ออกอุบาย

วันต่อมา...

“เฮ้อ...เมื่อไหร่จะได้ออกจากโรงพยาบาลวะเนี่ย...เบื่อจะแย่” พะพายบ่นขณะที่กำลังนั่งกินมื้อเที่ยงจืดๆ ที่พยาบาลเตรียมมาให้ เขี่ยไปเขี่ยมาจนเย็นหมดแล้ว

“พะพายรีบกินสักทีจะได้กินยา...”

“ก็มันเบื่อนี่...ข้าวอะไรโคตรจืด ไม่อร่อยเลย...ไม่เหมือนอยู่โรงบาลญาติฉันสักนิด” แน่ะว่าแล้วก็บัฟโรงพยาบาลอื่นเฉย “ทำเรื่องย้ายให้หน่อยดิ อยากย้ายไปที่โรงบาลเฮียปลื้มอะ” ด้วยเพราะแผลที่เขาโดนมันลึก การรักษาให้ฟื้นตัวเลยนาน ไม่ใช่แค่วันสองวันก็ออกจากโรงพยาบาลได้ เลยทำให้เขามีความรู้สึกเบื่อกับที่เดิมๆ อาหารจืดๆ ที่กำหนดไม่ได้

“กินนี่ให้หมดก่อน...แล้วจะไปจัดการให้” เฟอร์ยื่นข้อเสนอ

“สั่งชาบูมากินกันปะ” แทนที่จะยอมกินข้าวจืดๆ ตรงหน้า ทว่ากลับหาแนวร่วมชวนเธอกินอย่างอื่นซะอย่างนั้น

“กินนี่ให้หมดแล้วก็กินยา...ไม่งั้นฉันไม่ทำเรื่องย้ายให้” เธอยื่นคำขาด จนในที่สุดพะพายก็จำต้องทนกินเมนูจืดๆ ตรงหน้าแล้วกินยาตามที่เธอสั่ง

กว่าจะทำเรื่องย้ายจนกระทั่งย้ายเสร็จ ก็กินเวลาไปถึงเย็น แล้วตอนนี้เธอและเขาก็ได้มาอยู่ที่โรงพยาบาลในเครือญาติของพะพายแล้วเป็นที่เรียบร้อย เรียกได้ว่าสูบพลังงานของเธออยู่ไม่น้อยเลย เพราะเธอต้องขับรถมาเอง ซึ่งระยะทางจากปลายดอยมาถึงนี่ก็กินเวลาตั้งหลายชั่วโมง แอบแวะพักบ่อยอยู่เหมือนกัน เพราะเธอไม่ค่อยชินกับการขับรถไกลๆ สักเท่าไหร่ นี่นับเป็นครั้งแรก แต่โชคดีหน่อยที่มีบ้างที่พะพายก็ช่วยขับ แต่เธอก็ไม่ได้อยากจะให้เขาขับมากเพราะเขาเจ็บแผลอยู่นั่งนานไม่ได้

“เฮ้อ...ถ้าไม่รักไม่ทำให้หรอกนะ...เหนื่อยจะแย่...” เธอบ่นอุบอิบแล้วมองร่างสูงที่นอนหลับอยู่บนเตียงผู้ป่วย จากนั้นก็ทิ้งตัวลงนอนหมดสภาพที่โซฟาตัวยาวทันที

กว่าจะตื่นก็กลางดึกเลย แถมตื่นมาก็หิวกระหายสุดๆ โชคดีที่โรงพยาบาลของเครือญาติเขามันมีร้านอาหารเปิด24ชั่วโมง เรียกได้ว่ามีบริการครบครันเลย จึงสะดวกในการสั่งซื้อ เอาจริงๆก็เข้าใจแหละว่าทำไมพะพายถึงอยากย้ายมา เพราะที่นี่ห้องวีไอพีเปรียบเสมือนโรงเเรม5ดาวเลยแหละ แอบติดหรูอยู่เหมือนกันนะ ซึ่งความจริงไม่ได้ติดหรูหรอก แอบใช้โควต้าของญาติจะได้ไม่เสียเงินให้โรงพยาบาลอื่น

“ขอกินด้วยได้ไหม...อันนั้นน่ะ” พะพายที่นั่งกินข้าวต้มปลาอยู่เอ่ยขึ้น พร้อมปรายตามองอาหารในมือของเธอที่ดูจัดจ้านกว่าของตัวเอง

“ไม่ได้...กินเผ็ดได้ไง...”

“ก็เธอกินยั่วฉัน...ฉันก็อยากกินด้วยดิ...นะๆ ขอกินคำนึง” พะพายยังคงรบเร้าที่จะกินให้ได้ สุดท้ายเฟอร์ก็ใจอ่อนยอมให้เขาชิม

แต่ไม่รู้ชิมอีท่าไหน ชิมจนหมด แล้วด้วยเพราะมันอร่อยแถมกล่องนี้ก็กล่องสุดท้ายแล้วด้วย มันเลยทำให้คนโมโหหิวโวยวาย ฟาดงวงฟาดงาใส่เขา

“ชิมบ้าอะไรของนายเนี่ย ขอให้คืนนี้ปวดท้อง แล้วคอยดูนะ ฉันจะไม่ดูดำดูดีนายเลย!!” พูดจบก็ เก็บจานไปเก็บอย่างหงุดหงิด จากนั้นก็เดินไปนั่งที่ประจำตัวเองโดยที่ไม่พูดไม่จากับเขา

“เฟอร์...มานอนกอดหน่อย...”

“ไม่...นายกินของฉันหมดยังมีน่ามาเรียกร้องอีก...ฝันไปเถอะ...”

“โธ่...แค่นั้นเอง...ไว้ฉันออกจากโรงพยาบาลก่อนจะทำให้กินอร่อยกว่านั้นเลย”

“ฉันจะกินตอนนี้เข้าใจไหม แล้วนายมาแย่งฉันกินทำไม!!”

“โธ่...แค่นี้เองเฟอร์ อย่าทำตัวเป็นเด็กๆ ...ฉันป่วยอยู่นะตามใจกันหน่อยสิ”

“ป่วย แต่มาทำตัวน่าหมั่นไส้ หึ่ย...หงุดหงิดชะมัด”

“โอ๊ย...” เสียงร้องโหยหวนของพะพายดังขึ้น หลังจากที่เฟอร์เอาผ้าห่มคลุมโปงตัวเองเพื่อจะนอน

“ไม่ต้องมาแกล้ง” เธอเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงประชดประชัน ทว่าเมื่อไร้เสียงตอบกลับของเขาก็เลยดึงผ้าห่มออก แล้วหันไปมองพะพายที่นอนตัวงอหน้านิ่วอยู่ที่เตียง

“พะ...พาย...นายเป็นอะไรน่ะ” ลุกพรวดขึ้นแล้วเดินตรงไปยังเตียง มองใบหน้าเขาที่มีเหงื่อชื้นขึ้นเต็มใบหน้าด้วยความเป็นห่วง ก่อนที่จะรีบกดกริ่งเรียกพยาบาลให้เข้ามาดูอาการของเขาในทันที

“ไปกินอะไรมาเนี่ย ถึงได้ปวดท้องแบบนี้ แล้วกินเสร็จนอนเลยใช่ไหม ทีหลังกินเสร็จต้องรอให้ย่อยก่อนนะพะพาย ไม่งั้นจะเป็นกรดไหลย้อนแบบนี้” ปันปันเอ่ยบอกญาติอย่างพะพายด้วยน้ำเสียงดุๆ โชคดีที่วันนี้ปันปันขึ้นเวร เลยได้มาดูอาการและจัดยาลดกรดให้เขา

“โธ่เจ้...ก็มันง่วงไง...อีกอย่างเมียพายงอน กินเสร็จก็ไม่ชวนทำกิจกรรม...พายไม่มีไรทำเลยนอนไง” แล้วก็พาลไปโทษเธอเสียอย่างงั้น คนอะไรน่าตีจริงๆ

“นี่โทษฉันได้ไง” เฟอร์แทรกขึ้นอย่างหัวเสีย แต่ก็ถูกปันปันห้ามทัพเอาไว้ก่อน

“พอเลย...ทั้งคู่...แล้วกินยาเข้าไปดีขึ้นไหม...ถ้ามีอะไรก็เรียกแล้วกันพี่อยู่เวรถึง8โมงเช้า”

“ครับ...ขอบคุณเจ้ปันนะครับ...”

“อื้ม...เจ้ไปและ...ดูแลกันดีๆ ล่ะอย่าตีกัน” ปลายประโยคหันมาบอกเฟอร์แล้วเดินออกจากห้องไป

ปุ๊ ปุ๊!

“ขึ้นมานี่...” มือหนาตบไปที่เตียงเชิงเรียกให้เธอขึ้นมานอนกับเขา

“ไม่เอา...เดี๋ยวฉันนอนดิ้นแรงแล้วทับแผลนาย”

“ขึ้นมาเถอะน่า...ขอนอนกอดหน่อย...ไม่งั้นนอนไม่หลับ” เขาไม่สนใจว่าตัวเองจะเจ็บแผลหรือไม่ “เฟอร์...ขึ้นมา...” กดเสียงต่ำย้ำอีกครั้ง

“ไอ้บ้า...ทำไมชอบบังคับฉันนัก”

“แล้วจะยอมไหม” เลิกคิ้วถาม ใบหน้ากวนๆ จนน่าหมั่นไส้

“ก็ต้องยอมไหม ไม่ยอมเดี๋ยวก็งอนฉันอีก...ขี้เกียจง้อ” บ่นกระปอดกระแปดแล้วถอดรองเท้าสลิปเปอร์ จากนั้นก็ปีนขึ้นเตียงไปนอนข้างๆ เขา

หลายวันต่อมา...กว่าพะพายจะได้ออกจากโรงพยายามก็เล่นเอาซะเฉาเลย ก็นะด้วยเพราะอยากออกเร็วๆ เลยจำเป็นต้องทำตามที่หมอสั่งอย่างเคร่งครัด แล้วก็งดเรื่องอย่างว่าจนเขาที่เสพติดเกือบจะขาดใจเลย

“ได้ออกสักที...วันนี้ไปกินข้าวบ้านแม่ไหม...แม่ฉันทำกับข้าวอร่อยนะ” อยู่ๆ มาชวนไปบ้านแบบนี้ก็เขินน่ะสิ เฟอร์คิดพร้อมกับใบหน้าที่เริ่มแดงซ่านไปด้วยความเขิน

“ไม่น้อยใจเหรอ ที่นายกล้าเปิดตัวกับพ่อแม่ แต่เป็นฉันที่ไม่กล้า” ว่าแล้วก็อดที่จะละอายใจไม่ได้

“เรื่องพ่อของเธอช่างมันเถอะ...เดี๋ยวฉันหาทางของฉันเอง...วันนี้ไปกินข้าวกับแม่ฉันนะ...ช่วงนี้แม่อยู่บ้านคนเดียวแม่เหงาๆ ...”

“อื้ม...” พยักหน้าตอบรับ แอบรู้สึกละอายใจอยู่หน่อยๆ เหมือนกัน เขากล้าเปิดตัว กล้าชัดเจนกับเธอขนาดนี้แล้ว แล้วเธอล่ะยังใจกากปอดแหกเนี่ยนะ

“ไม่ต้องคิดมาก...ฉันเชื่อว่าเดี๋ยวสักวันสถานการณ์ก็ต้องบังคับให้เธอกล้าพอเองนั่นแหละ...ฉันไม่ซีเรียสหรอก...บอกแล้วไง...แค่เธอไม่ปล่อยมือฉัน...ฉันพร้อมจับมือเธอเสมอ”

ตกเย็น...

@บ้านบวรเวชาเวศน์

เฟอร์และพะพายขับรถเข้ามาในบ้าน แต่จังหวะที่กำลังจะลงจากรถสายตาของเฟอร์กลับหันไปเห็นรถตู้สีดำคันหรูที่แสนคุ้นตาขับเข้ามาก่อน และใช่มันคือรถของที่บ้านเธอนั่นเอง

“เชี่ย!! ปะ...ป๊า...” เฟอร์ถึงกับเบิกตาโต พร้อมกับอุทานออกมาเสียงดัง “ไหนนายบอกแม่อยู่บ้านคนเดียวไง...นี่อะไร...พ่อแม่ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ไง”

“ฉันจะไปรู้ไหมล่ะเนี่ย...งั้น...นั่งรอที่รถนะ...แอบอยู่ในนี้ก่อน...เดี๋ยวฉันไปถามแม่เดี๋ยวเดียว” พูดจบก็เปิดประตูรถแล้ววิ่งเข้าไปในบ้านเสียก่อน ทว่าจังหวะที่กำลังจะเข้าบ้าน กลับถูกฟงกวักมือเรียกให้พะพายมาช่วยถือของเสียอย่างนั้น ส่วนเฟอร์ที่แอบดูทุกอย่างอยู่ในรถก็ลุ้นจนตัวเกร็งเลย กลัวว่าป๊าของเธอจะรู้ เพราะเอาแน่เอานอนกับคนแบบพะพายไม่ได้เลยจริงๆ

ด้านพะพาย...

“แหม...คุณพ่อนี่หล่อเหลาเอาการจริงๆ เลย...ถ้ามีลูกสาวต้องสวยแน่ๆ เลยใช่ไหมครับ” พะพายเอ่ยชวนฟงคุย แอบเนียนระหว่างช่วยฟงถือของเข้าบ้าน

“ไอ้หนุ่มนี่มันปากหวานจริงๆ แน่นอนสิว่าลูกสาวก็ต้องสวยได้พ่อ...เสียดายจริงๆ ที่ลูกสาวของป๊าเนี่ยมีคู่หมั้นแล้ว” คำว่ามีคู่หมั้นแล้วทำเอาพะพายอยากจะโยนของที่ช่วยถือทิ้งลงพื้นเสียเดี๋ยวนี้ แต่ไม่ได้ ต้องทำตัวดีๆ ต่อหน้าว่าที่พ่อตา ที่ในอนาคตจะต้องเจอกันอีกอย่างแน่นอน

“ว้า...เสียดายแย่เลยครับ...แล้วถ้าไม่มีคู่หมั้น...ป๊าจะพิจารณาผมสักคนไหมครับ” แอบเนียนขายตัวเองไปในตัว

“เสียดายจริงๆ แต่ป๊าไม่ค่อยชอบหน้าไอ้พ่อตาของลูกชายป๊าสักเท่าไหร่...แค่ให้ฟร้องค์มาดองคนเดียวก็ปวดหัวพอแล้ว...อย่าต้องดองด้วยอีกคนเลย” เป็นการปฏิเสธเป็นนัยน์ๆ ว่าไม่เอาเขาอย่างแน่นอน แล้วแบบนี้ควรจะเข้าทางไหนดีล่ะเนี่ย พะพายคิด

“ป๊าครับ...ผมว่านะ...ป๊าคิดน้อยไป...แหม...ป๊าลองคิดตามผมสิครับว่าเฮียฟร้องค์มาแต่งงานกับฟ้าก็ต้องเสียเงินค่าสินสอด...แล้วป๊า...ไม่คิดจะเอาสินสอดคืนบ้างเหรอ...ถ้าเอาผมเป็นเขย...ผมจ่ายสองเท่าของสินสอดเฮียฟร้องค์เลยนะ...ป๊าคิดดูดีๆ ...เนี่ยคุ้มเห็นๆ” พะพายเริ่มออกอุบาย ซึ่งมันก็ทำให้ฟงคิดตามที่เขาพูดและก็รู้สึกว่ามันเข้าท่าอยู่ไม่น้อยเลย

“ไว้ถ้า...ลูกสาวป๊าไม่ชอบพอกับฝั่งนั้น...ป๊าจะพิจารณาพ่อหนุ่มแล้วกัน...ว่าแต่ชื่ออะไรล่ะ...”

“พะพายครับ...อุ๊ย...เดี๋ยวผมต้องไปแล้ว...มีนัดคุยเรื่องธุรกิจกับเพื่อนต่อ”

“อายุแค่นี้มีธุรกิจแล้วเหรอ...แหม...เอาการเอางานจริงๆ ...” ฟงออกปากชมพะพาย โดยที่ไม่รู้เลยว่าคนเจ้าเล่ห์อย่างเขาพยายามทำโปรไฟล์ของตัวเองให้ดูดีหวังหว่านล้อมให้ฟงสนใจเขาแล้วหมายหัวเขาไปเป็นเขย

“ครับ ธุรกิจเล็กๆ ครับ...หลักร้อยล้าน...” ว่าแล้วก็ขี้โม้เข้าไปอีกหน่อย และได้ผลเพราะเมื่อพูดถึงตัวเงินฟงก็ตาลุกวาวเลยทีเดียว

“อาจิง ไปถอนหมั้นกับอาเจียดีไหม” หันไปกระซิบเมียเบาๆ ทว่าท่าทีของฟงที่ดูโลภชัดเจนถึงกับทำพะพายแอบอมยิ้ม