ตอนที่ 39 สิ่งที่ต้องทิ้ง

ตอนที่ 39 สิ่งที่ต้องทิ้ง

ความเงียบสงัดภายในห้องหินยังคงทำหน้าที่ของมันอย่างซื่อสัตย์ มันกดทับบรรยากาศรอบกายจนอึดอัดประหนึ่งหายใจเอาไอเย็นจัดเข้าไปในปอด หยาดเลือดสีแดงเข้มจากบาดแผลของหลินเยว่ซินหยดลงกระทบพื้นหินเสียงดัง แหมะ... แหมะ... ชัดเจนท่ามกลางความสงัดปานป่าช้า ทุกลมหายใจที่พ่นออกมาเป็นไอขาวคือหลักฐานของชีวิตที่ยังดิ้นรนอยู่ท่ามกลางความตายที่คืบคลาน

หลินเยว่ซินยังคงยืนหยัดอยู่ ณ จุดเดิม ร่างระหงของนางสั่นเทาด้วยความเจ็บปวดที่บาดลึกถึงกระดูกจากการถูกพลังที่คุ้นเคยซัดกระแทก ทว่าดวงตาที่มืดมิดของนางกลับไม่ได้ฉายแววท้อถอย นางจ้องมองชายเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกที่ปนเปกันระหว่างความรักที่โหยหาและความเจ็บปวดที่ถูกลืมเลือน

นางไม่ถอย... แม้เพียงก้าวเดียวก็ไม่ยอมถอย

เซียวหาน ยังคงยืนนิ่งสงบประหนึ่งรูปสลักน้ำแข็งที่ไร้หัวใจ เขาไม่ได้แสดงอาการยินดียินร้ายต่อเลือดที่ไหลซึมจากมุมปากของสตรีที่เขาเพิ่งลงมือทำร้าย แววตาของเขาเยือกเย็นและว่างเปล่าประหนึ่งก้นบึ้งของขุมนรกที่มืดมิดที่สุด

ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองเพียงไม่กี่ก้าว ทว่าในความรู้สึกของหลินเยว่ซิน มันกลับดูไกลห่างเกินกว่าที่มือของนางจะเอื้อมไปถึงได้อีกต่อไป

“พอได้แล้ว...”

น้ำเสียงเย็นเยียบทว่าทรงอำนาจดังขึ้นจากเงามืดด้านหลัง ชายชุดดำผู้พิทักษ์ประตูสำนักก้าวเดินเข้ามาอย่างเนิบนาบ ฝีเท้าของเขาไร้เสียงประหนึ่งวิญญาณที่สัญจรอยู่บนพื้นหิน เขามองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยสายตาที่สงบนิ่งและลุ่มลึก

“ที่นี่ไม่ใช่สถานที่สำหรับการต่อสู้ที่ไร้ความหมาย หรือการยึดติดกับอารมณ์ชั่ววูบของมนุษย์เดินดิน”

ชายชุดดำหยุดลงข้างกายเซียวหานที่ยืนนิ่ง เขาเบนสายตามาที่หลินเยว่ซินด้วยแววตาที่กดดันประหนึ่งภูเขาเหล็กทับ “หากเจ้าปรารถนาจะอาศัยอยู่ที่นี่... หากเจ้าต้องการจะครอบครองพลังที่ยิ่งใหญ่เหนือใครในใต้หล้า เจ้าจักต้องผ่านบททดสอบที่สำคัญที่สุดเสียก่อน”

เขาวาดมือผ่านอากาศช้าๆ “เจ้าต้อง... ‘สละตัวตน’ ทั้งหมดทิ้งไปเสียที่หน้าธรณีประตูนี้”

“สละ... อะไร?” เซวี่ยอิงเอ่ยถามเสียงต่ำ แววตาของนางฉายแววหวาดระแวงถึงขีดสุด

“ทุกสิ่งทุกอย่างที่ประกอบสร้างให้เจ้ายังคงเป็นมนุษย์...” ชายชุดดำตอบอย่างเลือดเย็น “ความปรารถนา ความผูกพัน และที่สำคัญที่สุด... ‘ความทรงจำ’ ทั้งหมดที่เจ้าเคยมี”

หัวใจของหลินเยว่ซินสะดุดวูบประหนึ่งถูกมือที่มองไม่เห็นบีบเค้นจนแทบแหลกละเอียด

“หรือไม่...” ชายชุดดำเว้นจังหวะพลางจ้องมองนางด้วยสายตาที่เย็นชา “เจ้าก็จงหันหลังกลับไปเสียตั้งแต่วินาทีนี้ แล้วจงถอนตัวออกจากนรกแห่งนี้ไปตลอดกาล”

ไม่มีทางเลือกที่สาม... ไม่มีที่ว่างสำหรับการผ่อนปรน

“ที่แห่งนี้มีไว้สำหรับผู้ที่ไร้ตัวตนเท่านั้น คนที่ยังยึดติดกับอดีตและโซ่ตรวนแห่งความรู้สึก... ไม่มีสิทธิ์ที่จะก้าวเดินต่อในเส้นทางของเงามรณะ”

ชายคนนั้นหันไปมองเซียวหานที่ยืนนิ่งอยู่ข้างกาย “ดูเขาเป็นตัวอย่างสิ... เขาผ่านบททดสอบนั้นมาแล้ว เขาเข้าถึงแก่นแท้ของความว่างเปล่าจนไม่เหลือเศษเสี้ยวของมนุษย์หลงเหลืออยู่อีกต่อไป”

เซียวหานไม่มีอะไรเหลือจริงๆ... ไม่มีอดีต ไม่มีหัวใจ และที่เจ็บปวดที่สุดคือนาง... เขาไม่มีแม้แต่ความทรงจำที่เกี่ยวกับนางหลงเหลืออยู่อีกเลย

“ถ้าเจ้าเลือกที่จะอยู่... เจ้าจะต้องลืมทุกสิ่งอย่าง ลืมชื่อของตัวเอง ลืมความแค้น... และลืมคนคนนี้ไปจนสิ้นซาก”

ความเงียบงันปกคลุมห้องหินอีกครั้ง หลินเยว่ซินยืนนิ่งประหนึ่งร่างไร้วิญญาณ ภายในจิตใจของนางกำลังเกิดพายุคลั่งที่บดขยี้ทุกความรู้สึก ภาพรอยยิ้มของเซียวหาน เสียงหัวเราะที่แผ่วเบา และคำสัญญาที่เขาเคยกระซิบบอกนางในคืนมืด... ทั้งหมดนั้นกำลังถูกนำมาวางบนตาชั่งที่เดิมพันด้วยชีวิต

ภาพคนรักที่แสนอ่อนโยนในวันวาน ซ้อนทับกับปีศาจเย็นชาที่เพิ่งลงมือทำร้ายนางเมื่อครู่

“เลือกเสีย!” เสียงของชายชุดดำตวัดสั่งสั้นกระชับประหนึ่งเสียงแส้ที่ฟาดลงบนแผลสด

เซวี่ยอิงยืนนิ่งอยู่ไม่ไกล นางไม่ได้เอ่ยปากช่วยหรือเสนอแนะสิ่งใด เพราะนางรู้ดีว่านี่คือการเลือกที่หลินเยว่ซินต้องเผชิญด้วยจิตวิญญาณของตัวเองเพียงลำพัง

หลินเยว่ซินเงยหน้าขึ้นมองสบตาที่ว่างเปล่าของเซียวหานอีกครั้ง เขาไม่ได้มองกลับมา... ไม่มีแม้แต่ความลังเลหรือความสงสัยฉายชัดในดวงตาคู่นั้น

ถ้านางเลือกที่จะลืม... เขาจะกลายเป็นเพียงคนแปลกหน้าที่ไร้ความหมาย

แต่ถ้านางเลือกที่จะไม่ลืม... นางต้องเดินออกไป และอาจจะต้องสูญเสียเขาให้แก่เงามืดนี้ไปตลอดกาล

“เจ้าคือเจ้า... ไม่ว่าโลกจะเป็นเช่นไร เจ้าจงเป็นตัวของตัวเองเถิดเยว่ซิน”

คำพูดของเซียวหานในวันนั้นดังก้องอยู่ในมโนสำนึก ซ้อนทับกับประโยคที่เย็นชาของเขาเมื่อครู่... “ข้าไม่จำ”

หัวใจของนางเหมือนถูกมือที่มองไม่เห็นบีบจนแตกกระจาย นางหลับตาลงช้าๆ รวบรวมเรี่ยวแรงและเจตจำนงสุดท้าย

“ข้า...” หลินเยว่ซินลืมตาขึ้นช้าๆ แววตาของนางนิ่งสงบและแน่วแน่ยิ่งกว่าครั้งใดๆ “ข้าขอเลือก”

วูบ—!

ในเสี้ยววินาทีที่ทุกสิ่งทุกอย่างกำลังจะถึงจุดสิ้นสุด บรรยากาศรอบกายพลันบิดเบี้ยวสั่นสะเทือนรุนแรงประหนึ่งกระจกที่กำลังจะแตกออก

“ไม่ต้องเลือก!”

น้ำเสียงที่คุ้นเคยทว่าเปี่ยมไปด้วยความเจ็บปวดดังกึกก้องมาจากธรณีประตู ทุกคนในห้องหันไปมองในทันทีประหนึ่งถูกมนต์สะกด

เงาร่างหนึ่งปรากฏกายขึ้นท่ามกลางม่านหิมะที่โปรยปรายอยู่ที่หน้าประตู... ร่างที่มีใบหน้าและรูปร่างเหมือนกับชายที่ยืนอยู่ข้างหลินเยว่ซินทุกประการ!

ชายผู้มาใหม่ยืนหอบหายใจอย่างหนักหน่วง ร่างกายของเขามีรอยบาดแผลและคราบเลือด ทว่าสิ่งที่ต่างออกไปอย่างสิ้นเชิงคือ “ดวงตา” ดวงตาของเขาไม่ได้ว่างเปล่า แต่มันกลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ความรัก และความอาลัยอาวรณ์ที่ลึกซึ้ง

“ถ้าเจ้าเลือกที่จะลืมทุกอย่างไปในตอนนี้เยว่ซิน...” เขาเค้นเสียงออกมาพลางมองนางด้วยสายตาที่สั่นระริก “ถ้าเช่นนั้น... ข้าที่ยังคงแบกรับความทรงจำทั้งหมดของเราไว้ ก็จะสูญสิ้นตัวตนไปจริงๆ เสียที!”

เซวี่ยอิงถึงกับชะงักกึกด้วยความตกตะลึง ชายชุดดำหรี่ตาลงมองภาพเบื้องหน้าด้วยแววตาที่เคร่งเครียด

ส่วนเซียวหานคนแรก... คนที่ยืนนิ่งเฉยอยู่ข้างหลินเยว่ซินมาตลอด... เขากลับหันไปมองชายที่หน้าประตูเป็นครั้งแรก และในวินาทีนั้นเอง ที่ใบหน้าหินสลักของเขาเริ่มมี “ปฏิกิริยา” บางอย่างที่ยากจะอธิบาย

หลินเยว่ซินยืนอยู่กึ่งกลางระหว่างทางเลือกนี้

เบื้องซ้าย... คือคนรักที่ไร้ความจำทว่ามั่นคงและทรงพลังอยู่เคียงข้าง

เบื้องขวา... คือชายที่มีจิตวิญญาณและหัวใจดวงเดิมทว่ากลับดูอ่อนแรงและเจ็บปวด

“เลือกเสีย!” เสียงของชายชุดดำกดดันลงมาอีกครั้ง พร้อมกับความมืดมิดที่เริ่มโอบล้อมคนทั้งห้องไว้

สงครามระหว่างตัวตนที่แท้จริงและภาพลวงตาที่งดงามกำลังจะอุบัติขึ้น... ใครกันคือเซียวหานที่นางรัก และใครกันคือเงาที่ถูกสร้างมาเพื่อทำลายล้าง? ทุกอย่างฝากไว้กับการตัดสินใจครั้งสุดท้ายของพญามารสาวเพียงคนเดียว!