ดูเเลคนป่วยNC+++

“เฟอร์...พายอยากไปเข้าห้องน้ำ” ขณะที่ร่างเล็กกำลังจัดเตรียมโซฟาเพื่อจะนอน พะพายก็เรียกเธอซะก่อน เธอเลยต้องทิ้งทุกอย่างในมือแล้วเดินมาพยุงเขาไปห้องน้ำ

“อื้ม...ค่อยๆ ลุกนะ...เดี๋ยวแผลฉีก”

“เฟอร์...พายเหนียวตัวอะ...อยากอาบน้ำ...”

“อาบไม่ได้...หมอสั่งห้ามแผลโดนน้ำ”

“แต่พายเหนียวตัวอะ...ถ้าไม่อาบน้ำนอนไม่ได้แน่ๆ” เขายังคงดื้อด้านที่จะอาบให้ได้

“งั้น...เช็ดตัวแทนได้ไหม...”

“ได้...เฟอร์เช็ดให้หน่อยนะ” ได้ทีก็ออดอ้อนใหญ่

“อื้ม...ถอดชุดรอนะ...อันไหนถอดไม่ได้ก็ปล่อยไว้เดี๋ยวฉันไปเอาผ้าเช็ดตัวก่อน” แล้วเธอก็เดินออกไปหยิบผ้า เพื่อมาเตรียมเช็ดตัวให้เขา

พอเข้ามาถึง เขาก็เปลือยเปล่าแล้ว แล้วแถม...ไอ้ลูกชายของเขาก็ดันผงกหัวหงึกๆ จนใบหน้าเธอแดงก่ำ ในใจก็หักห้ามใจตัวเองแล้วบอกกับตัวเองว่าเขาเจ็บอยู่นะเฟอร์ อย่าคิดอะไรลามกเด็ดขาด รีบเช็ดรีบพาเขาเข้านอนด่วน!!

“อื้ม...เฟอร์...” ความเย็นจากผ้าชุบน้ำทำให้พะพายครางออกมาเสียงกระเส่า จริงๆ ไม่ใช่เพราะถูกความเย็นจากผ้าหรอก แต่เป็นเพราะความกวนประสาทของเขามากกว่าที่แกล้งครางเพื่อดูปฏิกิริยาจากเธอ

“อะ...อะไร...นายจะครางทำไมเนี่ย...” เอ่ยถามเสียงสั่น มือที่เช็ดไปตามผิวกายเขาก็สั่นไม่แพ้กัน ไม่เข้าใจว่าเจ็บปางตายขนาดนี้แล้วยังจะมาปลุกเร้าอารมณ์เธอทำไม รู้ไหมว่าถ้าผู้หญิงเวลามันอารมณ์ขึ้นแล้วไม่ได้ปลดปล่อยมันทรมานยิ่งกว่าผู้ชายเสียอีกนะ

“ก็มันเย็น...แล้วเช็ดแรงๆ หน่อยก็ได้ ลงน้ำหนักมือเบาแบบนั้น...มันเสียว” คำว่ามันเสียวเขาโน้มใบหน้าลงมากระซิบที่ข้างใบหูของเธอ พร้อมกับทิ้งลมหายใจอุ่นๆ เป่ารดใบหูจนร่างเล็กนั้นสั่นสะท้านไปทั้งกาย

“ชะ...เช็ดเองไหมล่ะ...”

หมับ!!

“เช็ดเองได้ที่ไหนเล่า...เจ็บแผลอยู่นะ”

“ตะ...แต่...”

“แต่อะไร...อย่าบอกนะว่าเธอมีอารมณ์...นี่ขนาดฉันเจ็บแผลอยู่เธอก็ยังไม่เว้นคิดเรื่องอกุศลกับฉันเหรอ” ทำทีเป็นไขสือ ทั้งที่ตัวเองก็แข็ง จนมันชี้หน้าเธออยู่แล้ว

“แล้วทีนายล่ะ...ชี้หน้าฉันขนาดนี้...ไม่รู้สึกอะไรเลยงั้นสิ”

“ใครบอกว่าฉันมีอารมณ์...ที่มันแข็งเพราะโดนความเย็นของผ้า...น้องชายฉันหนาว...มันเลยลุกขึ้นมา” ดูความแถของเขา

“เค...ไม่รู้สึกก็ดีแล้ว...” พยายามอดกลั้นความคิดบ้าๆ ของตัวเองเอาไว้ เก็บความรู้สึกที่ต้องการของตัวเองไว้ภายใน และรีบเช็ดตัวเขาให้มันเสร็จๆ

“อืม...” และไม่ว่าเธอจะสัมผัสเขาตรงไหน เขาก็กวนประสาทด้วยการครางเสียงสั่นใส่เธอ พร้อมกับจ้องมองใบหน้าจิ้มลิ้มที่แดงซ่านไปด้วยพิษเขิน พยายามยับยั้งช่างใจเอาไว้แล้วรีบเดินออกจากห้องน้ำไป

“สะ...เสร็จแล้ว...รีบใส่เสื้อผ้าแล้วก็ไปนอนซะ...”

“อะ...เอ้า...เฟอร์...ฉันใส่เสื้อผ้าไม่ได้...แผลมันตึง...มาใส่ให้ก่อน” เมื่อเห็นว่าเฟอร์ชิ่งออกไปแล้วเขาก็รีบหยิบเสื้อผ้าของตัวเองเดินตามเธอไปที่โซฟา และบังคับให้เธอใส่ชุดให้เขา

ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเขาจะยั่วยวนเธอไปถึงเมื่อไหร่กัน ได้!! ในเมื่อยั่วเธอ เดี๋ยวจะจัดให้แบบสาสมเลย ไม่สนใจแล้วว่าจะเจ็บแผลแค่ไหน

พรึ่บ!!

“ไม่ต้องใส่...” ปัดชุดในมือของเขาลงพื้นไป

“อะ...อะไรเนี่ยเฟอร์...พายเจ็บแผลอยู่นะ” ทำเป็นใสซื่อ จากนั้นก็ทิ้งตัวลงบนโซฟาราวกับตั้งใจ ก็ตั้งใจล้มไปอ่อยเธอจริงๆ นั่นแหละ

“คนเจ็บแผล เขาไม่ทำตัวแบบนี้หรอกนะ...”

“งั้นเหรอ...แล้ว...ถ้ารู้...แล้วจะทำยังไงกันต่อดีล่ะ”

“นายอยากให้ฉันทำไหมล่ะ” เอ่ยถามไปตามตรง

“ถ้าบอกว่าอยาก...เธอจะทำให้ฉันไหมล่ะ” ทำลองเชิง

“แต่นายเจ็บแผลอยู่ ฉันกลัวแผลนายฉีก”

“สอดไม่ได้...ก็ใช้ปากไง”

“ละ...แล้วฉันล่ะ” เมื่อฟังแล้วเหมือนว่าเขาจะเอาแต่ได้ ก็เลยเอ่ยถามออกไปด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยพอใจเล็กน้อย เพราะกลัวว่าจะเสียเปรียบเขา

“ปากฉัน...” เพียงเสียงกระเส่าก็ทำเฟอร์สั่นสะท้านรอแล้ว

พูดจบเขาก็เอนกายไปพิงที่พนักพิงโซฟา ตวัดสายตาไปมองความแข็งขึงที่โด่ชี้หน้าเธอเพื่อเป็นนัยๆ ว่าเริ่มจัดการได้แล้ว เฟอร์เมื่อเห็นดังนั้นก็ย่อตัวนั่งคุกเข่าบนพื้น หันหน้าเข้าหาเขาแล้วแทรกตัวไปอยู่ที่หว่างขาของเขา

มือเล็กเอื้อมไปกำชักรูดท่อนรักของเขาขึ้นลงเบาๆ ก่อนที่จะค่อยๆ ก้มลงไปใช้ปากดูดกลืนความเป็นชายของเขา ทันทีที่ถูกโพรงปากนุ่มๆ สัมผัส ก็ทำเอาพะพายเสียวซ่านไปทั่วทั้งกาย และเผลอร้องครางออกมา

“อื้ม...” เขาพิงศีรษะไปที่พนักพิงโซฟา เงยหน้าขึ้นฟ้า หลับตาพริ้มหวังซึมซับความรัญจวนนี้จากเธอ

เรียวลิ้นเล็กๆ แสนซุกซนตวัดรอบหัวหยัก ยิ่งกระตุ้นให้เขายิ่งเสียวเข้าไปกันใหญ่ มือหนายกขึ้นขย้ำผมของเธอเคล้าคลอไปด้วย ส่วนมืออีกข้างจิกไปที่โซฟาข้างลำตัวเพื่อระบายความกระสันที่แล่นพล่านไปทั่วทั้งกายของเขาราวกับถูกกระแสไฟฟ้าช็อตจนตาแทบลอย

จ๊วฟ จ๊วฟ ม๊วฟ ม๊วฟ!!

เสียงดูดดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ส่วนพะพายก็ครางเสียงกระเส่าด้วยความทรมาน เอวก็ร่อน กระแทกสวนจนความยาวทะลวงลึกจุกคอไปหมด

“อื้อ”

อ๊อก อ๊อก อ๊อก!!

ความยาวผลุบเข้าผลุบออกในโพรงปากเล็กๆ อย่างต่อเนื่อง จากเนิบๆ ก็ถี่ขึ้นเรื่อยๆ จนมีที่สุดก็สิ้นสุดความทรมานที่แสนหวาน พร้อมกับปลดปล่อยน้ำสีขาวขุ่นใส่ปากกระจับของเธอจนเลอะเปรอะเปื้อนไหลออกจากมุมปาก

“อ๊าส์...เฟอร์...สุดยอดไปเลย” พะพายเอ่ยปากบอกพร้อมอมยิ้มเล็กๆ

ก่อนที่จะจับเธอขึ้นมานั่งบนโซฟาข้างๆ แทนเขา ดันขาทั้งสองข้างของเธอออกแล้วแทรกตัวไปอยู่ระหว่างขาของเธอ ขาข้างหนึ่งพาดไปที่พนักพิง ส่วนอีกข้างพาดอยู่ที่ไหล่ของเขา จากนั้นก็ก้มลงไปใช้ลิ้นเลียไปตามรอยแยกฉ่ำแฉะของเธอทันที

“อ๊ะ...อื้อ...พะพาย...” ความเสียวซ่านแล่นพล่านไปทั่วกายสาว ทุกครั้งที่เรียวลิ้นอันร้อนระอุลากไล้ชอนไชในร่องแสนหวาน เธอก็อดไม่ไหวที่จะเด้งรับความเสียวซ่านอย่างหลงลืมอาย

จ๊วฟ จ๊วฟ จ๊วฟ!!

“อื้ม...พะพาย...ฉันจะ...อื้ม...จะ...เสร็จแล้ว”

“ปล่อยออกมาเลย...หวาน...กินอะไรมา...หวานไปทั้งตัวเลย”

“อ๊ะ...อ๊ะ...อ๊ะ...” เมื่อถูกลิ้นของเขาตวัดรัวๆ สมองของเธอก็ขาวโพลน จากนั้นเธอก็เกร็งตัวแล้วกระตุกรับสัมผัสสุดวาบหวามครั้งสุดท้าย พร้อมกับน้ำหวานสีใสที่ไหลเยิ้มออกมา

“พะพาย...ฉันเสร็จแล้ว”

“เป็นไง...สบายตัวไหม” เขาเอ่ยถามจากนั้นก้มลงซดน้ำหวานครั้งสุดท้าย หวังเช็ดทำความสะอาดให้

“พะพาย...แผลนาย...มันมีเลือดซึม” เฟอร์มองไปที่แผลของเขาแล้วเอ่ยบอกด้วยความตกใจ

“สงสัยเกร็งตัวตอนก้มลงไปเลียมั้ง...ไม่เป็นไรหรอก...แค่นี้เอง...” เขาว่าอย่างไม่สะทกสะท้าน ราวกับแผลที่ถูกมีดแทงคือแผลถลอกหกล้มอย่างงั้นแหละ

“เดี๋ยว...ฉันรีบใส่เสื้อผ้าแล้วเรียกหมอดีกว่า...ฉันกลัว” ว่าแล้วก็ลุกลี้ลุกลนหยิบเสื้อผ้ามาสวมใส่ให้เรียบร้อย แล้วรีบกดกริ่งเรียกพยาบาลเพื่อให้มาทำแผลให้เขา

“ไปทำอะไรมาคะเนี่ย ทำไมแผลถึงปริขนาดนี้” คำถามของคุณพยาบาลทำให้เธอและเขาถึงกับมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

“เอ่อ...ออกกำลังกายมาครับ...เลยปริ...สงสัยใช้แรงเยอะไปหน่อย” เขาว่า ออกกำลังกายในร่มก้มแล้วแทงน่ะสิไม่ว่า เฟอร์คิดแล้วอมยิ้มเขินๆ กับคำตอบหน้ามึนของเขา ไม่คิดว่าจะตอบแบบนั้น แต่ก็นับว่าหัวไวดี

“งดออกกำลังกายที่หักโหมก่อนนะคะ...แผลยังไม่หายดีเลย...” เช็ดทำความสะอาดแผลและเย็บให้ พร้อมกับวิธีดูแลตัวเองเสร็จสรรพก็ออกจากห้องไป

“เพราะนายเลย...อ่อยฉันไม่ดูสังขาร...” เฟอร์โวยวายใส่เขา จริงๆ ก็เป็นห่วงนั่นแหละ ถ้าเป็นไปได้ก็ไม่ได้อยากจะให้เขาเจ็บตัวเลย แต่เพราะความเสี้ยนมันไม่เข้าใครออกใคร ก็เลยต้องยอมรับสภาพ

“เสียวก็เสียวด้วยกัน จะโวยวายทำไมเนี่ย...ฉันยังไม่โทษเธอเลยนะที่จุดประกายให้ฉันเสี้ยนด้วย”

“เดี๋ยวนะ...โทษฉันได้ไง...ในเมื่อนายล่อฉันเอง”

“เลิกบ่นแล้วมานอนได้แล้ว...ง่วงจะแย่แล้ว...ถ้าไม่หุบปากฉันจะเอาของแข็งของฉันยัดปากเธออีกรอบ...เอาไหม!” คนหน้ามึนข่มขู่ อย่างไม่คิดที่จะสะทกสะท้านต่อความเจ็บปวดที่เจอ ไม่ห่วงแผลตัวเองเลย หื่นกามอย่างเดียว