All Chapters of กระดังงาสีรุ้ง: Chapter 21 - Chapter 30

ชายหนุ่มหยุดนิ่งอยู่กับอกนุ่ม สูดลมหายใจเข้าปอดแรง ๆ ขณะหักห้ามใจ เขาเงยหน้าขึ้นจากอกนุ่ม มองหน้าที่แดงก่ำของเธอเธอหลบสายตาเขาด้วยความเขินอายและสับสนในความรู้สึก “ป่านนี้เด็ก ๆ คงรอแล้วค่ะ” “ก็ได้ครับฮันนี่” เขาพยายามข่มอารมณ์ของตนเองให้กลับเป็นปกติ “อย่าเรียกแบบนี้นะคะ ถ้าเพื่อน ๆ มาได้ยินอายเขาแย่” “แต่ผมไม่อายนี่นา” เขาจับมือเธอ “ก็ผมรักของผมนี่ แต่งงานกับผมนะน้ำผึ้ง”“คุณเควิน!” เธออุทานด้วยความตกใจ อาทิตย์ที่แล้วสารภาพรัก อาทิตย์นี้ขอแต่งงาน ทำอะไรแต่ละอย่างตั้งตัวไม่ทันจริง ๆ “มันไม่เร็วไปหน่อยเหรอคะ”“ผมพูดเพราะผมมั่นใจในความรู้สึกของตัวเอง ผมรู้ใจตัวเองดีเสมอ” เขาชี้ไปที่อกด้านซ้ายของตัวเอง “ผมใช้ใจไม่ได้ใช้เวลา”“แต่นี่ไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ นะคะ” “ผมไม่ได้ล้อเล่น ผมพูดจริง ต่อจากนี้ผมจะให้คิมกับวาอยู่ที่บ้านผมถาวร ไม่ให้กลับไปอยู่กับคุณแล้ว เพราะอีกไม่นานผมจะทำให้คุณต้องย้ายมาอยู่กับผมให้ได้” “ยังไม่ได้เป็นอะไรกันเลยจะให้ไปอยู่ด้วยกัน แล้วคุณพ่อคุณแม่คุณจะว่ายังไง” เธอรู้สึกลำบากใจกับความมุ่งมั่นเกินเหตุของเขา “ท่านอยากได้คุณเป็นลูกสะใภ้อยู่แล้ว ท่านไ

ณัฐวรารีบเบี่ยงหน้าหนีแล้วดันใบหน้าหล่อของเขาไว้ด้วยความตกใจ “ยอมแล้วค่ะ หมั้นก็หมั้น” เมื่อเห็นเขานิ่ง ไม่ได้กระทำจาบจ้วงกับเธออีก จึงหันกลับไปสบตากับเขาเขายิ้มหยอกเย้าเธอ และตอนนั้นเองที่หางตาเขาเหลือบไปเห็นสิ่งหนึ่งกำลังเกาะอยู่บนมุ้งลวดด้านนอก และเจ้าสิ่งนั้นก็เหมือนจะรู้ตัวว่าถูกมอง จึงส่งเสียงร้องทักทายออกมาทันที “ที่นี่มีตุ๊กแกด้วยเหรอฮันนี่!” เขาถามด้วยความตกใจพอสมควร“ค่ะ คุณกลัวเหรอ” “ไม่กลัวหรอก แต่ก็ไม่อยากเป็นมิตรด้วย คุณไม่กลัวเหรอ” เขาแปลกใจกับท่าทางสุขุมของเธอ “ไม่กลัวหรอกค่ะ ต่างคนต่างอยู่ แต่ถ้าเจอกะทันหันก็มีตกใจบ้างนิดหน่อย แต่ถ้ามันเห็นเรามันก็หนีแล้วค่ะ” “กลัวหน่อยก็ไม่ได้ จะได้กอดปลอบให้แน่นกว่านี้ ดีไม่ดีอาจจะได้อยู่เป็นเพื่อนทั้งคืน”หญิงสาวดันตัวเองออกจากอ้อมกอดเขา ซึ่งเขาก็ยอมปล่อยแต่โดยดี แล้วเดินไปนั่งที่โซฟารับแขก เรียกให้เขามานั่ง แต่เขากลับเดินมานั่งเบียดตัวเดียวกับเธอ “ทำไมไม่นั่งตัวนั้นล่ะคะ”“ก็ผมขาดความอบอุ่นนี่นา ฮันนี่ไม่มีให้ผมเลย” เขาซบหน้าลงกับไหล่ของเธออย่างออดอ้อน“ดึกแล้วรีบกลับบ้านเถอะค่ะ น้ำผึ้งเหนื่อยมาก อยากนอนแ

ชายหนุ่มจูบเรียกร้องวนไปวนมาทั้งที่ปาก ที่ลำคอ ขบเม้นติ่งหูเธอเบา ๆ ปลุกเร้าอารมณ์รัญจวน เธอตอบสนองอย่างไร้เดียงสาแต่ก็เร้าใจเขายิ่งนัก มือใหญ่ปลดกระดุมเดรสยาวแค่เข่าของเธออย่างใจเย็นจนหมดแถว เขามองตัวเธออย่างหลงใหล แล้วมองหน้าที่แดงก่ำของเธอ เธอไม่กล้าสบตาเขาเลยนั่นก็เพราะคงอายมาก แต่เธอก็ไม่ปฏิเสธเขา นั่นก็เพราะว่าเธอคงพร้อมใจไปกับเขาแล้ว เขาจูบเธอตั้งแต่หน้าผากไล่ลงมาที่จมูก เปลือกตา แก้ม และหยุดอยู่ที่ปากบางอย่างดูดดื่ม สอดลิ้นชิมรสหวานในปากของเธออย่างเรียกร้อง เขาค่อย ๆ ดันให้เธอนอนลงไปบนโซฟา แล้วขึ้นคร่อมร่างของเธอไว้ด้วยเข่าทั้งสองข้าง จัดการปลดตะขอเสื้อในที่เป็นแบบตะขอหน้า แต่ก็ต้องชะงัก เมื่อเธอมาจับมือของเขาแล้วมองสบตาอย่างลังเล“น้ำผึ้งกลัว น้ำผึ้งไม่มั่นใจเลยค่ะเควิน”“เชื่อใจผมนะฮันนี่ ผมรักคุณ รักจริง ๆ ไม่ได้เสแสร้ง” เขาอ้อนวอนเสียงสั่นพร่ามองเธอด้วยสายตาเปี่ยมไปด้วยความรัก อยากครอบครองเป็นเจ้าของ จะว่าเขาเห็นแก่ตัวเขาก็ยอมรับณัฐวรามองสบตาเขา “ค่ะ” เธอตัดสินใจไปแล้วและจะไม่เสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น เธอหวังจะฝากชีวิตนี้ไว้กับเขา และจะถนอมความรักครั้งนี้ให้ดีที่สุด เมื

ก๊อก ๆ ๆ เควินเคาะประตูกระจกหน้าห้องทำงานของคนรัก ก่อนจะเปิดประตูเข้าไปนั่งที่เก้าอี้หน้าโต๊ะทำงานของเธอ “ยังไม่กลับบ้านอีกเหรอคะ”“คุณแม่โทรมาบอกให้ไปกินข้าวเย็นด้วยกัน ผมเลยมารับคุณ”“แต่น้ำผึ้งยังมีงานค้างอยู่เลยค่ะ”“ค่อยทำพรุ่งนี้ก็ได้นี่ครับ”“น้ำผึ้งอยากทำให้เสร็จวันนี้เลยนี่คะ” เมื่อเช้าเธอมาทำงานสายมาก แม้จะไม่มีใครว่าอะไรแต่เธอก็รู้สึกเกรงใจเพื่อนในแผนกมาก จึงอยากทำให้เสร็จภายในวันนี้“แต่คุณแม่รอเราทานข้าวอยู่นะฮันนี่”“ถ้าอย่างนั้นน้ำผึ้งเอางานกลับไปทำต่อที่บ้านก็ได้ค่ะ”“ก็ดีครับ” เขารอเธอเก็บโต๊ะแล้วช่วยถือกระเป๋าใส่งานให้เธอ“จะเกาะทำไมคะ อายคนอื่นเขา” หญิงสาวตีมือที่มาโอบเอวเบา ๆ ขณะกำลังเดินไปขึ้นลิฟต์“อายทำไม ผมไม่ได้ทำอะไรผิดนี่” “คุณไม่อาย แต่น้ำผึ้งอายนี่คะ” เธอต่อว่าหน้างองุ้ม “ก็ทำให้ชิน เดี๋ยวก็เลิกอาย”เธอได้แต่ร้องเฮ้อในใจ คนเอาแต่ใจอย่างเขาพูดไปก็เท่านั้น ตอนนี้ที่ทำได้ก็คือทำใจ และทำให้เขากลายเป็นลูกไก่อยู่ในกำมือให้ได้ ในเมื่อเธอยอมทุ่มสุดตัวขนาดนี้แล้ว เธอก็ต้องทำให้เขารักเธอเพิ่มขึ้นทุกวัน รักจนไม่เหลือใจไว้ให้ผู้หญิงคน

เขาทิ้งตัวแนบหน้าลงกับแผ่นหลังเปล่าเปลือยของเธอ พลิกตัวลงไปนอนตะแคงข้างแล้วโอบกอดเธอไว้ หอมที่ต้นคอระหงแล้วพรมจูบที่ลาดไหล่นวลเนียน“น้ำผึ้งจะนอนจริง ๆ แล้วนะคะคุณเควิน”“นอนได้แล้วครับฮันนี่ รับรองด้วยเกียรติว่าจะไม่กวนอีกทั้งคืน” เขาผงกหัวขึ้นไปจุมพิตที่แก้มนวลแล้วทิ้งตัวลงนอนตามเดิม “ฝันดีค่ะ” เธอบอกเขาแล้วหลับไปแทบจะทันทีด้วยความอ่อนเพลียณัฐวราหลับยาวจนถึงเช้า สะดุ้งตื่นเพราะเสียงนาฬิกาปลุกจากโทรศัพท์ เธอขยับศีรษะออกจากอกอุ่นที่ซุกซบตลอดคืน รีบเอื้อมไปกดปิดเสียงนาฬิกาเพราะกลัวจะทำให้เขาตื่น แล้วแอบมองใบหน้าหล่อเหลาที่ยังหลับสนิท ก่อนจะขยับไปจุมพิตที่ริมฝีปากหนาเบา ๆ เป็นการทักทาย แล้วค่อย ๆ ลุกจากที่นอน“จะรีบลุกไปไหนครับ” เขาคว้าร่างบางเอาไว้ “จุ๊บเมื่อกี้เบาไปนิด ผมยังไม่รู้สึกเลย” แล้วทำปากยื่นรอให้เธอสัมผัส หญิงสาวค้อนใส่ก่อนจะทำตามที่เขาเรียกร้อง ก้มลงไปจูบปากเขาหนัก ๆ และรีบลงจากเตียง“นอนต่ออีกหน่อยก็ได้ค่ะ อาบน้ำเสร็จแล้วน้ำผึ้งจะเรียกเอง”“ผมขออาบพร้อมคุณได้มั้ย”“ไม่ได้ค่ะ!” เธอปฏิเสธเสียงแข็งแล้วรีบสะบัดหน้าเดินเข้าห้องน้ำไปทันทีหญิงสาวออกมาจากห้องน้ำแล้วบอกให้เขาเข