All Chapters of กรงรักสัญญาร้าย (The Contract): Chapter 11 - Chapter 20

     คำสารภาพที่ตรงไปตรงมาและไร้การอ้อมค้อมทำเอาคนฟังหน้าแดงซ่าน หัวใจที่เคยเต้นแรงเพราะความหวาดกลัว บัดนี้กลับเต้นระรัวด้วยความรู้สึกที่ต่างออกไป         “แต่ดิฉันไม่มีเวลามาเล่นสนุกกับคุณหรอกนะคะ ดิฉันมีภาระ มีรีสอร์ตที่ต้องดูแล...” เสียงของเธอแผ่วลงเมื่อนึกถึงใบแจ้งหนี้ก้อนโตที่รออยู่         “ผมรู้ว่ารีสอร์ตของคุณกำลังมีปัญหาเรื่องการเงิน”         ประโยคนั้นของเขาทำให้พิมพ์มาดาเบิกตากว้าง         “คุณรู้ได้ยังไงคะ”         “ผมเป็นนักธุรกิจนะ การประเมินสถานการณ์ของสถานที่ที่ผมไปพักมันเป็นสัญชาตญาณ”

      “ช่วยเลือกชุดที่เหมาะกับผู้หญิงคนนี้ให้ผมที เอาคอลเลกชันล่าสุดทั้งหมดที่เข้ากับสีผิวและรูปร่างของเธอ” โรมสั่งเสียงเรียบ ทว่าทรงอำนาจ “อ้อ...ขอรองเท้ากับกระเป๋าที่เข้าชุดกันด้วยนะ ผมมีเวลาไม่มาก”         “คุณโรมคะ! ไม่เอาค่ะ ฉันไม่...”         เธอรีบดึงแขนเสื้อของเขาไว้ กระซิบเสียงหลง         “ของพวกนี้ราคาแพงเกินไป ฉันรับไว้ไม่ได้หรอกค่ะ แค่พี่บอกว่าจะช่วยเรื่องหนี้ของรีสอร์ต ฉันก็เกรงใจจะแย่แล้ว”         โรมหันมามองใบหน้าตื่นตระหนกของหญิงสาว เขาจึงสอดมือเข้าประสานกับนิ้วเรียวเล็กของเธอแล้วบีบเบา ๆ         “

     พิมพ์มาดาพบว่าภายใต้ท่าทีหยิ่งยโสและน่าเกรงขาม รเมศเป็นผู้ชายที่คุยสนุก ฉลาดหลักแหลม และมีมุมอ่อนโยนที่ทำให้เธอเผลอหัวเราะออกมาหลายครั้ง         จนกระทั่งดวงอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำลงแตะเส้นขอบฟ้า ท้องทะเลสีครามถูกฉาบด้วยแสงสีส้มอมชมพูของยามเย็น บรรยากาศรอบกายเงียบสงบ มีเพียงเสียงเกลียวคลื่นสาดกระทบฝั่งและสายลมที่พัดเอากลิ่นอายความเค็มของทะเลมาปะทะจมูก         โรมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขายื่นมือมาตรงหน้าหญิงสาวที่กำลังนั่งทอดสายตามองพระอาทิตย์ตกดิน         “ไปเดินเล่นกันไหมครับ”         พิมพ์มาดายิ้มรับ วางแก้วค็อกเทลลงแล้ววางมือเล็กของตัวเองลงบนฝ่ามือหนา &

     โรมถามกลับเสียงนุ่ม จงใจเกยคางลงบนลาดไหล่บอบบาง สูดดมกลิ่นหอมสะอาดของดอกมะลิที่กรุ่นออกมาจากซอกคอของเธออย่างหลงใหล ซึ่งเขาเองก็แยกไม่ออกแล้วว่านี่คือการแสดงเพื่อล่อลวง หรือเป็นความต้องการจากก้นบึ้งของสัญชาตญาณดิบกันแน่         “พริ้มสับสนค่ะ ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมาก เร็วจนพริ้มตั้งรับไม่ทัน พริ้มกลัว...”         “กลัวอะไรครับคนดี”         โรมไม่ยอมให้เธอได้พูดจบ เขาหมุนตัวเธอให้หันกลับมาเผชิญหน้า มือหนาทั้งสองข้างประคองใบหน้าหวานซึ้งไว้ในอุ้งมือ นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยซับหยาดน้ำตาที่เริ่มรื้นขึ้นมาตรงหางตาอย่างแผ่วเบาและทะนุถนอม สัมผัสของเขามันช่างขัดแย้งกับขนาดตัวที่สูงใหญ่และทรงอำนาจเหลือเกิน        

     ความสับสนและตกตะลึงแล่นริ้วขึ้นมาในอก ทว่าเมื่อก้มลงมองใบหน้าหวานที่เปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาและเสียงสะอื้นไห้ สัญชาตญาณของการปกป้องก็ทำงานเร็วกว่าความแค้น เขาปัดความสงสัยทิ้งไปชั่วคราว โน้มตัวลงไปกอดรัดร่างบางไว้แน่น พรมจูบซับน้ำตาให้คนใต้ร่างอย่างอ่อนโยนที่สุดเท่าที่ผู้ชายหยาบกระด้างอย่างเขาจะทำได้         “ชู่ว...พี่ขอโทษคนดี ทนอีกนิดเดียวนะพริ้ม พี่จะหยุดอยู่นิ่ง ๆ ให้พริ้มคุ้นชินก่อน”         เขากระซิบปลอบโยนข้างใบหู อดทนข่มความปวดร้าวที่ต้องการจะกระแทกกระทั้นเข้าไปให้สุดทาง เขาใช้ความช่ำชองจูบซับและลูบไล้ไปทั่วเรือนร่างเพื่อดึงความสนใจของเธอให้กลับมาจดจ่อที่ความรัญจวนอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าร่างบางเริ่มคลายความเกร็งลงและช่องทางรักเริ่มหลั่งน้ำหล่อลื่นออกมาโอบรัดเขาอีกครั้ง เขาก็เริ่มขยับสะโพกอย่างเชื่องช้าและเนิบนาบ