2 การค้นพบใหม่ 2

จางเหม่ยยืนสงบนิ่งสายตามองผู้หญิงสองคนตรงหน้าอย่างไม่เป็นมิตร เธอรู้ว่าทั้งแม่และพี่สามกำลังพยายามหาความจริงจากเธอ แต่เธอไม่มีเหตุผลที่จะยอมรับความผิดที่เธอไม่ได้ทำ

...หรืออย่างน้อยก็ทำให้คนอื่นคิดว่าเธอไม่ได้ทำ

"แล้วพวกพี่รู้ได้ยังไงว่าฉันไปที่นั่นมา ?" จางเหม่ยถามกลับอย่างท้าทายด้วยสายตาที่เยือกเย็น "หรือว่าทั้งพี่และแม่ก็ไปแถวนั้นเช่นกัน จะว่าไปแล้วพวกพี่ก็ดูยัดเยียดให้ฉันไปโผล่ที่นั่นเสียจริง ไม่แน่ฆาตกรอาจจะคือ..."

สายตาที่ส่งมาเหมือนจะบอกว่าพวกเธอมีพิรุธเหล่านั้นทำให้สองแม่ลูกขนลุกขึ้นมาโดยพลัน

จางจวนที่รู้สึกว่าความลับอาจจะถูกเปิดเผย รีบพูดตัดบท “เธอคงเหนื่อยมากแล้ว ไปพักเสียเถอะ”

จางเหม่ยเพียงยิ้มเล็กน้อยเมื่อเห็นปฏิกิริยาของพี่สาว "ฉันก็คิดอย่างนั้น" เธอกล่าวเบา ๆ ก่อนจะหันหลังเดินกลับไปที่ห้องของตน ปล่อยให้คุณแม่จางและจางจวนยืนเครียดอยู่กลางบ้าน

จางเหม่ยเดินกลับมาที่ห้องของตนเองอย่างช้าๆ ร่างกายที่อ่อนล้าเริ่มประท้วงจากความเหนื่อยล้าและความเจ็บปวดที่สะสมมาทั้งวัน แผลตะปูขูดก็เริ่มออกอาการปวดอีกรอบแล้ว ห้องของเธอเป็นเพียงห้องเล็กๆ เท่ารูหนู แทบจะไม่เหมาะสมกับการเป็นที่นอนของลูกสาวบ้านไหน ห้องนี้มีเพียงฟูกนอนเก่าๆ ที่ขาดวิ่นและมีกลิ่นเหม็นอับ ผ้าห่มที่ถูกพับไว้อย่างหยาบๆ ก็ไม่ต่างกัน มันทั้งขาดและเปื้อนคราบที่ล้างไม่ออก

เธอทรุดตัวลงบนฟูกเก่า ความหนาวเย็นจากพื้นดินซึมขึ้นมาทางฟูกผสมกับความร้อนจากร่างกายของเธอ ร่างกายของจางเหม่ยร้อนผ่าวเหมือนถูกไฟลน เธอรู้ดีว่าร่างนี้อ่อนแอและเจ็บป่วยอย่างหนัก แต่ไม่มีใครในครอบครัวสนใจที่จะดูแลเธอจริงๆ

จางเหม่ยพยายามคิดแผนที่จะเอาตัวรอดในต่อไป แต่ความคิดนั้นค่อยๆ เลือนหายไปเมื่อความเหนื่อยล้าเข้าครอบงำ ท่ามกลางกองผ้าห่มเก่าๆ เธอนอนซมอยู่กับตัวเอง ไม่นานสติของเธอก็เริ่มเลือนลางและในที่สุดก็ดับไป

...

ในห้วงฝัน เธอพบว่าตนเองกำลังเดินหลงวนไปวนมาในความมืดที่ไม่มีที่สิ้นสุด ทุกย่างก้าวเหมือนจะพาเธอไปสู่ทางตัน แต่ทันใดนั้น ที่ปลายทางก็ปรากฎสถานที่คุ้นเคย มันคือองค์กรสายลับที่เธอเคยทำงานอยู่ในชีวิตก่อน อุปกรณ์ทันสมัย และเสียงคำสั่งที่คุ้นเคยดังขึ้นรอบตัว เสียงเหล่านั้นดังก้องในหัวเธอราวกับจะเตือนให้เธอระลึกถึงความสามารถและภารกิจที่เธอเคยทำ แต่แล้วเสียงที่เคยดังก็เงียบหายไป เหลือเพียงแต่สิ่งก่อสร้างใหญ่โตตรงหน้า

ความรู้สึกตอนนี้นั้นช่างคลุมเครือ มันเป็นเพียงความฝันหรือความจริงกันแน่? มันเหมือนเธอกำลังเดินสำรวจและจับต้องสิ่งของที่เป็นของจริงอย่างไรอย่างนั้น

จางเหม่ยเดินไปตามทางเดินที่คุ้นเคยในองค์กรสายลับ แม้จะไม่แน่ใจว่านี่เป็นเพียงความฝันหรือความจริง แต่ทุกสิ่งที่เธอสัมผัสและเห็นนั้นชัดเจนจนแทบจะเป็นจริงได้เลย พื้นทางเดินเรียบลื่นและสะอาดสะอ้าน ผนังสีเงินมันวาวสะท้อนเงาของเธอในทุกมุม มันเป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยเทคโนโลยีล้ำสมัยที่เคยคุ้นเคยในชีวิตก่อนนี้

เมื่อย่างเท้าผ่านแต่ละพื้นที่ภายในองค์กรเธอก็จะคิดถึงอดีตที่ผ่านมา ภาพความทรงจำต่างๆ ผุดขึ้นมาในหัวอย่างต่อเนื่อง

ในที่สุดจางเหม่ยเดินมาถึงห้องบัญชาการ ที่ตั้งอยู่ศูนย์กลางขององค์กร ประตูห้องนี้เปิดกว้างราวกับรอคอยการมาของเธอ เธอเดินเข้าไปข้างในและพบกับจอมอนิเตอร์หลายจอเรียงรายที่แสดงข้อมูลต่างๆ อย่างรวดเร็ว โต๊ะทำงานที่จัดเรียงอย่างเป็นระเบียบ และเก้าอี้หมุนที่เตรียมพร้อมให้เจ้าหน้าที่สายลับเข้ามาทำงานได้ทุกเมื่อ ห้องนี้คือหัวใจขององค์กรที่เธอเคยใช้วางแผนและรับสั่งการภารกิจ

เธอเดินต่อไปยังจอลอยขนาดใหญ่ที่แสดงแผนผังขององค์กรสายลับ แผนที่นั้นลอยอยู่กลางอากาศ โดยสามารถมองเห็นตำแหน่งของห้องต่างๆ ได้อย่างชัดเจน ห้องพักถูกจัดวางเรียงกันในฝั่งหนึ่งของแผนที่

ห้องแต่งกายและห้องพยาบาลตั้งอยู่ใกล้กับทางออกฉุกเฉิน  เธอเคยเปลี่ยนชุดและรับอุปกรณ์ลับทุกครั้งก่อนออกปฏิบัติภารกิจที่ห้องแต่งกาย ส่วนห้องพยาบาลที่มีอุปกรณ์การแพทย์ครบครันสำหรับการรักษาบาดเจ็บหรือดูแลสุขภาพของสายลับหลังจากการปฏิบัติงานหนัก

อีกฝั่งของทางออกฉุกเฉินเชื่อมต่อกับคลังเก็บวัตถุดิบและห้องวิจัยทางฝั่งซ้ายสุดของแผนที่ ในตำแหน่งนี้ยังมีห้องสมุดที่ซ่อนอยู่มุมหนึ่ง ที่ซึ่งข้อมูลทุกอย่างถูกเก็บรักษาไว้อย่างปลอดภัย

...ทางด้านขวามีห้องฟิตเนสและโรงอาหารตั้งอยู่

ห้องฟิตเนสเต็มไปด้วยอุปกรณ์ออกกำลังกายทันสมัยเพื่อฝึกฝนทักษะการต่อสู้ และข้างกันเป็นโรงอาหารซึ่งเป็นสถานที่ที่สมาชิกในองค์กรทุกคนมักมาพักผ่อนและรับประทานอาหาร เธอได้ยินเสียงพูดคุยและหัวเราะเบาๆ ในบรรยากาศที่เคยคุ้นเคย แต่เมื่อได้สติอีกทีกลับพบว่าไม่มีใครอยู่ที่นี่เลย มันเป็นความเงียบที่ไม่เป็นปกติ ทำให้เธอรู้สึกถึงความเหงาและความว่างเปล่าที่แผ่ซ่านไปทั่วทั้งองค์กร

ขณะที่จางเหม่ยมองไล่ไปตามแผนที่ สายตาของเธอหยุดลงที่พื้นที่ว่างบริเวณมุมซ้ายล่างของแผนที่ พื้นที่นั้นไร้รายละเอียดใดๆ ทั้งสิ้น ราวกับเป็นจุดที่ถูกละเลยหรือซ่อนเร้น...