All Chapters of พระชายาสารพัดพิษ: Chapter 101 - Chapter 110

นัยน์ตาคู่สวยตวัดมองตราประจำตำแหน่งในมือหนานกงจิ่ง ก่อนจะปลายสายตาอันเย็นชาประดุจมีดโกนไปทางผู้อาวุโสใหญ่หมิงชาง ซึ่งบัดนี้ยืนขาสั่นพั่บๆ จนนิ้วเท้าแทบจะจมลงไปในพื้นหยกมังกร ​"ผู้อาวุโสหมิงชาง...ตราศิษย์ผู้ช่วยสองใบนี้ ท่านคงมิได้หลงลืมออกให้เซียนใหม่ผู้ไร้ระเบียบก่อนยามเหม่ากระมัง...? น้ำเสียงเยือกเย็นเอ่ยขึ้นช้าๆ ทว่าทรงพลังดุจเข็มน้ำแข็งนับพันเล่มปักแทงลงบนแผ่นหลังของเซียนอาวุโสหมิงชาง ​"ข...ข้าเห็นว่าลานพิธีขาดแคลนเซียนยกถาดสมุนไพร เห็นสองพ่อลูกว่างอยู่พอดี พวกเขาจึงขออาสามาช่วยยกถาดสมุนไพรในลานพิธี ข้าผิดเองที่ตัดสินใจโดยพละการ หวังว่าท่านเจ้าดินแดนจะให้อภัย..." หมิงชางรีบก้มหน้าจนศีรษะแทบจรดพื้น พร้อมรีบอธิบายจนน้ำตาเริ่มคลอเบ้า ในใจได้แต่ร้องไห้ตะโกนฟ้องสวรรค์ว่าตนเองโดนสองพ่อลูกมหาภัยใช้ยาวิเศษหมื่นปีมาล่อลวง จึงได้หลงผิดเชื่อคำลวงไปชั่วขณะ ​"หึ..." หมิงเหยาแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ รังสีอำมหิตคลายลงเล็กน้อย แต่นัยน์ตาคู่สวยกลับยิ่งทวีความคมกริบ หมิงเหยายันตัวลุกขึ้นยืนบนแท่นหินบัวสวรรค์อย่างสง่างาม ชายอาภรณ์ลวดลายหงส์เหินสบัดพลิ้วไหวตามแรงลม ทำให้สะกดทุกสายตา ราวกับมอง

สองพ่อลูกสบตากันอย่างรู้แจ้ง สลัดความกังวลออกจนสิ้นก่อนจะเริ่มหยิบจับสมุนไพรพิษบนโต๊ะ ด้วยความลื่นไหลและแม่นยำประดุจสายน้ำที่ไร้คลื่นลม ​หนานกงจิ่งหลับตาลงครึ่งหนึ่ง สลัดภาพมายาและไอพิษที่ถูกอาคมบิดเบือนออกไปจากมโนจิต มิได้ใช้เพียงดวงตาหรือปราณเซียนภายนอกเข้าวัด หากแต่ใช้ความใส่ใจอันลึกซึ้ง สัมผัสถึงร่องรอยการลงปราณ และวิถีการตัดแต่งรากใบอันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของหมิงเหยาที่เขาจดจำได้ขึ้นใจ ​ยามเมื่อปลายหญ้าพิษชิ้นแรกถูกหยิบขึ้นมา หนานกงจิ่งก็สะบัดมือวางมันลงในถาดพิษเย็นทันทีโดยไร้ความลังเลแม้แต่น้อย ​"เป่าเอ๋อร์...รากบัวหิมะเก้าสลัก...แม้ไอพิษจะแผ่ความอบอ้าวออกมาข่มขู่ แต่ร่องรอยการผนึกปราณเซียนตรงโคนรากที่เบาบางดุจสายน้ำ ย่อมเป็นผลงานการปลูกของเหยาเอ๋อร์ ที่นางซ่อนความเย็นเยือกไว้ข้างใน..." หนานกงจิ่งเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พลางหัวเราะเบาๆ ในลำคออย่างอารมณ์ดี ​หมิงหยวนเป่าเห็นบิดาเปิดทางให้ ก็ไม่ยอมน้อยหน้า มือเล็กๆรวบจับกิ่งไม้พิษอีกสามชนิดขึ้นมาพร้อมกัน นัยน์ตาสุกใสกวาดมองรอยตัดตรงปลายกิ่งเพียงเสี้ยววินาที ​"ส่วนนี่...คือกิ่งหลิวกลืนวิญญาณ รอยตัดเฉียงสี่สิบห้าองศาเน้นคว

หมิงเหยานั่งสงบนิ่งอยู่บนเก้าอี้หยก นัยน์ตาสีมรกตยังคงทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง ไม่สนใจต่อสิ่งอื่นใด ทว่าใบหูเรียวระหงกลับเงี่ยฟังเสียงเคี้ยวขนมดังกร้วบๆ ของเด็กน้อยหมิงหยวนเป่า และเสียงกระทบกันเบาๆ ของจอกชาเซียนที่หนานกงจิ่งยกขึ้นจิบอย่างไม่เร่งรีบ ​แม้จะเอ่ยปากไล่และแผ่รังสีเย็นชาข่มขวัญ แต่เมื่อสายตาคู่สวยปรายตากลับไปมองยังถาดอาหาร เห็นเด็กชายตัวน้อยเคี้ยวขนมกุ้ยฮวาจนแก้มพองโตเป็นลูกอม ตรงมุมปากของนางก็เกือบจะรักษาความเยือกเย็นเอาไว้ไม่อยู่ ​"ท่านพ่อ...ขนมกุ้ยฮวาของท่านแม่...เอ้ย ของท่านเจ้าดินแดน อร่อยยิ่งนักขอรับ นุ่มลิ้นละมุนปาก แถมยังมีปราณบำรุงหัวใจแฝงอยู่เต็มเปี่ยมเลย..." หมิงหยวนเป่ากระซิบกระซาบกับบิดาอย่างลืมตัว พลางส่งสายตาแอบมองสตรีชุดขาวบนแท่นหยกเป็นครั้งคราว ​หนานกงจิ่งควงพัดขนหงส์ในมือช้าๆ นัยน์ตาสีทองทอประกายลึกล้ำยามจ้องมองสตรีตรงหน้า เขาคลี่ยิ้มพราวเสน่ห์ก่อน แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทุ้มต่ำกับบุตรชาย ​"ย่อมเป็นเช่นนั้นอยู่แล้วเป่าเอ๋อร์...สูตรการอบขนมและสูตรชงชาเซียนของท่านเจ้าดินแดน ไร้ผู้ใดในเก้าชั้นฟ้าสิบพิภพเทียบเทียมได้ ถึงปากของนางจะเย็นชาดุจน้ำแข็ง

เงาร่างสีเงินพุ้งทะยานผ่านชั้นเมฆอย่างรวดเร็วปานอสนีบาต หนานกงจิ่งเว้นระยะห่างตามหลังอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ของหมิงเหยาเพียงไม่กี่ช่วงตัว รังสีเซียนอันเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากร่างงามนั้นคล้ายจะบิดเบือนชั้นบรรยากาศรอบทิศ จนกลายเป็นเกล็ดหิมะโปรยปราย ​ทันทีที่สตรีสูงส่งเหินร่างลงสู่พื้นหยกหน้าตำหนักบัวสวรรค์ หนานกงจิ่งทิ้งตัวลงแตะพื้นอย่างนุ่มนวล ประตูหยกขาวบ่มน้ำมันกำลังจะเคลื่อนตัวปิดลงตามแรงควบคุมปราณของเจ้าแห่งดินแดน ทว่าพัดขนหงส์ในมือของเทพสงคราม กลับสะบัดออกเบาๆ ส่งลำแสงสีทองพุ่งไปค้ำบานประตูเอาไว้ได้อย่างพอดี ​กึก..!! ​"หนานกงจิ่ง ข้าบอกแล้วมิใช่หรือว่าอย่าโผล่หน้ามาให้ข้าเห็นอีก เจ้ากล้าขัดคำสั่งเจ้าดินแดนโอสถสวรรค์งั้นรึ...? หมิงเหยาหันขวับกลับมา นัยน์ตาสีมรกตฉายประกายความเดือดดาล รังสีมหาศาลพุ่งกดดันใส่ร่างหนานกงจิ่ง จนพื้นหยกสวรรค์รอบกายเกิดรอยแตกร้าว ​หนานกงจิ่งมิได้ก้าวถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยแต้มรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ยั่วโทสะ บัดนี้กลับราบเรียบด้วยความจริงใจและเด็ดเดี่ยว นัยน์ตาสีทองทอเปล่งประกายลึกล้ำ ชนิดที่หมิงเหยาไม่เคยเห็นมาก่อน ​"หากวันนี้ข้ายอมรา

​หมิงเหยาพลันชะงักกึก ลองสัมผัสถึงสายธารพลังภายในกาย...เป็นจริงดังว่า ลมปราณเซียนที่เคยติดขัดและคอยกัดกร่อนหัวใจยามฤดูเหมันต์มาเยือน บัดนี้กลับไหลเวียนสะดวกบริสุทธิ์และทรงพลังยิ่งกว่าเดิมหลายร้อยเท่า ​ทว่ายังไม่ทันที่หมิงเหยาจะได้เอ่ยปากขอบคุณ และกล่าวโทษความลามกของคนตรงหน้า เสียงฝีเท้าเล็กๆ วิ่งตึงตังเข้ามา พร้อมกับเสียงตะโกนสดใสก็ดังเจือยแจ้ว มาจากหน้าตำหนักหยกสวรรค์ ​"ท่านพ่อ ท่านแม่ ยามซวีเมื่อคืนผ่านพ้นไปแล้ว ยามนี้เป็นยามเฉิน(07.00-09.00)แล้ว ตอนนี้เป่าเอ๋อร์พาท่านพี่เสี่ยวจิ่วมายกสำรับเช้าให้ท่านแม่แล้ว ท่านตาทวดหมิงชางบอกว่า วันนี้ท่านแม่จะยอมให้เป่าเอ๋อร์เข้าพบแน่นอน..." ​หมิงเหยาตาโตด้วยความตื่นตระหนก รีบคว้าผ้าห่มผืนหนามาปกปิดเรือนร่าง พลางผลักอกหนานกงจิ่งอย่างร้อนรน "ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้เลยนะเจ้าคนหน้าหนา เป่าเอ๋อร์โผล่มาแล้ว หากเขาเห็นพวกเราทั้งสองอยู่ในสภาพนี้ ข้าจะเอาหน้าไปไว้ที่ใด..." ​หนานกงจิ่งหัวเราะเสียงทุ้มต่ำในลำคอ เขายกมือขึ้นรวบอาภรณ์เซียนตัวยาวมาสวมใส่อย่างรวดเร็ว ก่อนจะก้มลงจูบมุมปากหวานของท่านเจ้าดินแดนไปอีกฟอดใหญ่ ​"น้อมรับคำสั่งท่านเจ้าดินแดน...วั