บททั้งหมดของ Pinakamalaking Pagsisisi ng Ex Kong Asawa”: บทที่ 161 - บทที่ 170

"SA EROPLANO?" Hindi ko pa nga natatapos i-swipe ang screen para sagutin ang tawag nang sumabog ang boses ni Louisa sa speaker, umuugong sa tainga ko. Hindi na ako dapat nagulat. Sa pamilyang Montague, ang mga sikreto ay may buhay na kasing-ikli ng isang snowflake sa loob ng pugon. Hindi pa nga ako nakakarating sa kotse ko sa estado nang malinaw na lumampas na ang balita sa opisyal na daan at diretsong napunta kay Louisa. "Oo," sabi ko, may walang-magawang ngiting humihila na sa mga labi ko. Sumandal ako sa malamig na katad ng upuan ng kotse, inihahanda ang sarili sa interogasyon. "NANG WALANG SINGSING?" giit niya. Halos nakikita ko siyang naglalakad pabalik-balik sa sala niya, hawak ang telepono sa isang kamay at nagwawagayway ng kabila. Hindi lang pinoproseso ni Louisa ang balita; isinasabuhay niya ito. "May singsing siya," pagtatama ko, lumalambot ang boses ko habang napupunta ang mga mata ko sa batong nasa daliri ko. Sinalo ng liwanag ang mga facet nito, na nagpapakalat ng puti

"Tinatawag nila itong pagkakabalikan, Roman."Tuyo ang boses ni Dante, ang tunog ng isang lalaking tatlong oras nang sumasagot sa mga tawag mula sa bawat pangunahing media outlet sa bansa. Sumandal ako sa upuan ko sa opisina. Umaangil ang katawan ko. Sa ibabaw ng mahogany sa harap ko, tatlong magkakaibang tablet ang gumagana.Dumating ang anunsyo na parang isang guided missile. Napakalaki ng tama nito, at kumalat ang mga labi sa social media nang may bilis na hindi ko man lang lubos na inasahan.Karamihan sa coverage ay eksaktong inaasahan ko. Binabalangkas nila ito bilang pagbabalik sa dati. "Knight at Hayes Merger 2.0," sigaw ng isang headline. Binabalewala nila ang maingat na mga pangungusap na ipinadala namin. Gusto nila ang drama ng isang sirang bagay na idinidikit muli."Hayaan mo silang magbalangkas ayon sa gusto nila," sabi ko, sinusundan ng mga mata ko ang isang artikulong sumusubok hulaan ang carat ng singsing. "Sinabi na natin ang kailangan nating sabihin.""May ilan sa kan

"Maaga ka."Nakatayo ako sa terrace ng estate. Malamig ang hangin ng umaga at may lasa ng basang lupa at ng mamahaling cedar mulch na inilatag ng mga hardinero sa madaling-araw. Nakasandal si Dante sa bato na rehas; perpektong nakatahi ang maitim niyang suit, mukhang inukit mula sa parehong granito ng bahay. Hindi niya tiningnan ang relo niya. Hindi niya tiningnan ang telepono niya. Pinanood lang niya akong lumapit sa kanya; ang ekspresyon niya ay parehong hindi mabasang maskara na suot niya sa buong panahong kilala ko siya. Siya ang angkla sa bagyo ko, ang lalaking nakakita ng bawat bersyon ko, ang basag, ang mapaghimagsik, at ang muling isinilang."May bagay ako para sa iyo," sabi niya at umalis sa gilid ng rehas.Umabot siya sa panloob na bulsa ng jacket niya at kinuha ang isang maliit, parihabang package na nakabalot sa payak na puting papel. Walang laso. Walang card. Hindi iyon ang estilo ni Dante. Hindi siya nakikipagkalakalan sa walang kuwentang bagay. Bawat galaw niya ay surgi

"Naghahanap siya ng mga bitak, Roman. Huwag mong bigyan siya ng kahit isa."Inayos ko ang strap ng mga takong ko habang tinitingnan ko si Roman sa salamin ng vanity ko. Nakasuot na siya ng matalas na navy suit na nagbibigay-diin sa lapad ng mga balikat niya.Lumapit siya. Inilagay ang mga kamay niya sa mga balikat ko. Matatag na init ang hipo niya laban sa balat ko. Hindi siya mukhang kinakabahan. Si Roman Knight ay hindi kinakabahan.Pero alam niya nang mabuti, tulad ko, na hindi lang hapunan ang gabing ito. Isang interogasyon ito na nagbabalatkayong tatlong-kurso na pagkain. Nasa buhay ko si Marco Bellini mula noong labindalawang taong gulang ako, at hawak niya ang titulo ng aking pinaka-mapagprotektang kaibigan. Kung si Roman ang lalaking humahawak sa puso ko, si Marco ang lalaking nagtatala ng bawat luhang naibuhos ko."Hindi ako magpapakita para sa kanya, Sera," mahinahon na sabi ni Roman, hinahanap ang mga mata ko sa salamin. "Iyon ay magiging isang pagkakamali. Masyadong matali

"Ang asin ang sikreto."Tumayo ako sa kusina ko, malabo pa rin ang skyline ng lungsod sa maputlang liwanag ng umaga, at ibinulong ang mga salita sa walang laman na silid. Apat na taon na ang nakaraan, hindi ko alam kung paano pakuluan ang tubig nang walang personal na chef o madaling tawag sa isang concierge.Ngayon, nakatayo ako sa ibabaw ng cast-iron pan, pinapanood ang mantikilya na umaapaw at nagiging perpektong nutty brown. Binasag ko ang mga itlog gamit ang isang kamay; malinis na nabiyak ang mga balat. Hindi ako nagmadali. Hindi ko tiningnan ang relo ko.Nakatuon lang ako sa galaw ng spatula, tinitiklop ang puti sa ibabaw ng dilaw hanggang eksakto ang gusto niya nito. Kaya ko nang gumawa ng itlog.Ginawa ko itong mahusay. Isang maliit, domestikong tagumpay na naramdamang mas mahalaga kaysa sa anumang hostile takeover na nai-engineer ko na.Hindi ako tumawag kaninuman. Nakalagay ang telepono ko sa marble counter. Madilim at tahimik ang screen nito. Walang madaliang text mula sa