จางกุ้ยเฟย

ทั้งหมดนี้เป็น ‘กฎของนาง’ หาใช่ ‘กฎของจวนชินหวังฝู่’ เสียเมื่อไหร่! สรุปว่าสิ่งที่เขาต้องการและพูดให้ชัดเจนกับนางก็คือพวกเขาอยู่ร่วมกันในฐานะสามีภรรยาก็จริง แต่นางจะไม่มีสิทธิ์ใดๆ ในตัวเขาเลย!

ฉู่ซูเหยียนเห็นอีกฝ่ายมีท่าทีแปลกประหลาดไปก็ได้แต่จิบน้ำชาเพื่อบดบังริมฝีปากที่หยักยิ้มอย่างพึงพอใจ ถึงแม้บทสนทนาเมื่อวานนางจะยืนยันกับเขาแล้ว แต่การออกกฎอย่างชัดเจนเช่นนี้ย่อมดีกว่าเป็นไหนๆ!

“องค์หญิงคิดว่ากฎเหล่านี้มีตรงไหนขัดข้องบ้างหรือไม่”

หญิงสาวเค้นหัวเราะ ลอบถลึงตาใส่อีกฝ่ายด้วยความหมั่นไส้ ออกตัวโจ่งแจ้งชัดเจนถึงเพียงนี้แล้ว แม้จะไม่ได้แตะตัวเขาเพื่ออ่านใจ ก็รู้ความคิดจนหมดไส้หมดพุง

เอาวะ! ขอแค่ชีวิตบั้นปลายมีความสุข ไม่มีผัวก็อยู่ได้น่า!

“หม่อมฉันยินดีทำตามกฎของท่านทุกประการ”

ว่าแล้วก็เบือนใบหน้าไปส่งสายตาให้กับหลี่หยู่ที่เฝ้าอยู่ไกลๆ ถึงแม้นางกำนัลของนางจะไม่ได้ยินบทสนทนาดังกล่าว หากแต่หน้าตาขององค์หญิงที่แสดงออกมานั้นทำให้นางอดฝืนยิ้มตอบอย่างกระอักกระอ่วนไม่ได้

ในขณะที่กำลังคิดหาวิธีแยกตัวออกมาจากสถานการณ์ตรงหน้า เสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามาพร้อมทั้งปรากฏร่างของนายทหารจากวังหลวงผู้หนึ่งมาหยุดที่หน้าศาลาพร้อมทั้งโน้มตัวลงเคารพ

“ถวายพระพรท่านอ๋อง องค์หญิงเก้า”

ถึงแม้ฉู่ซูเหยียนจะหรี่ตาลง แต่ถึงกระนั้นก็พยักหน้ารับในท่วงท่าที่แสนสบายในขณะที่ไป่มู่ชิงเองได้แต่ยืนดูลาดเลาอย่างเงียบๆ

“พระชายาซูเสี่ยนมีรับสั่งให้เชิญองค์หญิงเก้าเข้าวังพ่ะย่ะค่ะ”

สิ้นประโยคนั้นคนฟังทั้งสองมีท่าทีแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง ผู้หนึ่งในใจกระตุกเป็นระลอกแล้วระลอกเล่า ส่วนอีกผู้หนึ่งกลับยิ้มกว้างแล้วพยักหน้าเร็วๆ

“ดีเลย!”

“ไม่ได้”

เสียงของฉู่ซูเหยียนกลบเสียงของไป่มู่ชิงเสียจนคนฟังหน้าเหลอหลา หญิงสาวหันขวับไปถลึงตาใส่คนที่ยังตีหน้าเรียบเฉยอยู่อย่างลืมตัว และเป็นจังหวะเดียวกับที่ดวงตาพยัคฆ์จับจ้องมายังนางราวกับจะจับผิด

เหตุใดนางถึงดูอยากไปพบซูเสี่ยนนัก...

ทางด้านไป่มู่ชิงที่รู้ตัวว่ากำลังถูกมองอย่างครุ่นคิดนั่นก็รีบเบือนสายตาไปทางอื่น นางไม่รู้ว่าเขาไว้ใจได้หรือไม่ ตอนนี้จึงไม่อยากให้เขามารับรู้เรื่องที่นางต้องการเข้าวังหลวงเพื่อสืบคดีของพี่สาม

ถึงแม้จะไม่พอใจนัก หากแต่ไป่มู่ชิงก็กะพริบตาแล้วเอ่ยวาจานุ่มนวล สงวนท่าที

“ต่อไปข้าก็ต้องเป็นคนของท่านอ๋อง เรื่องนี้ให้ท่านอ๋องพิจารณาเถิด”

เสียงกล่าวออกไปเบาๆ เช่นนั้นหรือจะสู้เสียงดังที่ร้องแผดก้องอยู่ในใจว่า ไหนๆ ก็ไม่คิดสนใจกันอยู่แล้ว รีบๆ อนุญาตข้าไปเสียสิ!

ฉู่ซูเหยียนเค้นยิ้มชั่วร้ายอยู่บ้าง ถึงแม้นางจะอยากเข้าไปเป็นพวกขององค์รัชทายาทมากเพียงใด แต่ก็ยังนับว่านางยังรู้จักวางตัว

“พระชายาต้องการเรียกตัวนางไปด้วยเรื่องอันใด”

“เรียนท่านอ๋อง กระหม่อมมิทราบความแน่ชัด รู้เพียงว่าพระชายาส่งคนไปรับช่างเสื้อมาด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

ชายหนุ่มรับคำในลำคอ ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายต้องการจะรับตัวนางไปตัดชุดเจ้าสาวตามที่ได้บอกไว้ตั้งแต่เมื่อวานนี้ ถึงแม้นางจะบอกว่าเพื่อแบ่งเบาภาระของเขาก็เถิด แต่ไหนเลยจะมองไม่ออกว่านางต้องการดึงองค์หญิงเก้าไปเป็นพวก

หากว่าที่ชายาของเขาไม่เคลิ้มตามไปด้วยก็ดีอยู่หรอก แต่หากไม่แล้ว...

คิดถึงตรงนี้หางตาก็เหลือบมองใบหน้าสะคราญที่ก้มหน้าลง

“ข้าจะไปด้วย”

-------------------------------------------------------------------------------------------

ในที่สุดความหวังแรกของไป่มู่ชิงก็สำเร็จได้ดั่งใจ!

ทันทีที่ผ่านพ้นประตูใหญ่ของวังหลวงเข้ามาได้ ถึงแม้ว่าไป่มู่ชิงจะเดินตามร่างสูงใหญ่ของฉู่ซูเหยียนด้วยท่าทีอ่อนช้อยเชื่อฟัง หากแต่ดวงตากลมโตกลับพยายามสอดส่องไปรอบข้างอย่างระมัดระวัง

ภายในวังหลวงกว้างขวางยิ่งกว่าเหอเป่ยหลายเท่า บรรดาทหารประจำการกันอยู่อย่างแน่นหนาจนนางลอบถอนหายใจ ยอดตำหนักมากมายปรากฏให้เห็นสุดลูกหูลูกตาจนต้องเม้มปากแน่นอย่างเป็นกังวล

เดิมทีก็คิดแค่ว่าจะหาทางเข้าวังหลวงอย่างไรได้ ตอนนี้สิ่งที่ควรหนักใจยิ่งกว่านั้นคือจะต้องเดินหาตำหนักพี่สามอย่างไรไม่ให้หลงต่างหาก!

“เจ้ามองหาอะไร”

ฉู่ซูเหยียนที่ไวต่อการเคลื่อนไหวที่ผิดปกติอยู่แล้วหยุดฝีเท้าลง อันที่จริงเขาได้ยินจังหวะการเดินที่ผิดปกติของนางตั้งแต่เข้ามาภายในวังหลวงแล้ว จนกระทั่งเดินเข้ามาลึกในระดับหนึ่งนางก็ยังมีท่าทีที่แปลกประหลาด

ไป่มู่ชิงสะดุ้งเล็กน้อย แต่ถึงกระนั้นก็ยังแสร้งยิ้มแห้ง

“หม่อมฉันเพียงตื่นเต้นเท่านั้นเพคะ”

ฉู่ซูเหยียนเค้นเสียงในลำคอถึงแม้จะเชื่อคำของนางเพียงห้าส่วนเท่านั้น ทว่าชายหนุ่มก็มิได้เอ่ยวาจาอันใดออกมาอีกนอกจากจะเดินนำเข้าไปในเขตชั้นใน

หญิงสาวเดินตามคนตัวโตอย่างสงวนท่าทีด้วยความระแวดระวังมากขึ้น ลืมไปได้อย่างไรว่าหมอนี่ชอบจับผิดเป็นที่สุด!

ใช้เวลาราวหนึ่งเค่อในที่สุดเสียงพิณไพเราะก็แว่วเข้าหูจนไป่มู่ชิงต้องลอบชะเง้อหาต้นเสียง ในที่สุดภาพของสาวงามที่กำลังใช้นิ้วกรีดกรายบรรเลงเพลงพิณก็ปรากฏสู่สายตา

“น้องแปด”

เสียงของซูเสี่ยนทำให้เสียงเพลงเสนาะหูหยุดลงพร้อมกับสตรีที่กำลังกรีดกรายนิ้วมือเมื่อครู่หันหลังมาดู มองผู้มาใหม่ด้วยสายตาสั่นระริกเล็กน้อย

“ถวายพระพรกุ้ยเฟย พระชายาพ่ะย่ะค่ะ”

“ถวายพระพรเพคะ”

หญิงสาวเห็นฉู่ซูเหยียนเป็นฝ่ายเอ่ยทักขึ้นมาก่อน จึงโน้มตัวลงคำนับอย่างรู้หน้าที่ แต่ถึงกระนั้นดวงตากลมโตก็ยังจับจ้องไปยังสตรีที่อยู่ข้างกายหวงไท่จื่อเฟย

สตรีร่างเล็กผิวขาวนวลดุจหิมะกำลังส่งยิ้มมาน้อยๆ ดวงตาหวานซึ้งสบตานางเพียงครู่หนึ่งเท่านั้นก่อนจะหลุบต่ำลง ถึงแม้ร่างอรชรแน่งน้อยนั่นจะยืนหยัดมั่นคง ทว่าใบหน้านั้นก็เต็มไปด้วยความไม่สู้ดีอย่างเห็นได้ชัด

นั่นใช่จางกุ้ยเฟยที่พี่สามกล่าวถึงในจดหมายหรือเปล่า?