คนที่เหมาะสม

หลังจากที่ผละออกมาจากสวนดอกท้อแล้ว ร่างสูงใหญ่ก็เดินตรงไปยังตำหนักเฉียนชิงของฮ่องเต้ด้วยใบหน้าอึมครึมกว่าปกติ

“ถวายพระพรท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ”

ทหารหน้าตำหนักเอ่ยทักเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ตรงเข้ามาพร้อมกับเปิดประตูสลักลายมังกรออกเพื่ออำนวยความสะดวกให้แก่ผู้มาใหม่

ฉู่ซูเหยียนก้าวเข้าไปภายในอย่างระมัดระวังในขณะที่ฮ่องเต้ค่อยๆ วางถ้วยยาลงให้นางกำนัลผู้หนึ่ง โบกมือเป็นเชิงให้ผู้อื่นออกไปภายนอก หลังจากนั้นจึงคลี่ยิ้มนุ่มนวล

ฉู่ซูเหยียนก้าวเข้าไปหา คุกเข่าลง นัยน์ตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วงลึกซึ้ง

“เสด็จพ่อเป็นอย่างไรบ้างพ่ะย่ะค่ะ”

“เจ้าอย่าเป็นกังวลไปเลย ข้ายังไหว”

น้ำเสียงของฮ่องเต้เจือหัวเราะอยู่บ้าง แต่ถึงกระนั้นแววตายังแฝงไปด้วยความว้าวุ่นใจอย่างเห็นได้ชัด

ฉู่ซูเหยียนขยับริมฝีปากเล็กน้อยคล้ายจะเอ่ยอะไรออกมา หากแต่เสี้ยววินาทีหนึ่งเขากลับถอนหายใจแล้วกล่าวรายงานเสียงเบา

“เมื่อวานนี้องค์หญิงเก้าเดินทางมาถึงจวนชินหวังฝู่แล้ว พระชายาซูเสด็จไปต้อนรับแทนท่านและองค์รัชทายาท หม่อมฉันให้นางพักที่เรือนเซียงอี้ พิธีอภิเษกคงมิมีปัญหาอันใดพ่ะย่ะค่ะ”

ฮ่องเต้ฟังคำรายงานแล้วพยักหน้าเล็กน้อย

“เจ้าคิดว่านางเป็นอย่างไรบ้าง”

“นางก็เป็นเพียงสตรีผู้หนึ่ง”

ฉู่ซูเหยียนกล่าวแค่นั้นดวงตาก็ฉายแววประหลาดขึ้น หลีกเลี่ยงการกล่าวถึงหวงไท่จื่อเฟยที่มีท่าทีตีสนิทกับว่าที่พระชายาของเขาคนนั้น ขอเพียงแค่เขาปิดกั้นตัวเองต่อนางให้มากพอคงไม่ใช่เรื่องยากอะไร

“ถึงแม้นางจะมีอารมณ์แปรปรวนอยู่บ้าง แต่หม่อมฉันคิดว่านางมิได้มีอันตรายอันใดพ่ะย่ะค่ะ”

“เจ้าพอใจนางบ้างหรือไม่”

“นางเป็นสตรีรูปงามผู้หนึ่ง”

ฮ่องเต้ระบายยิ้มจางๆ

“ถึงแม้ว่าเจ้าจะพอใจนางหรือไม่ แต่กับองค์หญิงเก้า ขอให้เจ้าดูแลนางให้ดี”

“พ่ะย่ะค่ะ”

ฉู่ซูเหยียนตอบแทบจะในทันที เรื่องนี้เป็นสิ่งที่เขาคิดไว้ตั้งแต่แรกอยู่แล้วจึงไม่มีปัญหา ขอเพียงนางไม่ทำเรื่องวุ่นวายให้เกิดขึ้นในจวนชินหวังฝู่เป็นอันใช้ได้

ใบหน้าคนฟังเต็มไปด้วยความพอใจ มือทั้งสองยังกุมกันไว้บนหน้าตักด้วยความลืมตัว

อันที่จริงการที่เขาเจาะจงให้เป็นองค์หญิงเก้าแห่งเหอเป่ย นอกเหนือจากการป้องกันการเกิดสงครามแล้ว เขายังต้องการอะไรบางอย่างจากตัวนางอีกด้วย

คิดถึงตรงนี้แล้วนัยน์ตามังกรก็เปล่งประกายขึ้นเล็กน้อย

นอกเหนือจากนั้น ยังมีเรื่องขององค์รัชทายาทบางอย่างที่ฉู่ซูเหยียนควรจะรับรู้เอาไว้ หากแต่ตอนนี้ยังมิใช่เวลาที่สมควร ขอเพียงเขารักษาตัวให้ดีจนกว่าจะถึงพิธีอภิเษก รอให้ทุกอย่างเป็นไปตามแผนการที่วางไว้ เขาจะได้สละราชบัลลังก์อย่างไร้ความหวาดระแวงเสียที

“รอจนกว่าองค์หญิงเก้าเป็นชายาของเจ้าโดยสมบูรณ์ ข้าจะทำในสิ่งที่ควรทำเสียที”

ถึงแม้จะรู้มาสักพักแล้วว่าอีกฝ่ายคิดจะทำอะไร แต่ถึงกระนั้นก็ยังปรากฏความไม่มั่นใจในดวงตาของฉู่ซูเหยียน

“เสด็จพ่อ หากเป็นเรื่องนั้น...”

เรื่องที่บิดาคิดจะสับเปลี่ยนบัลลังก์มังกรนั้นเป็นเรื่องที่ทำให้เขาและองค์รัชทายาทมีความบาดหมางกันมาระยะหนึ่งแล้ว

ถึงแม้ฉู่ซูเหยียนจะไม่ค่อยเห็นด้วยนัก หากแต่วาจาของบิดาทำให้เขามิสามารถหลีกเลี่ยงได้เช่นกัน

‘ข้าเคยคิดว่าตำแหน่งรัชทายาทควรเป็นของเหวินหงซึ่งเป็นองค์ชายใหญ่ แต่นับวันเขามัวแต่เที่ยวเล่นมิเอาความ ข้าให้โอกาสเขามาหลายครั้งหลายคราก็มิเคยเชื่อฟัง...ซูเหยียน สิ่งหนึ่งที่ผู้ครองแผ่นดินพึงมี คือการคิดถึงประชาชนมากกว่าความสุขของตนเอง’

ประโยคนั่นทำให้เขาพูดอะไรไม่ออก ฝึกกระบี่ประดาบทีไรองค์รัชทายาทจะหาทางหนีทุกครั้ง โตขึ้นมาถึงคราต้องสู้รบออกศึกพี่ชายก็หาทางหลีกเลี่ยงจนบิดาหนักใจอยู่หลายหน

หากฉู่เหวินหงเข้าใจในสิ่งที่บิดาต้องการก็แล้วไปเถอะ

แต่หากไม่เล่า...

ฮ่องเต้มองดูแววตาที่เต็มไปด้วยความไม่สบายใจนั่นแล้วก็ได้แต่เอื้อมมือไปแตะไหล่อีกฝ่ายเบาๆ

“ใช่ว่าข้ามิรักเหวินหง แต่ข้ามิอาจเอาสายเลือดมาเดิมพันกับปากท้องของประชาชน เจ้าอย่าคิดว่าข้าใจร้ายไปเลย”

ไม่รู้ว่าประโยคที่กล่าวออกมาต้องการจะบอกกับบุตรชายหรือปลอบตนเองกันแน่ เขารู้ดีว่าฉู่เหวินหงได้รับการสถาปนาเป็นองค์รัชทายาทตั้งแต่เยาว์วัย บัลลังก์มังกรคือสิ่งที่อยู่ในมือของเขามาตลอด

จนกระทั่งเหล่าบรรดาองค์ชายองค์หญิงต่างเติบโตขึ้น ฉู่เหวินหงที่เป็นความหวังอันสูงสุดของเขากลับทำให้ความคาดหวังของเขาค่อยๆ ลดลงเรื่อยๆ หากแต่กลับเป็นองค์ชายแปดที่สร้างความดีความชอบด้านการรบเป็นที่โดดเด่น

เดิมทีแค่เพียงฝีมือการสู้รบไม่เอาไหน เขาก็ยังเพิกเฉย คิดเพียงว่าขอแค่วิชาการบริหารบ้านเมืองและวิเคราะห์แก้ปัญหาสามารถทำได้ดีก็พอ มิหนำซ้ำเขาคิดจะให้ฉู่ซูเหยียนเป็นมือเป็นเท้าคอยคุ้มครองฉู่เหวินหงเสียด้วยซ้ำ

หากแต่เวลาผ่านไปกลับทำให้สิ่งที่ติดค้างอยู่ในใจกลับสั่นคลอน...

นอกจากฝีมือการสู้รบแล้ว วิชาการเมืองฉู่ซูเหยียนยังโดดเด่นไม่เป็นรองใคร คราวนี้นอกจากใช้ใจแล้วยังต้องใช้สมองไตร่ตรองอย่างละเอียดว่านอกจากฉู่เหวินหงเป็นองค์ชายใหญ่แล้ว ยังมีตรงไหนที่เหมาะสมกับตำแหน่งรัชทายาทอีกหรือไม่

เมื่อเห็นว่าฮ่องเต้มีท่าทีเหม่อลอยขึ้นมา อีกทั้งใบหน้ายังเต็มไปด้วยความเศร้าหมองอย่างเห็นได้ชัดจึงกระแอมเบาๆ

“เสด็จพ่อพักผ่อนเถิด เรื่องในภายหน้ายังมีเวลาสนทนากันอีก”

ฉู่ซูเหยียนกล่าวตัดบทพร้อมกับกระตุกมุมปากขึ้นข้างหนึ่งเพื่อจบบทสนทนา ไม่อยากให้อีกฝ่ายคิดอะไรอีก

“ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในภายหน้า ทุกอย่างคือสิ่งที่โชคชะตากำหนดมาแล้ว ขอเพียงเจ้าอย่าโทษตัวเองได้หรือไม่”

ฮ่องเต้เอ่ยย้ำในขณะที่ฉู่ซูเหยียนผงกศีรษะลงถึงแม้จะเต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วนอยู่ก็ตาม