All Chapters of กระดังงาสีรุ้ง: Chapter 11 - Chapter 20

“แค่คุณป้าให้เด็ก ๆ มาอยู่ด้วยน้ำผึ้งก็เกรงใจจะแย่แล้วค่ะคุณเควิน ของพวกนี้น้ำผึ้งก็ซื้อตุนไว้อยู่แล้ว ไม่ได้ยุ่งยากอะไรเลย” “ครอบครัวผมไม่ได้ลำบากอะไรเลยครับ ดังนั้นไม่ต้องเกรงใจหรอก”คนฟังได้แต่ยิ้ม เพราะไม่รู้จะพูดอะไรต่อดี“หนูน้ำผึ้ง อาทิตย์ก่อนคุณสมิธเขาเอาการ์ดงานแต่งของสินีมาให้ป้า เขาจะแต่งเมื่อไหร่ ที่ไหนนะ ป้าจำไม่ได้แล้ว” “แต่งวันที่ 15 นี้แล้วค่ะคุณป้า” เธอบอกสถานที่จัดงานทั้งเช้าและเย็นแก่อีกฝ่าย จำได้ขึ้นใจเพราะเป็นคนไปดูสถานที่ด้วยกันกับเพื่อนรัก เนื่องจากว่าที่เจ้าบ่าวไม่ค่อยมีเวลา “ถ้าเป็นวันนั้นป้ากับคุณสมิธคงไม่ได้ไป เพราะติดงานสำคัญอีกงานหนึ่ง ต้องให้เควี่เขาไปแทน ว่าแต่เควี่จะไปถูกหรือเปล่า ลูกคงไปไม่ถูกแน่เพราะห่างจากเมืองไทยไปนาน ถนนหนทางก็ตัดใหม่จนงง เอางี้แล้วกันนะ ป้าวานหนูพาพี่เขาไปด้วยกันได้มั้ยจ๊ะ” ท่านสรุปให้เรียบร้อยและรอฟังคำตอบจากหญิงสาวเควินแอบกระหยิ่มกับแผนของมารดา ที่กำลังทำหน้าที่เป็นกามเทพให้ลูกชาย ความจริงแล้วเขารู้จักโรงเรียนนั้นเป็นอย่างดี เพราะเป็นเส้นทางหลักระหว่างบ้านกับบริษัท ที่ใช้สัญจรมาตั้งแต่เล็ก ต่อให้ไปอยู่เมืองนอกเป็นสิบ

ที่บริษัทสินีกำลังนั่งตรวจเอกสารที่รับมาจากฝ่ายธุรการ เพื่อตรวจสอบก่อนส่งเข้าไปในห้องท่านประธานก๊อก ๆ“คุณเควิน มีอะไรจะให้สินีรับใช้คะ” เธอถามคนที่ยืนเด่นเป็นสง่าอยู่หน้าโต๊ะทำงาน พอเห็นแบบนี้แล้วก็เห็นใจเพื่อนรักเหมือนกันที่ว่าเขาอยู่สูงเกินไป ก็ดูสิ ทั้งสูง ทั้งใหญ่ขนาดนี้ ใครบ้างไม่อยากได้เป็นเจ้าของ คิดแล้วก็แอบขำอยู่ในใจ“คุณสินีครับ ชั่วคราวหรือค้างคืนตลอดไป มันหมายความว่าอะไร” คิ้วเรียวที่วาดไว้ให้เข้ากับใบหน้าขมวดเข้าหากัน “คุณเควินหมายถึงความหมายของเพลงนี้เหรอ”“มันคือชื่อเพลงเหรอครับ” คำตอบของเธอผิดไปจากที่เขาคิดไว้ตอนได้รับข้อความคนละเรื่องเลยทีเดียว“ใช่ค่ะ มันคือชื่อเพลงที่กำลังดังอยู่ตอนนี้”“ขอบคุณครับ ผมจะลองเข้าไปฟังเพลงเต็ม ๆ ในยูทูบดู” แล้วเดินเข้าห้องทำงานของบิดาไปเควินนั่งประจำที่แล้วเปิดโน้ตบุ๊กที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน เปิดหาเพลงที่ทำให้สงสัย นั่งฟังตั้งแต่ต้นจนจบอย่างตั้งใจ ฟังไปยิ้มไป คิดถึงคนที่ส่งมาให้ เธอนั้นช่างแสดงออกได้แตกต่างจากคนอื่นจริง ๆ แต่เขาก็ชอบนะ บอกความรู้สึกผ่านบทเพลงเขานั่งทำงานพร้อมกับฟังเพลงเดิมวนซ้ำ ๆ จนฮัมตามได้ เกือบ ๆ จะเที่ยงก็โทรศัพ

เธอมองหน้าเขา อยากพูดหยอกออกไปว่าใช่ แต่ก็ทำไม่ลง ก็มันชอบไปแล้วนี่นา จึงกลัวเขาจะเข้าใจผิดจริง ๆ เธอหันหน้าไปทางอื่นที่ไม่มีหน้าเขาอยู่ “จะนอกใจได้ยังไงคะ ก็ในเมื่อตอนนี้ทั้งในใจและนอกใจก็มีแค่ใครบางคนอยู่คนเดียว อย่าถามนะคะว่าใคร” พูดจบหน้าก็ขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความอายทันที โอ๊ย! เขินจัง เหมือนสารภาพรักยังไงไม่รู้ คำพูดที่หลุดออกมาจากปากของหญิงสาว ทำให้เควินฉีกยิ้มแก้มแทบปริ ถึงเธอจะไม่ได้บอกว่าเป็นใคร แต่เขาก็มั่นใจว่าเป็นเขาแน่นอน หัวใจเบ่งบานจนคับแน่นอยู่ในอก แค่เธอยอมรับออกมาแค่นี้เขาก็พอใจมากแล้ว เพราะมันหมายถึงการเริ่มต้นที่ดี อีกไม่นานเธอก็คงพร้อมที่จะบอกรักเขา“แล้วน้ำผึ้งมีนัดกับใครครับ” “น้ำผึ้งนัดกับสินีแล้วก็น้องเบียร์ค่ะ จะไปกินส้มตำแถว ๆ หน้าบริษัทกัน” “ผมไปด้วย”“แต่มันเป็นร้านริมทางนะคะ”“ผมอยากทานข้าวกับน้ำผึ้ง ที่ไหนผมก็ทานได้ นะครับ” “มันร้อนนะคะ ไว้ตอนเย็นน้ำผึ้งพาไปทานอาหารญี่ปุ่นดีมั้ย วันนี้มีบุฟเฟต์ด้วยนะคะ” เธอสงสารเขาเพราะรู้ว่าเขาเป็นคนขี้ร้อน“ได้เลยครับ แต่ตอนกลางวันผมก็จะไปทานกับคุณด้วยนะ ผมขอเหมาสองมื้อเลย” “โธ่คุณเควิน มันร้อนจริง ๆ นะคะ แล้วร

หญิงสาวหันไปมองตามเสียงทักทาย แล้วรีบทักตอบพร้อมรอยยิ้มเพราะจำได้ว่าเขาคือเพื่อนของเจ้าบ่าว“สวัสดีค่ะ เพิ่งมาถึงเหรอคะ”“มาได้สักพักแล้วครับ ผมออกมาเข้าห้องน้ำและเห็นคุณน้ำผึ้งยืนอยู่ ก็เลยเดินมาหา ไปนั่งด้วยกันมั้ยครับ” ชัชชัยเอ่ยชวนอย่างสุภาพและคาดหวัง เพราะเขาสนใจเธอมากตั้งแต่แรกพบ “แม่น้ำผึ้งครับ พ่อเควี่เรียกให้ไปถ่ายรูปครับ” ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะตอบ วาคิมก็วิ่งเข้ามาเรียกเธอตัดหน้า ตามคำสั่งของคุณพ่อกำมะลอ “จ้ะลูก น้ำผึ้งขอตัวก่อนนะคะ” แล้วเดินออกไปพร้อมลูกชายที่จับมือเธอเอาไว้ชัชชัยมองตามด้วยความงง ไหนเพื่อนเขาบอกว่าเธอเป็นสาวโสดที่เลี้ยงลูกของพี่ชายเอาไว้สองคน แล้วทำไมถึงมีสามีมาด้วยล่ะ เขาได้แต่ถอนใจด้วยความผิดหวัง แล้วหันหลังเดินกลับไปที่โต๊ะตามเดิม...............................เควินและณัฐวราถูกพาไปนั่งโต๊ะที่ทางเจ้าภาพจัดไว้เป็นพิเศษ สำหรับให้เจ้านายของฝ่ายเจ้าบ่าวและเจ้าสาวได้นั่งร่วมกัน เธอไม่ได้อยากนั่งตรงนี้ แต่เพื่อน ๆ ของเธอกลับไล่ให้เธอมานั่งเป็นเพื่อนเขา และรับอาสาช่วยดูแลวาคิมกับวลาลีให้งานเลี้ยงดำเนินไปเรื่อย ๆ จนถึงเวลาที่เชิญคู่บ่าวสาวขึ้นเวที

ทุกคนต่างแยกย้ายกันไปเก็บสัมภาระ เรียบร้อยแล้วต่างก็ทยอยออกไปที่ทะเลกัน บางคนก็นั่งรับแดดอ่อน ๆ ในยามเช้า บางคนก็ไปเล่นน้ำกับเหล่าเด็ก ๆ “แม่น้ำผึ้งขา ๆ” วลาลีวิ่งมาหามารดาที่นั่งคุยอยู่กับเพื่อน ๆ“ว่าไงคะลูก”“ไปเล่นน้ำกันค่ะ” “หนูก็ไปเล่นกับพี่ ๆ เขาสิคะลูก” เธอหมายถึงลูกของเพื่อน ๆ“แต่น้องวาอยากให้แม่น้ำผึ้งไปเล่นด้วยนี่คะ น้องวาอยากให้แม่น้ำผึ้งช่วยขุดทรายถมพ่อเควี่ค่ะ นะคะแม่น้ำผึ้ง” เด็กหญิงออดอ้อนตามประสาเด็กน้อย “ไปเถอะแก ชักช้าเดี๋ยวสาว ๆ แถวนี้จะ คอ ปอ ดอ แกเห็นมั้ยนั่น มองกันตาเป็นมัน” สินีที่นั่งคู่กับสามีทำท่าบุ้ยใบ้ให้เธอมองตาม “ปรบมือข้างเดียวมันไม่ดังหรอกนะสินี” ปากพูดแต่ตัวก็รีบเดินจูงมือหลานสาวตัวน้อยออกไปทันที ทำให้เพื่อน ๆ ที่นั่งอยู่ที่โต๊ะต่างพากันหัวเราะ“ฉันละเบื่อไอ้พวกปากแข็งว่ะ รักเขาแหละแต่ทำเป็นเล่นตัว” ดารณีพูด “ปากแข็งไปงั้นแหละ แต่การกระทำมันตรงข้ามกับปากตลอดแหละ” สินีรู้ดีกว่าคนอื่น เพราะทำงานอยู่ที่เดียวกัน“ถ้ามันได้แต่งงานกับคุณเควินจริง ๆ ฉันจะดีใจกับมันมาก ๆ เลย มันจะได้สบายขึ้นกว่านี้ ฉันไม่ได้แช่งนะ แต่พี่ชายมันคงไม่รอดแน่ แ