ตอนที่ 34 คนที่อ่านเกม

ตอนที่ 34 คนที่อ่านเกม

ท่ามกลางห้วงมายาอันมืดมิดที่ดูไร้ก้นบึ้ง บรรยากาศรอบกายของหลินเยว่ซินยังคงดำมืดประหนึ่งถูกกักขังอยู่ในกรงที่มองไม่เห็น ทว่าในความมืดนั้นกลับมีบางสิ่งบางอย่างที่แปรเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

ความเงียบที่เคยเป็นเครื่องมือกดดันของศัตรู บัดนี้กลับกลายเป็นอาวุธที่หลินเยว่ซินใช้เพื่อ "สังเกต"

หลินเยว่ซินยืนหยัดอยู่ใจกลางภาพลวงตาอันบิดเบี้ยว ร่างระหงนิ่งสนิทราวกับรูปสลักหินที่ไร้ลมหายใจ นางไม่ได้พยายามดิ้นรนหลบหนี และไม่ได้ตอบโต้ด้วยอารมณ์ที่พลุ่งพล่านเหมือนครั้งก่อนๆ ทว่าการนิ่งเฉยของนางในครั้งนี้ กลับเปี่ยมไปด้วยรังสีอำนาจที่ทำให้มวลอากาศรอบด้านเริ่มสั่นสะท้าน

นางไม่ได้หยุดนิ่งเพราะพ่ายแพ้ แต่เพราะนางกำลังใช้โสตประสาททุกส่วนเพื่อ “มอง” ให้ทะลุถึงแก่นแท้ของโลกใบนี้

ทุกการเคลื่อนไหวของกระแสลมที่ไม่มีที่มา จังหวะการไหวตัวของเงาดำมรณะ หรือแม้แต่การบิดเบี้ยวของแสงสีที่กระพริบถี่ไปมา... ทุกสิ่งทุกอย่างในที่แห่งนี้ล้วนมี “รูปแบบ” ที่ตายตัว

หลินเยว่ซินรับรู้ได้ถึงจังหวะการหายใจของค่ายกล นางเริ่มเห็นร่องรอยของพลังงานที่ไหลเวียนเชื่อมต่อกันประหนึ่งใยแมงมุมมรณะที่ถักทอขึ้นมาอย่างประณีต

“ในที่สุด... เจ้าก็เริ่มเข้าใจมันเสียทีนะ”

น้ำเสียงของซูเหยียนดังแว่วมาตามสายลม มายาสีดำแผ่วเบาและแหบพร่า ทว่าครั้งนี้มันไม่ได้แฝงไปด้วยความเยาะหยันอย่างรุนแรงเหมือนเก่า กลับมีความฉงนใจบางอย่างซ่อนอยู่เบื้องหลังคำพูดนั้น

“เจ้าไม่ได้เป็นคนสร้างภาพลวงตาเหล่านี้ขึ้นมาเองทั้งหมดหรอก... ใช่ไหม ซูเหยียน?”

หลินเยว่ซินเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบทว่านิ่งลึกประหนึ่งบ่อน้ำที่ไม่มีวันเห็นก้น นางลืมตาขึ้นช้าๆ จ้องมองไปยังความว่างเปล่าที่ดูเหมือนจะมีดวงตาของใครบางคนซ่อนอยู่

“เจ้าเพียงแค่สร้าง ‘ทางเลือก’ ที่เย้ายวนใจทิ้งไว้ในความมืดเท่านั้น...”

ความเงียบเข้าปกคลุมไปชั่วขณะ เพียงเสี้ยววินาทีที่กระแสพลังในค่ายกลเกิดอาการชะงักงันประหนึ่งถูกกระชากความลับออกมาแฉต่อหน้าสาธารณชน

“ทุกภาพเหตุการณ์ที่เจ้าส่งมา... ทุกความเจ็บปวดที่เจ้าหยิบยื่นให้...” หลินเยว่ซินก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวอย่างมั่นคง “แท้จริงแล้วมันคือการตอบสนองที่ดึงมาจาก ‘ตัวข้า’ เองทั้งสิ้น เจ้าไม่ได้ลงมือเขียนบทละครนี้ แต่เจ้ากำลังใช้กระจกสะท้อนเงาในใจข้าให้กลายเป็นความจริงที่มาทำร้ายข้าเอง”

“เจ้าจงใจทำให้ข้าคิด... เจ้าจงใจขุดคุ้ยความจำของข้าให้ฟุ้งซ่าน แล้วเจ้าก็ใช้เศษเสี้ยวความคิดเหล่านั้นมาเป็นวัตถุดิบในการสร้างโลกใบนี้เพื่อกักขังข้าไว้ชั่วนิรันดร์”

เสียงหัวเราะเบาๆ ของซูเหยียนดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันแฝงไปด้วยความชื่นชมระคนหวาดหวั่น “น่าสนใจจริงๆ... ไม่เคยมีใครมองเห็นกลไกของ ‘ค่ายกลสะท้อนวิญญาณ’ ได้ชัดแจ้งขนาดนี้มาก่อน”

“แต่ถึงเจ้าจะรู้...” น้ำเสียงของเขากลับมาแข็งกร้าว “มันก็ ‘สายเกินไป’ เสียแล้วที่จะหาทางออก!”

หลินเยว่ซินหลับตาลงอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้นางไม่ได้ตัดขาดจากโลกภายนอก แต่นางกำลัง "ลบ" ทุกอย่างออกจากจิตสำนึก

นางเริ่มปฏิบัติการ “ไม่คิด”

ไม่มีความหวาดกลัวต่อความตาย ไม่มีการฉายภาพอดีตที่ขมขื่น และไม่มีตัวตนของชายที่รักที่ล่วงลับไปแล้ว... นางทำใจให้ว่างเปล่าประหนึ่งแผ่นกระดาษขาวที่ไร้ร่องรอยน้ำหมึก

เมื่อต้นฉบับในใจถูกลบเลือน ภาพลวงตาที่เคยแข็งแกร่งพลันเกิดอาการ “กระตุก” อย่างรุนแรง โลกที่เคยสมบูรณ์แบบเริ่มบิดเบี้ยวผิดรูปผิดร่างประหนึ่งผ้าไหมที่ถูกกระชากให้ขาดวิ่น ค่ายกลของซูเหยียนเริ่มเสียการควบคุมเมื่อไม่มีข้อมูลจากเหยื่อมาหล่อเลี้ยง

“ถ้าโลกใบนี้ถูกสร้างขึ้นมาจากเจตจำนงของข้า...”

หลินเยว่ซินลืมตาขึ้นช้าๆ แววตาของนางสว่างไสวด้วยพลังมารที่เยือกเย็นประหนึ่งดวงดาวสีนิล “ถ้าเช่นนั้น... ข้าก็มีสิทธิ์ขาดที่จะ ‘เปลี่ยนแปลง’ กฎเกณฑ์ทุกอย่างในโลกใบนี้ได้เช่นกัน!”

“ข้าจะไม่เป็นเพียงหมากที่รอวันตายอีกต่อไป... แต่ข้าจะเป็นคนเขียนบทละครบทใหม่ให้เจ้าเอง!”

ปัง!!!

พละกำลังมหาศาลระเบิดออกจากร่างของนาง พื้นดินที่มืดมิดพลันแปรสภาพกลายเป็นสายน้ำที่เชี่ยวกรากในพริบตา เงาดำมรณะที่เคยพุ่งเข้าหาจู่ๆ ก็ชะงักกึกประหนึ่งถูกคำสาปหยุดเวลา

เงาเหล่านั้นเริ่มบิดเบี้ยวและเปลี่ยนทิศทาง พวกมันไม่ได้จ้องมองมาที่หลินเยว่ซินอีกต่อไป ทว่ากลับหันหน้าไปทางทิศเดียวกันประหนึ่งนักล่าที่ได้กลิ่นเหยื่อรายใหม่

“เจ้ารู้ไหมซูเหยียน... สิ่งที่ข้าหวาดกลัวที่สุดในยามนี้คืออะไร?”

หลินเยว่ซินเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เย็นเฉียบจนจับใจ นางวาดมือผ่านอากาศช้าๆ และทันใดนั้น ภาพหนึ่งก็ปรากฏขึ้นท่ามกลางความว่างเปล่า

มันไม่ใช่ภาพของเซียวหานที่นางโหยหา... แต่เป็นภาพของชายชราในอาภรณ์หรูหราที่แผ่รังสีแห่งการทำลายล้างออกมา

หลินอู๋เชียน

ร่างมายาของประมุขเฒ่ายืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า จ้องมองลงมาด้วยสายตาที่ดูแคลนมนุษย์โลกประหนึ่งมดปลวก เงาทั้งหมดในค่ายกลที่เคยรับใช้ซูเหยียน บัดนี้กลับพุ่งเข้าใส่ร่างมายานั้นด้วยความบ้าคลั่งประหนึ่งพายุทมิฬ

ค่ายกลเริ่มสั่นสะเทือนอย่างหนักหน่วงจนพื้นดินมายาแตกร้าวเป็นวงกว้าง

“พอได้แล้ว! หยุดเดี๋ยวนี้!”

เสียงของซูเหยียนคราวนี้ไม่เหลือร่องรอยของความนิ่งสงบอีกต่อไป แต่มันเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นและการเสียการควบคุม

พื้นดินสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นประหนึ่งแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ ก่อนที่ร่างของ ซูเหยียน จะถูกกระชากออกมาจากเงามืดและปรากฏตัวต่อหน้าหลินเยว่ซินเป็นครั้งแรกอย่างแท้จริง

ดวงตาของเขาที่เคยมั่นใจบัดนี้เบิกกว้างด้วยความตกตะลึง รอยยิ้มบัณฑิตที่เคยประดับบนใบหน้าจางหายไปจนสิ้น

“เจ้า... เจ้าทำลายสมดุลของค่ายกลสะท้อนจิตไปหมดสิ้นแล้ว!” เขาตะโกนออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า

หลินเยว่ซินก้าวเข้าไปหาเขาช้าๆ ท่ามกลางซากปรักหักพังของโลกมายา “ข้าไม่ได้ทำลายมันหรอกซูเหยียน...”

“ข้าแค่... แย่งชิงอำนาจการควบคุมมันมาจากมือเจ้าต่างหาก!”

นางวาดฝ่ามือผ่านอากาศอีกครั้ง และในพริบตานั้น ภาพลวงตาทั้งหมดที่เคยเป็นของซูเหยียนก็ย้อนกลับเข้าหาเขาประหนึ่งบ่วงกรรมที่ตามสนอง

ซูเหยียนชะงักกึก ร่างกายของเขาแข็งทื่อประหนึ่งถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น นี่คือครั้งแรกในชีวิตที่ผู้คุมความลับแห่งเฟิงอวี่ต้องตกเป็นเหยื่อในค่ายกลของตัวเอง

“ในยามนี้...” หลินเยว่ซินกระซิบข้างหูเขาด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบประหนึ่งคมน้ำแข็ง “เจ้าต่างหาก... ที่เป็นแขกผู้โง่เขลาในโลกแห่งความฝันของข้า”

นางเปลี่ยนความมืดมิดที่ไร้ก้นบึ้ง ให้กลายเป็นห้องว่างที่แคบและกดดันประหนึ่งโลงศพหิน

“เจ้าคิดว่าเจ้าสามารถควบคุมทุกสิ่งได้ด้วยการรวบรวมข้อมูลและความลับของผู้อื่น...” หลินเยว่ซินจ้องลึกเข้าไปในตาที่สั่นระริกของเขา “แต่เจ้ากลับลืมไปสิ่งหนึ่ง...”

“เจ้าไม่เคยคิดเลยว่า... ในโลกที่เจ้าพยายามจะมองเห็นทุกคน จะมีใครบางคนที่ ‘มองเห็นเจ้า’ ทะลุปรุโปร่งยิ่งกว่าที่เจ้ารู้จักตัวเองเสียอีก!”

ปัง!!!

โลกมายาทั้งหมดระเบิดออกจากด้านในประหนึ่งการดับสูญของดวงดาว แสงสีขาวนวลที่แสบตาแผ่กระจายไปทั่วรัศมีสิบหลี่ ก่อนที่ทุกอย่างจะพังทลายลงสู่ความสัตย์จริง

หลินเยว่ซินลืมตาขึ้นอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้สิ่งที่นางเห็นไม่ใช่ความมืดมิดที่ไร้ทิศทาง แต่มันคือพื้นหินที่เย็นเฉียบและเปียกชื้นของห้องลับใต้ดินสำนักเฟิงอวี่ อากาศเย็นยะเยือกที่ปะทะผิวหนังคือกายสัมผัสที่ยืนยันว่านางได้หลุดพ้นจากมายาแล้ว

ไม่ไกลออกไป เซวี่ยอิง ยืนพิงกำแพงหินเฝ้ามองเหตุการณ์อยู่ด้วยความนิ่งสงบ นางเห็นทุกวินาทีที่เยว่ซินจมดิ่งและตื่นขึ้น

“เจ้าช้าไปนิดนะเยว่ซิน...” เซวี่ยอิงคลี่ยิ้มจางๆ ที่มุมปาก “แต่ก็นั่นแหละ... อย่างน้อยเจ้าก็กลับมาได้ทันเวลา”

เบื้องหน้าของหลินเยว่ซิน ซูเหยียน คุกเข่าอยู่บนพื้นหิน ใบหน้าของเขาซีดเผือด เลือดสีแดงสดไหลรินออกมาจากมุมปากประหนึ่งสัญญาณของการถูกพลังสะท้อนกลับอย่างรุนแรง ดวงตาที่เคยคมปราบของเขาบัดนี้เลื่อนลอยและเต็มไปด้วยความพ่ายแพ้

หลินเยว่ซินมองลงมาที่เขาด้วยแววตาที่สงบนิ่งและไร้ซึ่งความสงสาร นางก้าวเท้าเข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้าเขา

“ทีนี้...” นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทรงพลังอำนาจ “ข้าว่า... เรามีเรื่องที่ ‘ต้อง’ คุยกันยาวเสียหน่อยแล้วล่ะ ซูเหยียน”

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องใต้ดินอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้มันคือความเงียบที่ผู้มีอำนาจเหนือกว่าเป็นคนกำหนด... ความลับของเบญจภาคีสำนักใหญ่ กำลังจะถูกกระชากออกมาเปิดเผยในไม่ช้า