ตอนที่ 35 คนที่ยอมพูด…คือคนที่แพ้

ตอนที่ 35 คนที่ยอมพูด…คือคนที่แพ้

บรรยากาศภายในห้องใต้ดินของสำนักเฟิงอวี่เยือกเย็นจนสัมผัสได้ถึงไอเหมยขาบที่เกาะตามผนังหิน ความเงียบที่ปกคลุมอยู่นั้นไม่ได้ว่างเปล่า แต่มันกลับ "หนักอึ้ง" ประหนึ่งมวลน้ำมหาศาลที่กดทับร่างของทุกคนไว้ กลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ลอยอบอวลอยู่ในอากาศเป็นร่องรอยเดียวที่ยืนยันว่าพายุแห่งมายาเพิ่งจะพัดผ่านไป ทิ้งไว้เพียงความบอบช้ำที่ยากจะเยียวยา

ซูเหยียน นั่งทรุดอยู่กับพื้นหินที่เปียกชื้น แผ่นหลังของเขาพิงกำแพงอย่างอ่อนแรงประหนึ่งหุ่นเชิดที่สายป่านขาดสะบั้น เลือดสีแดงสดไหลรินออกจากมุมปากเป็นทางยาวอาบลงบนชุดผ้าไหมสีเทาอันวิจิตร ทว่าแม้ร่างกายจะบอบช้ำเพียงใด ดวงตาของเขากลับยังคงนิ่งสงบ ลุ่มลึก และเต็มไปด้วยแผนการที่ยังไม่ถูกเปิดเผย

เขาคือผู้คุมความลับ... และเขารู้ดีว่าความลับคืออาวุธชิ้นสุดท้ายที่เขามี

เบื้องหน้าของเขา หลินเยว่ซิน ยืนตระหง่านอยู่ประหนึ่งรูปสลักหินที่ไร้หัวใจ นางไม่ได้ขยับกาย และไม่ได้เอ่ยคำพูดใดๆ ออกมาทำลายความสงัด แสงไฟจากคบเพลิงที่วูบไหวสะท้อนในดวงตาที่เป็นสีนิลสนิทของนาง ดูน่าเกรงขามและกดดันจนแม้แต่คนที่เจนจัดในเกมจิตวิทยาอย่างซูเหยียนยังรู้สึกได้ถึงความเย็นเยียบที่ขั้วหัวใจ

ไม่ไกลออกไป เซวี่ยอิง ยืนกอดอกพิงผนังหินอยู่อย่างเงียบเชียบ นางวางตัวเป็นเพียงผู้ชมโศกนาฏกรรมในครั้งนี้ แววตาของนางนิ่งเฉยทว่าแหลมคมประหนึ่งใบมีดที่พร้อมจะตวัดเชือดเฉือนทุกเมื่อหากหมากในกระดานนี้เดินพลาด

ไม่มีใครยอมปริปากพูดออกมาก่อน เพราะในโลกของผู้กุมความลับ ทุกคนต่างรู้ซึ้งถึงกฎเหล็กข้อหนึ่ง... ใครที่เริ่มพูดก่อน คือคนที่เริ่มเสียเปรียบในเกมเจรจา ความเงียบยืดเยื้อจนกลายเป็นความอึดอัดที่บีบคั้นประสาท ทุกลมหายใจที่พ่นออกมาดูเหมือนจะดังดุจเสียงกัมปนาทในห้องแคบๆ แห่งนี้

“เจ้าจะฆ่าข้าตอนนี้เลยไหมล่ะ?”

ในที่สุด ซูเหยียนก็เป็นฝ่ายที่ทนต่อความกดดันไม่ไหว เขาเอ่ยทำลายความเงียบออกมาด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ ทว่ามันกลับเป็นความเรียบที่พยายามจะซ่อนร่องรอยของความหวั่นใจเอาไว้

เซวี่ยอิงคลี่ยิ้มจางๆ ที่มุมปาก แววตาฉายชัดถึงความขบขัน “รีบร้อนอยากไปปรโลกจังนะ... ผู้คุมความลับแห่งเฟิงอวี่”

หลินเยว่ซินยังคงไม่ตอบคำถามนั้น นางเพียงแค่ก้มลงมองชายที่คุกเข่าอยู่เบื้องหน้าด้วยสายตาที่เย็นชาประหนึ่งมองดูมดปลวกที่ไร้ค่า

ซูเหยียนขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อพบว่าคำถามของเขาถูกเมินเฉยประหนึ่งอากาศธาตุ ความไม่แน่นอนเริ่มกัดกินจิตใจของนักวางแผนอย่างเขา

“ถ้าเจ้าเลือกที่จะไม่ฆ่าข้าในตอนนี้...” เขาเค้นเสียงออกมาอีกครั้ง พยายามรักษาความนิ่งสุขุมเอาไว้ “แล้วเจ้าต้องการสิ่งใดจากข้ากันแน่?”

“ข้อมูล”

คำเดียวสั้นๆ หลุดออกมาจากริมฝีปากของหลินเยว่ซิน น้ำเสียงนั้นเรียบเฉย ไร้ซึ่งอารมณ์โกรธแค้นหรือความโหยหา แต่มันกลับทรงพลังจนซูเหยียนรู้สึกเหมือนถูกกระชากความมั่นใจทิ้ง

“แน่นอนสิ...” ซูเหยียนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่แห้งแล้งนั้นสะท้อนก้องในห้องใต้ดิน “ทุกคนที่บังอาจบุกรุกเข้ามาถึงใจกลางเฟิงอวี่... ล้วนแต่โหยหาสิ่งที่เจ้าต้องการทั้งนั้น ข้อมูลคืออำนาจ และที่นี่คือคลังอำนาจที่ใหญ่ที่สุดในใต้หล้า”

เขาสู้สายตาเงยหน้าขึ้นสบตากับนางตรงๆ แววตาจิ้งจอกของเขากลับมาทำงานอีกครั้ง “แต่เจ้าคิดจริงๆ หรือว่า... คนนอกสำนักอย่างเจ้า จะมีสิทธิ์อะไรมาตั้งคำถามหรือบังคับให้ข้าคายความลับที่มีค่าเหล่านั้นออกมา?”

“ไม่”

หลินเยว่ซินตอบกลับในทันทีโดยไม่ต้องเสียเวลาคิดแม้เพียงวินาทีเดียว คำตอบที่หนักแน่นและตรงไปตรงมาทำเอาแม้แต่เซวี่ยอิงที่ยืนดูอยู่ยังต้องชะงักด้วยความประหลาดใจ

“ข้าจะไม่เสียเวลา ‘ถาม’ เจ้าแม้เพียงประโยคเดียว”

นางก้าวเท้าเดินเข้าไปหาเขาช้าๆ ทุกลมหายใจที่ขยับเข้าใกล้คือแรงกดดันที่มหาศาลขึ้นเรื่อยๆ

“ข้าเพียงแค่จะ ‘ให้เจ้าพูด’ ออกมาด้วยตัวเจ้าเอง”

ซูเหยียนจ้องมองนางลึกขึ้น แววตาของเขาเต็มไปด้วยความแคลงใจ “เจ้าคิดว่าการทรมานหรือความตายจะใช้ได้ผลกับคนของเฟิงอวี่งั้นหรือ? เจ้าดูถูกพวกเราเกินไปแล้วเยว่ซิน”

“ไม่หรอก...” หลินเยว่ซินโน้มกายลงเล็กน้อย แววตาสีนิลจ้องลึกเข้าไปในจิตวิญญาณของเขา “ความเจ็บปวดใช้กับเจ้าไม่ได้ผล... แต่ ‘ความจริง’ บางอย่างน่ะ ใช้ได้เสมอ”

ซูเหยียนหรี่ตาลงเพียงเล็กน้อย ทว่ามันเพียงพอที่จะทำให้หลินเยว่ซินมองเห็นความสั่นไหวในจิตใจของเขา

“เจ้ารู้แจ้งเห็นจริงในทุกเรื่องราวของยุทธภพ...” หลินเยว่ซินเอ่ยเสียงต่ำที่น่าขนลุก “เจ้ากุมความลับของทุกคนไว้ในมือ... ยกเว้นสิ่งเดียว...”

นางนิ่งไปชั่วอึดใจประหนึ่งกำลังลับคมดาบครั้งสุดท้าย

“...ยกเว้น ‘อนาคต’ ของตัวเจ้าเอง”

กึก

เพียงเสี้ยววินาทีเดียวที่สายตาของซูเหยียนวูบไหวไปประหนึ่งเปลวเทียนต้องลมพายุ เขาสะดุดลมหายใจชั่วขณะ ทว่ามันคือวินาทีทองที่หลินเยว่ซินรอคอย

“อันตรายดีนี่...” เซวี่ยอิงพึมพำกับตัวเอง นางเริ่มเห็นความสนุกในเกมการเจรจาที่เหนือชั้นนี้

“เจ้ารู้ล่วงหน้าว่าข้าจะมาที่นี่ เจ้าจงใจวางกับดัก เจ้าคิดว่าเจ้าควบคุมทุกตัวแปรไว้ในกำมือได้อย่างเบ็ดเสร็จ...” หลินเยว่ซินรุกต่อโดยไม่ให้เขาได้พักหายใจ “เจ้าเชื่อมั่นในข้อมูลที่เจ้ามี จนเจ้าลืมเผื่อใจไว้สำหรับความผิดพลาด”

“แต่สุดท้าย... เจ้าก็พ่ายแพ้ให้กับสิ่งที่ข้อมูลของเจ้าไม่มีวันบอกได้”

ซูเหยียนนิ่งเงียบไป ใบหน้าของเขาซีดลงเรื่อยๆ มือที่วางอยู่ข้างกายกำแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด

“งั้นข้าจะบอกความลับประการหนึ่งให้เจ้าฟัง...” หลินเยว่ซินก้มลงไปกระซิบใกล้ใบหูของเขา “จริงๆ แล้วเจ้าไม่ได้กลัวตายหรอกซูเหยียน... แต่เจ้า ‘กำลังกลัว’”

ซูเหยียนระเบิดเสียงหัวเราะออกมาทันทีราวกับได้ฟังเรื่องที่น่าขบขันที่สุดในโลก “ไร้สาระ! ข้าคือผู้คุมความลับแห่งเฟิงอวี่ ข้าไม่มีความรู้สึกเช่นนั้นมานานแล้ว!”

“ถ้าเช่นนั้น... ทำไมเจ้าถึงต้องชิง ‘พูด’ ออกมาก่อนล่ะ?”

ความเงียบกลับมาปกคลุมอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้มันเป็นความเงียบที่ฆ่าคนตายได้ ซูเหยียนนิ่งอึ้งไปประหนึ่งถูกสาป

“คนที่สามารถควบคุมสถานการณ์ได้จริง... คนที่มั่นใจในอำนาจของตัวเองอย่างแท้จริง ไม่จำเป็นต้องรีบปริปากเพื่อรอดูท่าทีของศัตรูหรอก” หลินเยว่ซินเอ่ยช้าๆ และหนักแน่น “แต่เจ้ากลับพูด... เจ้าชิงตั้งคำถามก่อน เพราะเจ้าทนต่อความ ‘ไม่รู้’ ในสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นไม่ได้”

“เจ้าพูด... เพราะเจ้ากำลังเสียการควบคุม”

มือของซูเหยียนสั่นเทาอย่างรุนแรงจนเขาต้องพยายามซ่อนมันไว้ใต้แขนเสื้อ รอยร้าวในใจของเขาบัดนี้ขยายกว้างจนแทบจะพังทลาย

“เจ้ากลัวที่จะต้องจบชีวิตลงโดยที่เจ้ายังเดินหมากไม่เสร็จสมบูรณ์...” หลินเยว่ซินรุกคืบเข้าไปในจิตใจของเขาประหนึ่งพญามาร “เจ้ากลัว... ว่าเจ้าจะ ‘ไม่รู้’ ว่าแท้จริงแล้วหลินอู๋เชียนมีแผนการอะไรซ่อนไว้อีก และเจ้ากลัวว่าตัวเองจะเป็นเพียงเบี้ยไร้ค่าที่ถูกทิ้งไว้กลางทาง!”

ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมาจากปากของซูเหยียนอีก มีเพียงเสียงลมหายใจที่สั่นพร่าและเหงื่อเย็นๆ ที่ซึมตามไรผม เขาจ้องมองสตรีเบื้องหน้าด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... จากเหยื่อที่น่ารำคาญ กลายเป็นอสุรกายที่มองเห็นทุกซอกทุกมุมของหัวใจเขา

ในที่สุด... เขาก็คลี่ยิ้มออกมา ทว่าคราวนี้มันไม่ใช่รอยยิ้มของจิ้งจอกผู้ถือดี แต่มันคือรอยยิ้มของผู้ที่ยอมรับในโชคชะตาที่บิดเบี้ยว

“เจ้า... เจ้าฉลาดและอำมหิตกว่าที่ข้าประเมินไว้มากนัก หลินเยว่ซิน”

“ใช่...” เขากระซิบออกมาแผ่วเบาด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบประหนึ่งยอมจำนน “ข้ากลัว... ข้ากลัวในสิ่งที่อยู่เหนือการควบคุมของข้อมูล ข้ากลัวในสิ่งที่ไม่มีอยู่ในตำราของเฟิงอวี่”

ซูเหยียนเงยหน้าขึ้นมองนาง สายตาของเขาบัดนี้ลุ่มลึกและแฝงไปด้วยคำเตือนที่น่าสยดสยอง “และสิ่งที่ข้ากลัวที่สุด... สิ่งที่อยู่เหนือกฎเกณฑ์และเหตุผลทั้งหมดที่ข้าเคยรวบรวมมา...”

เขานิ่งไปชั่วอึดใจประหนึ่งกำลังรวบรวมความกล้าสุดท้าย

“...มันกำลังตื่นขึ้นมาแล้วในตอนนี้”

เซวี่ยอิงขมวดคิ้วมุ่นทันที รังสีอำมหิตแผ่ออกมาอย่างไม่รู้ตัว “มันคืออะไร? พูดให้ชัด!”

ซูเหยียนไม่ได้หันไปมองเซวี่ยอิง เขาจ้องตรงไปที่ดวงตาของหลินเยว่ซินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยปริศนา “สิ่งที่กำลังจะตื่นขึ้นมาเพื่อทำลายล้างทุกสรรพสิ่ง... สิ่งที่น่าหวาดกลัวยิ่งกว่าหลินอู๋เชียนนับพันเท่า...”

เขาสูดลมหายใจลึก “...ไม่ใช่เจ้า เยว่ซิน”

บรรยากาศในห้องใต้ดินกลับมานิ่งสนิทประหนึ่งหยุดนิ่ง ทุกอย่างเงียบสงัดจนน่าประหลาดใจ

หลินเยว่ซินยืนนิ่งสนิท นางไม่ได้ถามเซ้าซี้ถึงสิ่งที่เขาเอ่ยถึง นางไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวต่อคำเตือนนั้น ทว่านางกลับเพียงแค่ลดสายตาลงมองชายเบื้องหน้าด้วยความเฉยเมยยิ่งกว่าเก่า

นางเอ่ยออกมาแผ่วเบาประหนึ่งเสียงกระซิบของเพชฌฆาต

“ถ้าเช่นนั้น... ในเมื่อเจ้ารู้เพียงเท่านี้ และสิ่งที่เจ้ารู้ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้น...”

นางหมุนตัวหันหลังกลับไปทางออกช้าๆ

“เจ้าก็ไม่มีความจำเป็น... ที่จะต้องมีลมหายใจอยู่เพื่อเฝ้าดูความพินาศนั้นอีกต่อไปแล้ว”

เสียงฝีเท้าของนางเดินจากไปอย่างมั่นคง ทิ้งซูเหยียนไว้เบื้องหลังท่ามกลางเงามืดที่กำลังจะกลืนกินเขาไปชั่วนิรันดร์... ความลับที่ยิ่งใหญ่กว่ากำลังจะถูกเปิดเผย และสงครามที่แท้จริง เพิ่งจะเริ่มขึ้นเท่านั้น