บททั้งหมดของ Pinakamalaking Pagsisisi ng Ex Kong Asawa”: บทที่ 151 - บทที่ 160

"Pupunta ako sa Milan."Hindi ako tumingala mula sa mga blueprint na nakakalat sa aking mahogany na mesa. Naramdaman kong nakatayo si Roman sa pintuan ng aking study; mabigat at pamilyar ang kanyang presensya. Akin ang proyektong ito. Ang Milan Foundation ang unang bagay na itiFoundationmit ang sarili kong bisyon at sarili kong pangalan. Aalis ako sa isang linggo upang tapusin ang saga ng detalye ng restorasyon at naka-book na ang eroplano."Milan," inulit ni Roman, mababa ang kanyang boses. Lumakad siya papasok sa silid; tumagos ang amoy ng kanyang cologne sa amoy ng lumang papel. "Ang foundation project?""Oo. Kailangan ang aking presensya nang isang linggo. May mga bagay sa loob na hindi ko masisignan sa likod ng isang screen." Sa wakas ay tumingala ako, nakipagtitigan sa kanyang madilim, naghahanap na tingin. Ang kasidang mga mata ay nagpakaltos pa rin sa aking puso. Mukha siyang gustong mag-alok ng isang jet o isang koponan ng mga consultant, ngunit pumigil siya. Natututo siya.H

"Hindi na katanggap-tanggap ang mga tuntunin, Signora Montague."Tumama ang mga salita sa hangin na parang isang pisikal na suntok, malamig at pangwakas. Umupo ako sa mahabang oak table sa gitna ng palazzo, mahigpit na magkadikit ang mga kamay ko sa kandungan ko para hindi makita ng mga may-ari ang bahagyang panginginig ng mga daliri ko. Sa tabi nila ay nakaupo ang isang lalaking hindi ko inaasahan, isang representante ng isang karibal na kumpanya na malinaw na ginugol ang huling apatnapu't walong oras sa pagbulong sa mga tainga nila. Nagbago ang negosasyon mula sa isang kolaborasyon patungo sa isang cage match."May kasunduan kami," sabi ko, matatag ang boses ko kahit sa ugong ng pagkadismaya sa mga tainga ko."Nagbabago ang mga kasunduan kapag gumagalaw ang merkado," singit ng third party, langis ang ngiti niya.Tumagal nang dalawang oras ang session. Sa oras na lumabas ako, hindi patay ang deal, pero dumudugo ito. Nasugatan ito, umuupos, at nangangailangan ng damage control na wala

"Nakatitig ka, Sera."Hindi man lang tumingin si Roman mula sa laptop niya nang sabihin iyon. Nakaupo siya sa maliit na mesang pang-bistro sa aming apartment sa Milan, at tinatamaan ng liwanag ng gabi ang matalim na linya ng kanyang panga. Nakasandal ako sa hamba ng pinto ng kusina, may hawak na baso ng alak sa kamay ko, habang pinagmamasdan siya. Hindi ko alam ang tungkol sa singsing na nakatago sa bulsa ng kanyang amerikana. Wala akong ideya na pumasok pala siya sa isang lumang alaherong pampamilya at pumili ng batong parang nagyelong liwanag ng umaga. Pero may napansin ako. Ang aking instinto ang palagi kong pinakamatalas na sandata, at ngayon, isinisigaw nito na may nagbago sa lalaking nasa harap ko."Nagmamasid ako," pagtatama ko, sabay higop nang dahan-dahan sa malamig na puting alak.Sa wakas ay tumingin siya, may maliit at nakakaalam na ngisi sa mga labi. "At ano ang sinasabi sa iyo ng obserbasyon mo?""Masyado kang tahimik," sabi ko, kahit hindi iyon eksaktong tama. Hindi lan

"Hahayaan mo bang maging permanente ito?"Halos pabulong ang boses ni Roman, mabigat sa damdaming hindi ko pa kailanman narinig mula sa kanya. Nasa eroplano kami, humihina ang mga makina sa mababa at naghihingalong ugong habang nakahinto kami sa madilim na tarmac ng Teterboro. Walang orkestra. Walang kumikislap na kamera. Ang naroon lang ay ang ugong ng lumalamig na kabina at ang mabigat, nakakakuryenteng katahimikan ng dalawang taong sa wakas ay naubusan na ng palusot."Itatayo mo ba ito kasama ko?" tanong niya, humihigpit ang hawak niya sa kamay ko na tila natatakot siyang maglaho ako bago pa niya matapos ang pangungusap. "Hindi ang dati nating nabuo. Hindi ang gulo ng mga pagkakamali. Ang ibig kong sabihin ay isang bagay na bago. Isang bagay na gagawin natin mula mismo rito."Tinitigan ko siya. Hindi ko nakita ang malamig na bilyonaryong hindi ako pinansin sa pasilyo ng bahay niya noong mga nakaraang taon. Hindi ko nakita ang lalaking dumurog sa puso ko o ang batang hinangaan ko mu

"Kaya, uupo ka ba, o tatayo ka lang diyan at hahayaang tamaan ng liwanag ang diyamanteng iyan hanggang mabulag ako?"Hindi man lang tumingin ang aking ama mula sa ledger sa mesa niya nang pumasok ako sa study.Palaging pareho ang amoy ng estado ng mga Montague: lumang papel, mamahaling tabako, at ang mahinang amoy ng mga puno ng lemon sa labas. Dati, ang amoy na iyon ay nagpaparamdam sa akin na maliit ako, parang batang naghihintay ng sermon. Ngayon, pakiramdam ko ay tahanan lang ito. Tumawid ako sa silid, mahinang kumakatok ang mga takong ng sapatos ko sa sahig na kahoy, at umupo sa upuang direktang kaharap niya.Hindi ko sinubukang itago ang kaliwang kamay ko. Ipinatong ko ito mismo sa gilid ng maitim na mahogany, kumikinang ang bato sa ilalim ng berdeng lampshade. Sa wakas ay tumingin si Savio.Ang matatalas at maitim niyang mga mata ay lumipat mula sa singsing patungo sa mukha ko. Hindi siya napasinghap. Hindi siya mukhang nagulat. Sumandal lang siya sa mabigat niyang upuang katad