ปฏิเสธความดำมืดในใจ และก้าวข้ามขีดจำกัดของตัวเองได้สำเร็จ”

หลินเยว่ซินเงยหน้าขึ้นจ้องมองไปยังทิศทางของเสียง แววตาของนางเย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลก “ข้าไม่ได้ปฏิเสธอดีตที่แสนเจ็บปวดเหล่านั้นหรอก ซูเหยียน...”

นางก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างมั่นคง “ข้ายอมรับมันทั้งหมด... ทั้งความผิดบาปที่ฆ่าคน และความอ่อนแอในวัยเยาว์ ทว่าข้าเลือกแล้ว... ว่าข้าจะไม่ยอมถูกสิ่งเหล่านั้นควบคุมชีวิตของข้าอีกต่อไป!”

เงาทั้งหมดในค่ายกลเริ่มสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ภาพลวงตาที่เคยแข็งแกร่งบัดนี้กลายเป็นเพียงเศษกระจกที่รอวันร่วงหล่น หลินเยว่ซินแผ่รังสีสังหารออกมาจนอากาศรอบด้านบิดเบี้ยว

“ในเมื่อเจ้าขุดคุ้ยความลับในใจข้าจนพอใจแล้ว...” นางเอ่ยเสียงต่ำที่เปี่ยมด้วยอันตราย “คราวนี้... ถึงตาข้าที่จะขุดคุ้ยความลับและชีวิตของเจ้าออกมาทำลายทิ้งบ้างแล้ว!”

ความมืดมิดกำลังจะถูกฉีกกระชากออก และพญามารสาวกำลังจะก้าวออกมาพิพากษาทุกคนที่บังอาจเล่นตลกกับหัวใจของนาง!