ผิดแผน

“นายไปคุยอะไรกับป๊าตั้งนานสองนาน” ทันทีที่เข้ามาในรถเฟอร์ก็ถามด้วยความสงสัย แถมดูหน้าดูตาเขาดูไม่ทุกข์ร้อนใดๆ ราวกับไปทำอะไรไม่ดีมาจนเธอเริ่มหวั่นแล้ว

“ไปสร้างภาพมานิดหน่อย”

“สร้างภาพอะไร ไม่ใช่เผลอไปบอกเรื่องของเรานะพะพาย”

“ไม่ได้บอก...เอาน่า...ฉันไม่ทำให้เธอเดือดร้อนหรอกน่า”

“แน่นะ...” หรี่ตามองเขาอย่างจับผิด

“แน่!! ปะ...ไปหาอะไรกินนอกบ้านดีกว่า...วันนี้บ้านฉันมีนัดกับครอบครัวเธอ พี่ชายเธอคงจะมาทำคะแนนกับพ่อ ส่วนเรื่องของเราค่อยว่ากันอีกที” ว่าแล้วทั้งคู่ก็ไปหาที่กินข้าวใหม่ทันที ทั้งที่ตั้งใจว่าจะมากินมื้อค่ำที่บ้านเขา ก็ต้องล่มเพราะดันเจอพ่อเธอเสียก่อน แม้จะผิดแผนไปหน่อย แต่ก็นับว่าเขาแก้ไขสถานการณ์ได้ดีอยู่ไม่น้อย

“นายดู...อารมณ์ดีแปลกๆ นะ...แน่ใจนะว่าไม่ได้ไปทำอะไรไม่ดีมา...” เฟอร์ยังคงไม่ไว้ใจพะพาย เพราะเขาดูยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ดูอารมณ์ดีเกินความจำเป็น

“ไม่ได้ไปทำอะไรมาจริงๆ เชื่อกันบ้างสิ...” ตอบกลับแล้วตั้งหน้าตั้งตากินอาหารตรงหน้าต่อ

หลายเดือนต่อมา...

หลังจากที่เฟอร์เรียนจบ เธอก็กลับมาอยู่ที่บ้าน มาช่วยสานต่อธุรกิจกับครอบครัวระหว่างที่งงๆ ว่าชีวิตจะไปทิศทางไหน แต่ด้วยเพราะเธอชอบงานจิวเวลรี่ เลยเล็งๆ ว่าจะทำธุรกิจด้านนี้กับเพื่อนอย่างยูมิ ส่วนพะพายก็เรียนต่อปริญญาโท พร้อมกับทำงานในสายการบินของเขาไปด้วย

ความรักของเธอและเขาก็นับว่าไปได้เรื่อยๆ แต่จะเริ่มมีระยะห่างทำให้หลายครั้งหลายคราที่เธอและเขาจะมีปากเสียงกันตามประสาฟันกระทบลิ้น ทว่าก็ไม่ได้ทำให้ความรักของทั้งคู่ตัดขาดกันได้เลย

“หมวยเล็ก...วันนี้ไปกินข้าวกับครอบครัวอาเจียนะ...เห็นว่าเฟอร์เรียนจบแล้ว...อาเจียเลยมีเรื่องอยากจะคุยด้วย...” คำพูดของฟงทำเอาร่างเล็กหน้าเสียอยู่ไม่น้อย

เธอจำได้ดีว่าทางครอบครัวฝั่งนั้นเคยพูดว่าหากเรียนจบจะมาพูดเรื่องแต่งงาน หากทั้งสองครอบครัวตกลงปลงใจไปแล้วล่ะ เธอกับพะพายจะยังไงดี แล้วไหนเจียบอกว่าจะหลบทางให้พะพายไง ทำไมวันนี้ดันมากลับคำเสียได้

@ภัตตาคารอาหารจีน8ดาว

“สวัสดีค่ะอาแป๊ะจิน...สวัสดีค่ะเฮีย...” เมื่อเดินเข้ามาในห้องอาหารร่างเล็กก็ยกมือไหว้ผู้ใหญ่ฝั่งนั้นด้วยท่าทีอ่อนน้อมถ่อมตน ก่อนที่จะเดินไปนั่งข้างๆ เจียที่เว้นว่างไว้ให้เธอประหนึ่งวางแผนกันเอาไว้แล้ว

“สวัสดีหนูเฟอร์” จินตอบรับ ส่วนเจียก็ยกมือรับไหว้ พร้อมระบายยิ้มบางๆ ที่แสนอบอุ่นให้เธอ

“วันนี้คงจะมาพูดข่าวดีสินะเพื่อนรัก...” ฟงเอ่ยขึ้น พร้อมกับนั่งลงด้วยใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความปีติ

“ผมว่า...ทานข้าวกันดีกว่าครับ...” เจียเลี่ยงจากความอึดอัด ไม่ให้เฟอร์กดดันจนเกินไป ซึ่งมันก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลย เธอไม่ได้สบายใจขึ้นเลยแม้สักนิดเดียว

ใครมันจะบ้ากินข้าวอย่างสบายใจได้ล่ะ เธอกำลังจะถูกมัดมือชกให้แต่งงานกับคนที่เธอไม่ได้รักนะ

“อาหนูเฟอร์...ทำไมกินน้อยนักล่ะ...อาหารไม่ถูกปากเหรอ” จินเอ่ยถามว่าที่ลูกสะใภ้ ด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงเป็นใย ก่อนที่จะส่งสายตาไปให้ลูกชายอย่างรู้กัน

เจียเอื้อมไปตักของโปรดของเธอมาใส่จานให้เธอแล้วระบายยิ้มอ่อนโยนให้เธอ

“กินก่อนนะครับ...แล้วหลังจากนี้ค่อยว่ากัน” คำพูดของเขาที่ทิ้งไว้เป็นปริศนา ทำร่างเล็กฉงนอยู่ไม่น้อย

และเพียงไม่นานความอึดอัดเมื่อครู่ก็เริ่มอึดอัดยิ่งกว่าเดิม หลังจากที่ทานอาหารกันเสร็จ เจียก็เริ่มเป็นคนเอ่ยขึ้นเป็นคนแรก เขาเอี้ยวตัวไปหยิบของกำนัลในถุงกระดาษแบรนด์ดังมาวางไว้บนโต๊ะ พร้อมกับเปิดไว้ตรงหน้าเฟอร์และครอบครัว

รอยยิ้มของฟงปรากฏขึ้นบนใบหน้า ทว่าเหม่ยจิงแม่ของเฟอร์กลับรับรู้ได้ว่าลูกสาวของตัวเองกำลังอึดอัด จึงทำได้แค่เอื้อมไปบีบมือเฟอร์เบาๆ เพื่อให้กำลังใจ

“ของกำนัลพวกนี้...เป็นของแทนใจผมและครอบครัว...” แค่เปิดประเด็นมาก็รู้เลยว่าเฟอร์เลี่ยงไม่ได้อย่างแน่นอน

เจียไล่สายตามองพ่อของเธอที่เอาแต่นั่งยิ้มหน้าบาน ตามด้วยมองที่แม่ของเธอที่นิ่งเรียบแต่ทว่ากลับแฝงความอึดอัดเพราะเห็นลูกสาวไม่ได้ยินดีปรีดากับอะไรแบบนี้เลย และสุดท้ายมองไปที่เจ้าของใบหน้าแสนงดงามของเธอที่มองหน้าเจียอย่างอ้อนวอน สายตาที่เว้าวอนของเธอนั้นทำให้เจียรู้สึกปวดหนึบตรงกลางใจ แต่ก็ระบายยิ้มบางๆ พร้อมกับเอื้อมมือไปกุมมือเฟอร์เอาไว้ โดยท่าทีของเจียนั้นมีบรรดาผู้ใหญ่คอยลุ้นอยู่ใกล้ๆ

“ผมต้องขอโทษแป๊ะฟงด้วยนะครับ...ที่ผมไม่สามารถดูแลเฟอร์ได้...” คำพูดของเจียทำฟงและจินถึงกับอึ้ง

ฟงไม่เข้าใจว่าท่าทีเมื่อกี้มันคืออะไรกันแน่ เขาจะล้อเล่นอะไรกับครอบครัวตนหรือเปล่า ทำไมถึงได้พูดอะไรออกมาแบบนั้น

“ลื้อหมายความว่ายังไง” ฟงเอ่ยถามเสียงแข็ง ใบหน้าที่เปื้อนยิ้มเมื่อครู่จางหายไป

“ขอโทษครับแป๊ะ...ผมมีเมียอยู่แล้ว...”

“ไอ้เจีย!!” ครั้งนี้เป็นพ่อของเจียที่ฉุนขาดลุกขึ้นจากเก้าอี้ หวังดึงสติของลูกชายไม่ให้พูดอะไรแบบนั้นออกไป

“ขอโทษครับป๊า...ขอโทษครับแป๊ะ...ผมไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นแบบนี้...แต่ผมไม่อยากทำผิดต่อเฟอร์...และเพื่อเป็นการขอโทษถือซะว่าของกำนัลพวกนี้แทนคำขอโทษจากผมเถอะนะครับ” ตอนนี้ทุกคนในที่นี้ได้แต่ตำหนิเจีย ส่วนร่างเล็กก็โล่งใจที่เจียไม่ได้มามัดมือชกเธอแต่อย่างใด

และอดที่จะเห็นใจเจียอยู่ไม่น้อยจึงรีบหาทางแก้ต่างให้พี่ชาย ใช่เธอเห็นเขาเป็นพี่ชายที่แสนดี และเธอก็ไม่รู้หรอกนะว่าที่เจียพูดมาแต่งเรื่องเพื่อไม่ให้เธอแต่งงานกับเขา หรือมันคือเรื่องจริงกันแน่

“ป๊าคะ...ไม่เป็นไร...แป๊ะ...อย่าไปว่าเฮียเจียเลยนะคะ...”

“ไอ้ลูกไม่รักดี...ฉันอุตส่าห์ทาบทามคนดีๆ ให้แก...ทำไมแกทำฉันเสียหน้าแบบนี้” จินโวยวายใส่ลูกชายเสียยกใหญ่ ซึ่งเจียก็ทำได้แค่นิ่ง ก้มหน้ายอมรับคำตำหนิต่างๆ

“ขอโทษครับแป๊ะ...ขอโทษครับน้องเฟอร์”

“ไม่เป็นไรค่ะเฮีย...ป๊าพอแล้ว...อย่าว่าเฮียเลยค่ะ...เฟอร์กับเฮีย...เราไม่ได้รักกันตั้งแต่แรก...อย่าดุเฮียกันเลยนะคะ” เธอออกโรงปกป้องเจียบ้าง พยายามรบเร้าไม่ให้ผู้ใหญ่ด่าทอเจียที่ทำให้แผนการจับคู่พัง

“กลับบ้าน...เรามีเรื่องต้องเคลียร์กัน...” จินกล่าวเสียงแข็ง ไม่วายหันไปขอโทษเพื่อนรักอย่างฟงและเหม่ยจิงด้วย

“กูผิดหวังในตัวมึงมาก” ฟงกล่าว และมองเพื่อนรักอย่างจินด้วยสายตาตัดพ้อ ส่วนจินก็รีบดึงตัวลูกชายลุกขึ้น “เดี๋ยว...” แต่จังหวะที่จินกับลูกชายกำลังจะเดินออกจากห้องไป ฟงก็รั้งเรียกเอาไว้เสียก่อน

ทั้งคู่หันมามองหน้าเจ้าของเสียง และรอฟังคำพูดต่อจากนี้ที่ฟงกำลังจะพูดออกมาอย่างใจจดใจจ่อ ในใจของจินก็รู้สึกผิดที่ลูกชายของตนทำงามหน้าจนไม่รู้ว่าจะทำให้เพื่อนรักอย่างฟงตัดขาดความสัมพันธ์กับเขาหรือเปล่า