เสี้ยนหนามหัวใจคนใหม่

“เอาของกำนัลคืนไป...” ฟงกล่าวเสียงเรียบ พร้อมกับเบนสายตาไปมองทางอื่น พยายามสะกดกั้นอารมณ์โกรธของตัวเองเอาไว้ เพราะยังอยากให้คำว่าเพื่อนนั้นคงอยู่

“ลื้อรับไว้เถอะฟง...อั๊วะ...ทำผิดต่อลื้อ...ถือซะว่าแทนคำขอโทษ”

“ไม่เป็นไร...ลื้อเก็บกลับไปเถอะ...ไปเฟอร์กลับบ้าน...” พูดจบก็ดึงมือลูกสาวออกจากห้องอาหารไป โดยมีเหม่ยจิงเดินตามมาติดๆ

และจังหวะที่เฟอร์เดินผ่านเจียไป ก็ต้องสะดุดกับรอยยิ้มที่แสนอบอุ่น พร้อมกับแววตาเศร้าๆ ที่ฉายมองมาที่เธอ และมันทำให้เธอรู้แจ้งได้ทันทีว่า เรื่องทั้งหมดก่อนหน้านี้ เป็นเพียงแค่...คำพูดโกหกจากปากของเจีย เพื่อให้เธอและเขาหลุดออกจากสถานะคู่หมั้นนั่นเอง ซึ่งเธอก็ทำได้แค่ส่งสายตามองกลับไปสื่อเป็นนัยๆ ว่าขอบคุณสำหรับทุกอย่าง

เพราะครั้งนี้เธอได้หลุดออกจากการคลุมถุงชน โดยที่ไม่มีความผิดแม้สักนิดเดียว ไม่ถูกพ่อดุ แต่คนที่ถูกตำหนิกลับเป็นเจียที่ยอมรับหน้าแทนเธอเสียเอง

พอกลับมาถึงบ้านฟงก็ขึ้นห้องไปและเก็บตัวเงียบ ไม่พูดไม่จาและซึมไปเป็นวันๆ เลย ก็คงจะผิดหวังและเสียใจแหละ ไม่คิดว่าจะเป็นแบบนี้ทั้งที่ก่อนหน้านั้นก็ยังดีๆ อยู่เลย

“เฟอร์...ต้องเข้าใจป๊าด้วยนะ...ป๊ารักเพื่อนคนนี้มาก...แล้วก็หวังจะเป็นทองแผ่นเดียวกันตามที่เคยคุยกันไว้ แต่ไม่ต้องห่วงนะ...เดี๋ยวม๊าดูแลป๊าเอง...เฟอร์เองก็ไม่ต้องคิดมากนะ...ดีแล้วไม่ใช่เหรอ...ที่เป็นแบบนี้” ผู้เป็นแม่กล่าวก่อนที่จะขอตัวขึ้นไปดูผู้เป็นสามี และก็รู้ว่าลูกสาวถูกใจสิ่งนี้ เอาเข้าจริงๆ เธอเองก็ไม่ได้เห็นดีเห็นงามกับสามีนักหรอกเรื่องจับคู่ให้ลูก แต่เพราะพ่อแม่ของเธอเองก็จับคู่ให้เช่นกัน และก็รู้ว่าคนเป็นพ่อเป็นแม่ ย่อมปรารถนาดีกับลูกอย่างแน่นอน อีกอย่างเธอกับฟงก็ยังรักกันดี

              หลายเดือนต่อมา...

“ป๊า...เฟอร์ขอไปทำเล็บนะคะ...” ร่างเล็กเอ่ยบอกผู้เป็นพ่อ จากนั้นก็วิ่งไปหยิบกุญแจรถของตัวเองมาถือเอาไว้ กุญแจรถของพะพายที่เขาให้ไว้แต่เธอกลับโกหกพ่อว่าทำธุรกิจกับเพื่อนแล้วเก็บเงินซื้อเอง ซึ่งฟงเองก็เชื่อ ไม่ได้คิดที่จะซักไซ้ให้มากความ

“เฟอร์...” แต่ทว่าเธอกำลังจะก้าวขาออกไปนอกบ้าน ฟงก็เรียกรั้งเธอเอาไว้เสียก่อน

“ขาป๊า?”

“พรุ่งนี้ว่างไหม...ไปกินข้าวเป็นเพื่อนป๊าหน่อยสิ...ป๊ามีคนอยากให้ทำความรู้จัก” เอาอีกแล้ว โล่งใจได้ไม่กี่เดือน ป๊าของเธอก็เริ่มจะหาคู่ให้เธออีกแล้ว รอบนี้เพื่อนคนไหนอีกล่ะ

“ไม่ว่างเลยค่ะป๊า...เฟอร์มีนัดดูแบบเครื่องประดับรุ่นlimitedกับหุ้นส่วน...จะเปิดตัวที่ร้าน...กลัวว่าจะพลาดแล้วเฟอร์จะเสียฐานลูกค้าที่ไว้วางใจสินค้าร้านเฟอร์” เธออ้างเรื่องธุรกิจให้ฟงฟัง จริงๆ ที่บ้านของเธอก็มีธุรกิจร้านเพชรร้านทองนั่นแหละ แต่เธอไม่อยากจะไปทำด้วย อยากมีธุรกิจเป็นของตัวเอง ก็เลยลงทุนเปิดร้านจิวเวลรี่กับยูมิ ไม่น่าเชื่อว่าธุรกิจจะไปได้สวยแบบนี้ นับว่าเป็นความภาคภูมิใจหลังเรียนจบอีกอย่างเลยก็ว่าได้

แต่พ่อเธอนี่สิเจ็บจากเพื่อนรักที่โดนหักหน้าเรื่องงานหมั้นกับเจียไม่พอ ตอนนี้ยังจะหาเหามาให้เธอเพิ่ม จะบ้าตายรายวัน เอาเป็นว่าตอนนี้ขอเลี่ยงก่อนแล้วกัน ยังไม่พร้อมที่จะไปทำความรู้จักกับใครเพิ่ม

@PY Jewellery

“อะ...ช่วยดูคอลเลคชั่นใหม่ทีว่ามีอะไรจะแก้ตรงไหนหรือเปล่า” ยูมิวางเอกสารแพทเทิร์นและตัวอย่างงานคอลเลคชั่นเครื่องประดับตัวใหม่ให้เพื่อนร่วมหุ้นอย่างเฟอร์ดู

“เอาไว้ก่อนได้ไหม...ตอนนี้ฉันมีเรื่องเครียด” ร่างเล็กมองผ่านเอกสารเบื้องหน้าและตัวอย่างงานอย่างเลื่อนลอย ก่อนที่จะพิงตัวไปที่พนักพิงโซฟาด้วยความเหนื่อยหน่ายใจ

“เป็นอะไร...ทำหน้าอย่างกับถูกป๊าจับเธอไปถวายตัวให้ฮ่องเต้อย่างงั้นแหละ” ยูมิที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวเดามั่วๆ ทว่ามันกลับถูกเสียอย่างนั้น

“อืม...” ตอบด้วยใบหน้าปลงๆ

“เอ้า...ถูกเฉย...”

“ยู...ฉันควรจะทำยังไงดี...เมื่อไหร่ป๊าจะเลิกจับคู่ให้สักที”

“ก็บอกไปตรงๆ ว่าเธอมีแฟนแล้ว แล้วก็ขอเลือกชีวิตคู่เอง” นี่ไม่ใช่ครั้งแรกหรอก ที่ยูมิเสนอ แต่ไม่ว่าเธอจะพยายามบอกเฟอร์แค่ไหน เฟอร์ก็ยังคงไม่กล้าที่จะพูดกับผู้เป็นพ่อ เพราะกลัวว่าจะถูกดุ กลัวว่าถ้าเลือกคู่ไม่ดีแล้วจะพานให้ต้องทะเลาะกัน อีกอย่างกลัวว่าหากคัดค้าน จะกลายเป็นลูกไม่ดี เธอแค่ต้องการเป็นลูกที่ดีในสายตาพ่อแม่ก็เท่านั้น

ตอนพี่ชายเธอกับละอองฟ้า ก็ไม่ได้ง่ายเลย แต่ด้วยเพราะฟร้องค์พี่ชายของเธอเป็นคนหัวรั้นเลยกล้าที่จะต่อต้านป๊า แต่ถึงหัวรั้นขนาดนั้นป๊าก็ยังไม่ยอมเลยตอนแรก แล้วกับเธอที่ไม่ต่อต้านอะไร ไม่สิ เธอไม่เคยต่อต้านป๊าเลยสักครั้ง แบบนี้ยิ่งยากเข้าไปใหญ่ จะมองว่าเธอใจกากก็ได้ แต่เธอไม่กล้าจริงๆ

“ทำไมฉันถึงขี้ขลาดขนาดนี้นะ” เธออุทานกับตัวเองเบาๆ ซึ่งยูมิก็เข้าใจดี เพราะเธอก็เคยอยู่ในจุดนั้นเช่นกัน แค่มันคนละเหตุการณ์

“เธอไม่ได้ขี้ขลาดหรอก เธอแค่ไม่กล้าเดินออกมานอกกรอบ เธอแค่กังวล แต่เมื่อไหร่ก็ตามที่เธอถูกสถานการณ์มันบีบบังคับ...ฉันเชื่อว่าวันนั้น...เธอจะกล้าทำมันเอง...เช่น...วันที่เธอจะต้องเสียพะพายไปตลอดกาล...สัญชาตญาณของเธอมันจะเตือนให้เธอรั้งเขาไว้ก่อนที่เขาจะไปเสมอ...”

“คุยอะไรกันหน้าตาเครียดเชียว...” ขณะที่เธอและยูมิกำลังคุยเรื่องซีเรียสกันอยู่ พะพายที่เดินเข้ามาในร้านก็เอ่ยทักขึ้น “แล้ว...ไอ้เรย์เมียเธอไปไหนแล้วยัยทอม” ไม่วายถามหาเพื่อนรักอย่างเรย์อีก

“ไปจ่ายตลาด...ของที่ห้องหมดน่ะ” ตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจ เพราะหน้าที่ผู้หญิงทุกวันนี้เรย์เป็นคนทำหมด ส่วนเธอทำหน้าที่หัวหน้าครอบครัว แม้จะดูขัดตาคนอื่น แต่มันคือความสมัครใจของทั้งคู่ที่ตกลงร่วมกันแล้ว

หมับ!!

“อ๊ะ...นี่ไอ้บ้าพะพาย...เอาโทรศัพท์ฉันมานะ...” มาถึงก็กวนประสาทเลย ดูสิมาฉกมือถือของเธอไปกดต่อหน้าต่อตาอย่างถือวิสาสะอีก

“เอามาดูว่าตอนที่ฉันไม่อยู่...เธอแอบคุยกับกิ๊กหรือเปล่า”

“ไม่ได้คุย...นี่เอามานะ...” ยื้อแย่งโทรศัพท์จากเขาที่ชูขึ้นเหนือหัว แล้วเขาสูงยิ่งกว่าเปรตขนาดนั้น คนตัวเล็กๆ แบบเธอจะเอื้อมถึงได้ยังไงกัน “หึ่ย...เอามา...ทำไมถึงได้ตัวสูงขนาดนี้นะ...”

“สงสัยกินนมมั้งเลยสูง ยิ่งนมจากเต้ายิ่งชอบ...เอาคืนไป” เมื่อเลื่อนเช็คดูแล้วว่าไม่มีอะไรเลยเอาคืน จากนั้นก็ทิ้งตัวลงนั่งที่โซฟากลางร้านอย่างสบายใจ รอให้เพื่อนรักกลับมาเพราะจะชวนดื่มแก้เหนื่อยสักยกสองยก

“หึ่ย...ก็บอกว่าไม่มีอะไร...ทำไมไม่เชื่อกันบ้าง”

“ไม่มีอะไรก็ให้ดูดีๆ ดิ ทำตัวมีพิรุธเอง”

“โอ๊ย...มีสักครั้งไหมที่พวกเธอจะไม่กัดกันเนี่ย...เห็นเจอหน้ากันทีไรตีกันทุกที...เคยหวานกันบ้างไหม” ยูมิที่มองทั้งคู่ด้วยความขัดใจเอ่ยถามอย่างสงสัย

“ยังไม่ถึงเวลาหวาน...เวลาหวานคือเวลาที่ตวัดลิ้นเท่านั้น”

“กรี๊ด...ไอ้ทุเรศ...พูดแบบนี้ต่อหน้าเพื่อนฉันได้ไงพะพาย...” ความหน้ามึนมันไม่เข้าใครออกใคร ก็คนอย่างเขามันดีแต่จ้องจะทำให้เธอประสาทเสียอยู่เรื่อยเลย