บททั้งหมดของ Pinakamalaking Pagsisisi ng Ex Kong Asawa”: บทที่ 141 - บทที่ 150

"Ang mga heritage protection ay hindi isang hadlang, Mr. Moretti; sila ang pundasyon kung bakit kabilang ang gusaling ito sa aming portfolio."Sumandal ako pasulong, patag ang aking mga kamay sa pinakintab na mahogany na mesa sa boardroom ng Milan. Ang ari-arian na ito ay aking obsession. Sa loob ng dalawang taon, namuhay at humingang kasama ang mga blueprint ng heritage building na ito, dinidisenyo ang isang Montague cultural foundation na magiging angkla ng aming brand sa puso ng Europa. Isang obra maestra ito ng bato at kasaysayan, at sa wakas ay lumilipat na ito sa yugto ng acquisition.Sa kabila ko naupo ang mga may-ari ng tatlong henerasyon ng Italian pride at katigasan ng ulo. Hindi lang sila gustong pera; gusto nila ng garantiyang hindi mababago ang legacy ng kanilang pamilya tungo sa isang salamin-at-asero na halimaw. Nasa aking elemento ako. Handa ako, may awtoridad, at, higit sa lahat, matiyaga. Alam ko ang bawat ladrilyo ng lugar na ito. Alam ko ang zoning laws ng Milan na

"Dapat kang matulog, Sera."Hindi ko sinagot ang boses sa aking isipan. Nanatili lang ako roon, nakatiklop sa sulok ng malaking armchair sa aking sala, dahan-dahang umuugong ang lungsod ng Milan sa labas ng mga bintana. Tahimik ang apartment, ang uri ng katahimikan na karaniwang nag-aanyaya sa mga multo ng aking nakaraan upang lumabas at maglaro. Ngunit ngayong gabi, iba ang pakiramdam ng hangin. Hindi ito naramdamang mabigat sa mga hindi nasabing bagay o mga panghihinayang na hindi ko kayang ayusin. Naramdaman lang itong espasyo.May isang lampara na nagniningas sa tabi ko, nagpapatungo ng mainit na bilog ng liwanag sa notebook sa aking kandungan, iniiwan ang natitirang bahagi ng silid sa malambot na anino. Sa ibaba, may isang scooter na kumakaluskos sa cobblestone, at mas malayo pa, dumadaloy ang mahinang kaluskos ng isang restawran na sumasara para sa gabi, pare-parehong nakasara ang mga bintana. Hindi ko na ito ininteres na isara. Gusto ko ang ingay ngayong gabi. Pinapaalalahanan

"Nailagay na ang paalala sa gamot."Tumayo si Priya sa harap ng mesa ko, ihinahatid ang schedule ng Huwebes nang may parehong mekanikal na kahusayan na ipinakita niya sa nakaraang anim na taon. Hindi siya naghintay ng pasasalamat. Hindi siya naghanap ng papuri. Nakatayo lang siya roon. Ang tablet niya ay nakaipit sa braso niya. Ang mukha niya ay isang maskara ng propesyonal na neutralidad. Pero ang pangungusap na iyon ay may dalang mas malaking bigat kaysa sa anumang profit margin. Ginagawa niya ito tuwing linggo ngayon, idinadagdag ang maliit, mahalagang notification na iyon sa kalendaryo ko nang hindi hiniling, nang walang isang salita ng paghatol.Tiningnan ko ang tablet, pagkatapos ay tumingala ulit sa kanya. Nakita ni Priya ako sa absolutong tuktok ko, at nakita niya ako na naaagnas mula sa loob papunta sa labas. Siya ang naging gatekeeper ng gulo ko."Priya," sabi ko.Huminto siya. Ang kamay niya ay naglilipat na para ayusin ang salamin niya. "Opo?""Salamat," sabi ko sa kanya.

"Gusto kong sabihin kay Sera ang isang bagay."Hindi ako naghintay ng pagbati. Hindi si Dante Montague ang uri ng lalaking nagmamalasakit sa maliliit na usapan, at wala ako sa mood na magbigay nito. Nakatayo ako sa tabi ng bintanang buong-sahig-hanggang-kisame ng opisina ko, pinapanood ang mga ilaw ng lungsod na kumurap na parang libong mga mata na nanghuhusga. Humigpit ang dibdib ko, ang uri ng presyon na karaniwang nauuna bago ang isang hostile takeover, pero hindi ito tungkol sa negosyo. Ito ay tungkol sa tanging bagay na natitira sa akin na mahalaga."Ganoon ba?" Ang boses ni Dante ay parang graba, mababa at mapanganib. Hindi siya mukhang nagulat. Mukha siyang isang lalaking naghihintay ng punchline."Hindi ito proposal," agad kong sabi. Kailangan kong maging malinaw tungkol doon. "Hindi pa. Isang bagay ito bago iyon.""Ano?"Huminga ako. Hinarap ko ang mga boardroom na puno ng mga pating nang hindi napapawisan, pero talagang basa ang kamay ko sa telepono."Gusto kong sabihin sa k

"Kinukuskos mo ang platong iyon na parang sinusubukan mong burahin ang disenyo, Sera."Nagulat ako; muntik nang mahulog ang mabigat na ceramic dish sa matubig na tubig. Hindi ko man lang napansin na ginagawa ko ito. Natapos na ang hapunan kasama si Roman isang oras na ang nakaraan. Iniwan ng pag-alis niya ang nananatiling kulay-kuryente ng hangin na hindi ko lubos na maalis sa isip.Ngayon, ako na lamang at si Rosa sa malaki, mainit na kusina ng estate ng Montague. Nananatili pa rin ang amoy ng bawang at marahang-inihaw na kamatis sa hangin, isang ginhawang sinandalan ko mula noong bata pa ako.Tiningnan ko ang babaeng nagpalaki sa akin, gumagalaw ang mga kamay niya nang may sanay, ritmikong dangal habang pinapatuyo niya ang isang baso ng alak. Hindi ako tiningnan ni Rosa; hindi niya kailangan.Alam niya ang ritmo ng paghinga ko nang mas mahusay kaysa sa akin. Napanood niya akong lumaki mula sa isang matigas ang ulo na batang babae patungo sa isang babaeng nabasag at muling itinayo na