Lahat ng Kabanata ng พระชายาสารพัดพิษ: Kabanata 111 - Kabanata 120

"หนานกงจิ่ง เจ้าคนไร้ยางอาย..!" หมิงเหยาร้องเสียงหลง พวงแก้มแดงไปถึงใบหู นางพยายามดิ้นออกจากอ้อมแขนแกร่ง แต่กลับถูกคนหน้าหนา รีบรวบรัดร่างบางเอาไว้แน่นยิ่งกว่าเดิม ​หนานกงจิ่งส่งเสียงหัวเราะทุ้มต่ำอย่างอารมณ์ดี นัยน์ตาสีทองทอประกายหยอกเย้าฉ่ำหวาน เขาก้มลงหอมแก้มเนียนฟอดใหญ่ ก่อนจะกระซิบข้างใบหูหมิงเหยาที่กำลังร้อนผ่าว ​"เป็นถึงท่านเจ้าปกครองดินแดนโอสถสวรรค์ ผู้มีพลังสวรรค์ล้ำเลิศ มิรู้หรืออย่างไร...ว่าการให้ข้าอยู่ห่างจากแท่นบรรทมถึงสามวันสามคืนนั้น อาจจะส่งผลเสียต่อการปรับสมดุลหยินหยางในกายเจ้าได้ ยามนี้แก่นปราณเซียนของข้าและเจ้าเพิ่งหลอมรวมสลักลึก การแนบชิดเพื่อถ่ายเทลมปราณอย่างสม่ำเสมอย่อมดีต่อรากฐานตบะของเจ้าที่สุด...นี่ข้าพูดตามหลักวิชาแพทย์เซียนแท้ๆนะเหยาเอ๋อร์ มิได้ฉวยโอกาสอันใดเลยจริงๆ..." ​"หลักวิชาแพทย์เซียนบ้าบออะไรกัน เจ้ากำลังอ้างเหตุผลไร้สาระเอาเปรียบข้าชัดๆ...หากเจ้าไม่ยอมรับเงื่อนไขข้อนี้ พิธีแต่งงาน...ก็ให้ล้มเลิกไปเสีย ข้าจะพาเป่าเอ๋อร์หนีไปอยู่บนหุบเขาบัวสวรรค์ฝั่งทิศตะวันออก.." หมิงเหยากัดฟันกรอด ถลึงตาสีมรกตใส่เทพสงครามหนุ่มอย่างไม่ยอมแพ้ แม้ในใจจะรู้ดีว่าสู

"เดี๋ยวสิ...เหยาเอ๋อร์...!" ​เสียงร้องตะโกนลอยมาจากทิศทางเรือนไม้หอมสวรรค์เบาๆ ราวกับลมพัดผ่าน หมิงเหยาที่เพิ่งสะบัดปลายนิ้วร่ายเวทเคลื่อนย้ายร่างของหนานกงจิ่งไป หลุดยิ้มออกมาด้วยความสะใจ นัยน์ตาสีมรกตฉายแววพึงพอใจอย่างยิ่งที่ได้เอาคืนคนฉวยโอกาสได้สำเร็จ ​"เอ๊ะท่านแม่...ท่านพ่อหายไปไหนแล้วหรือ เมื่อครู่นี้ยังนั่งอยู่ตรงนี้อยู่เลยแท้ๆ ท่านพ่อหายไปไหนแล้วละ...? หมิงหยวนเป่าขมวดคิ้วมองความว่างเปล่าข้างแท่นหยกด้วยความงงงวย เสี่ยวจิ่วบนไหล่เองก็เอียงคอมองตามอย่างสงสัย ​"เด็กน้อย...ท่านพ่อของเจ้าเขายังมีงานต้องไปจัดเตรียมอีกมากโข พ่อเจ้าไม่ว่างมาอยู่กวนใจพวกเราหรอก คืนนี้เป่าเอ๋อร์นอนกับแม่แค่สองคนก็ดีแล้ว...มาเถอะ ได้เวลาเข้านอนแล้ว..." หมิงเหยายิ้มอย่างมีเลศนัย นางประคองร่างเล็กของบุตรชายลงนอนบนแท่นหยกขาว คลุมผ้าห่มผืนหนาให้อย่างนุ่มนวล ​"ขอรับท่านแม่ เป่าเอ๋อร์จะได้นอนกอดท่านแม่แล้ว เย้ดีใจจัง เย้ๆๆ..." เด็กชายตัวน้อยโผเข้าซุกอกมารดาอย่างออดอ้อน แขนเล็กๆ โอบกอดเอวบางไว้แน่น ราวกับกลัวว่าหากปล่อยมือแล้วภาพตรงหน้าจะหายไปดุจความฝัน ​หมิงเหยาลูบเรือนผมนุ่มของบุตรชายเบาๆ สูดกลิ่นอา

ณ ตำหนักหยกสวรรค์... ​ปัง..!! ​เสียงบานประตูหยกขาวถูกปิดล็อคอย่างแน่นหนา พร้อมกับอักขระอาคมป้องกันระดับสูงสุดที่หนานกงจิ่งร่ายครอบไว้รอบตำหนักทันทีเพื่อกันเสียงรบกวนจากภายนอก ร่างบางของท่านเจ้าดินแดนถูกวางลงบนแท่นบรรทมหยกอย่างนุ่มนวลที่สุด ​ทว่า...อุณหภูมิภายในห้องกลับลดวูบลง จนหยดน้ำในอากาศกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็ง ​หมิงเหยาที่บัดนี้อยู่ในอาภรณ์ชุดใหม่ที่เนรมิตขึ้นมาอย่างรีบร้อน นางรีบยันตัวให้ลุกขึ้นยืนบนแท่นหยก ใบหน้างดงามยังคงบึ้งตึงอยู่ นัยน์ตาสีมรกตคู่สวยจ้องมองสามีตัวดีที่ยืนส่งยิ้มแห้งๆอยู่เบื้องหน้า ​"หนาน..กง..จิ่ง.. เจ้าคนหน้าหนา บังอาจก่อเรื่องให้ข้าต้องอับอายขายขี้หน้าต่อบรรดาเหล่าเทพเซียนทั่วทั้งเก้าชั้นฟ้ายังไม่พอ ยังกล้าอุ้มข้าหนีออกมากลางพิธีอีก ต่อไปข้าจะเอาหน้าไปไว้ที่ใด แล้วดูฝีมือของเจ้าวันนี้สิ...ทุกอย่างยุ่งเหยิงไปหมดแล้ว..!" หมิงเหยาขบฟันแน่นจนได้ยินเสียง นางก้าวเท้าลงจากแท่นหยกพลางชี้หน้าต่อว่าสามีด้วยอารมณ์ที่ฉุนเฉียว ​"โธ่...ภรรยาข้า ข้ามิได้ตั้งใจจริงๆ ที่ข้าทำไปล้วนบริสุทธิ์ใจทั้งสิ้น เจ้ามิเห็นหรือว่า...บรรยากาศยามนั้นหากข้าไม่รีบอุ้มเจ้าออกมา เจ้า

​ร่างของเทพสงครามตีลังกากลางอากาศร่อนลงมาบนพื้นลานตำหนักได้อย่างงดงามและมั่นคง รอยยิ้มพราวเสน่ห์ยังคงประดับอยู่บนใบหน้าคมคายอย่างไม่สะทกสะท้าน แม้จะพึ่งโดนพลังปราณเซียนอันมหาศาลซัดกระเด็นลอยออกมาก็ตาม ​"โห้...ท่านพ่อ ท่านพ่อเหาะได้สูงยิ่งนักขอรับ..." หมิงหยวนเป่าปรบมือน้อยๆ กระโดดโลดเต้นด้วยความตื่นเต้นตากลมโตเป็นประกาย โดยมีเสี่ยวจิ่วส่งเสียง จิ๊ดๆๆ ชูขาหน้าขึ้นอย่างเห็นพ้องต้องกัน ​"แน่นอนสิเป่าเอ๋อร์ ฝีมือระดับพ่อของเจ้าซะอย่าง...ย่อมต้องสะบัดกายลอยลมได้อย่างสง่างามที่สุดอยู่แล้ว..." หนานกงจิ่งปัดฝุ่นบนอาภรณ์เบาๆ ย่อตัวลงปัดแก้มยุ้ยของบุตรชายอย่างเอ็นดู นัยน์ตาสีทองทอประกายขี้เล่น ​ฟึ่บ..!! ​ยังไม่ทันขาดคำ อาภรณ์ตัวนอกของหนานกงจิ่งก็พลันเกิดรอยไหม้เล็กๆ จากพลังปราณโทสะที่พุ่งออกมาจากภายในห้องบรรทม พร้อมกับบานประตูหยกขาวที่ถูกปิดลงดังปัง และร่ายอักขระอาคมสลักแน่นหนากว่าเดิมเป็นเท่าตัว ​"หนานกงจิ่ง หากเจ้ายังไม่ออกไปให้พ้นหน้าตำหนัก พร้อมกับตาแก่หมิงชางภายในสามลมหายใจ...ข้าจะระเบิดตำหนักหยกสวรรค์ทิ้งเสียเดี๋ยวนี้ แล้วหนีไปปลีกวิเวกพร้อมกับเป่าเอ๋อร์..." เสียงเกรี้ยวกราดของห

บรรยากาศภายในจวนตระกูลมู๋ที่เคยเงียบเหงาอึมครึมมาหลายปี บัดนี้กลับถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่นและความครึกครื้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ​มู๋ชิงเย่เร่งสั่งการให้บ่าวรับใช้ประดับโคมไฟมงคลทั่วทั้งจวน พร้อมจัดเตรียมสำรับอาหารรสเลิศเต็มโต๊ะใหญ่ ชวนให้นึกถึงวันวาน เมื่อถึงเวลาอาหารค่ำ มู๋ชิงซานอดีตท่านแม่ทัพใหญ่ที่บัดนี้ขอปลดเกษียณ เขาเดินเข้ามาในห้องโถงพร้อมไม้เท้า เมื่อเห็นร่างของบุตรสาวและลูกเขย นัยน์ตาฝ้าฟางของบิดาก็เต็มไปด้วยหยาดน้ำตา มือเหี่ยวย่นสั่นเทาขณะยื่นไปกุมมือเรียวของหมิงเหยาเอาไว้แน่น พร้อมขยี้ตาดูอีกครั้งให้แน่ใจ ​"เหยาเอ๋อร์...ลูกสาวของข้า...สวรรค์เมตตาตระกูลมู๋โดยแท้ที่พาเจ้ากลับมา พ่อคิดถึงเจ้าเหลือเกิน ฮือออๆๆ..." มู๋ชิงซานเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือตื้นตันใจ ร่ำไห้ปานจะขาดใจรีบสวมกอดบุตรสาวที่เลี้ยงดูมาตั้งแต่แบเบาะด้วยตัวเอง ราวกับนางเป็นบุตรสาวแท้ๆของเขาจริงๆ ​หมิงเหยามองภาพครอบครัวตรงหน้า ทั้งบิดาบุญธรรมที่มองนางด้วยสายตารักใคร่ลึกซึ้ง พี่ชายอย่างมู๋ชิงเย่ที่คอยตักอาหารใส่จานให้นางไม่ขาด พี่สะใภ้อัลทราย่าที่คอยชวนคุยอย่างอ่อนโยน ตลอดจนหลานชายฝาแฝดตัวน้อยที่หัวเราะเจ