วิวาห์ชื่นมื่น

ท่ามกลางท้องพระโรงใหญ่แห่งวังหลวง ประดับประดาไปด้วยผ้าแพรสีแดงชาดมากมาย เสียงดนตรีบรรเลงไพเราะ พร้อมด้วยบรรดานางกำนัลและขันทียืนร่ายล้อมอย่างเป็นระเบียบ

เบื้องบนนั่น ฮ่องเต้กำลังแย้มยิ้มด้วยใบหน้าชื่นมื่น ในขณะที่องค์รัชทายาท พระชายาและเหล่าองค์ชายองค์หญิงนั่งประจำโต๊ะตนเองอย่างเงียบเชียบ

ฮ่องเต้หันไปพยักหน้าให้กับขันทีผู้หนึ่งคล้ายเป็นการให้สัญญาณ หลังจากนั้นจึงมีเสียงทุ้มตะโกนกึกก้องไปทั่ว

“เชิญองค์หญิงเก้าแห่งแคว้นเหอเป่ย ไป่มู่ชิงและองค์ชายแปดแห่งถงเยว่ ฉู่ซูเหยียน ร่วมพิธีอภิเษก”

สิ้นประโยค ประตูไม้ใหญ่ก็ถูกเปิดออกอย่างพร้อมเพรียง เผยให้เห็นร่างชายหญิงในชุดมงคลสีแดงเจิดจ้าเคียงคู่กันอยู่ไกลๆ

ไป่มู่ชิงเหลือบมองคนข้างกายผ่านผ้าคลุมศีรษะเล็กน้อยก่อนจะย่นจมูกใส่อย่างหมั่นไส้ นับตั้งแต่ถูกจับแต่งตัวเข้าวังหลวงมา หมอนี่ก็เอาแต่ตีหน้าขรึมและไม่พูดไม่จาอะไรกับนางเลยแม้แต่ประโยคเดียว

ยังไม่ทันที่จะได้ว่าร้ายในใจไปมากกว่านั้น มือหยาบหนาที่ผ่านการออกศึกมานานก็เอื้อมมากอบกุมมือบางไว้แน่นจนหญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นแววตาของเขายังเรียบเฉย ไป่มู่ชิงจึงทำได้เพียงแต่พ่นลมหายใจแล้วปล่อยให้ฉู่ซูเหยียนจูงนางเดินเข้าไปภายใน มิได้อิดออดอะไร

ภาพของคู่บ่าวสาวเคียงคู่กันเข้ามาเต็มไปด้วยความสง่าผ่าเผยจนผู้คนต่างมองด้วยความชื่นชม คิดในใจอย่างเปรมปรีดิ์ว่าท่านอ๋องแปดและพระชายาต่างเหมาะสมกันยิ่ง!

“นับตั้งแต่นี้ สองแคว้นปรองดอง ชาวเมืองเป็นสุข”

เสื้อคลุมตัวยาวของคนทั้งสองเกยขึ้นหากันยามที่ทอดตัวไปข้างหน้า ร่างกายแนบชิดเคียงข้าง อีกทั้งยังมีมือที่จับจูงกันอย่างมีความหมาย

“ได้เวลาเริ่มพิธี...”

เสียงของขันทียังคงดังอย่างต่อเนื่องพร้อมๆ กับร่างของคู่บ่าวสาวที่หยุดลงตรงหน้าฮ่องเต้

“สีดำดุจหมึกผ่านผืนน้ำสู่บุปผา

รอบเกศาประดับไข่มุกสวมหมวกหงส์

วิวาห์ดอกท้อชื่นมื่นมั่นคง

ตามประสงค์คล้องหยกร่วมมงคล”

สิ้นประโยค ฉู่ซูเหยียนก็หมุนกายไป่มู่ชิงให้เผชิญหน้าพร้อมทั้งค่อยๆ เปิดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวออก มองดูดวงตากลมโตที่มองดูอย่างฉงน

แล้วยังไงต่อ?

หญิงสาวยังคงมองเขานิ่งๆ ในขณะที่ชายหนุ่มคว้าเอวบางเข้ามาแนบชิด อีกมือหนึ่งยังเอื้อมมาจับมือของนางไว้แน่น

“ท่านจะทำอะไร”

เสียงหวานกระซิบเบา มองดูเขาที่พยายามจะปลดเสื้อคลุมตัวใหญ่มหึมายาวลากพื้นที่แสนหนักอึ้งนั่นออก ร่างบอบบางจึงมีท่าทีแข็งขืนอยู่บ้าง

“เต้นรำกับข้า”

ฉู่ซูเหยียนอาศัยจังหวะที่อีกฝ่ายเลิกคิ้วเล็กน้อยนั่นปลดเสื้อคลุมของนางออก รั้งเอวบางไปโน้มตัวลงตรงหน้าฮ่องเต้ พร้อมทั้งเริ่มชักนำไป่มู่ชิงก้าวอย่างเป็นจังหวะ มิหนำซ้ำเสียงดนตรีบรรเลงยังดังคลอขึ้นอีกด้วย

หญิงสาวเองก็ได้แต่ทำตามที่อีกฝ่ายชักนำโดยไม่เกี่ยงงอนอะไร เรื่องเต้นรำออกงานสังคมไม่ใช่ปัญหา ได้แต่คิดในใจว่าบุรุษผู้นี้ควรจะนิ่มนวลต่อสตรีมากกว่านี้ได้หรือไม่ มือเขาที่วางอยู่บนเอวของนางจะหักอยู่แล้ว!

“ท่านอ๋อง ท่านเบามือหน่อยเถิดเพคะ”

ถึงแม้ไป่มู่ชิงจะเอ่ยออกมาเช่นนั้น หากแต่อีกฝ่ายกลับไม่ยอมเอ่ยปากอะไร นัยน์ตายังเต็มไปด้วยความมืดครึ้มจนคาดเดาอารมณ์ไม่ถูก

ในที่สุดไป่มู่ชิงก็ถือวิสาสะ แอบอ่านใจอีกฝ่ายไปเสียเลย

‘ข้ารุนแรงตรงไหน! เจ้าน่ะอ่อนแอเกินไป!’

ที่แท้ก็ไม่รู้จักวิธีถนอมบุปผาเอาเสียเลย!!

คราวนี้หญิงสาวใบหน้าแดงสลับดำด้วยความหมั่นไส้เพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน นี่ถ้าหมอนี่ไม่ได้เป็นอ๋องแปด ชาตินี้จะหาเมียได้หรือไม่!

ฉู่ซูเหยียนมองนางนิ่งๆ แต่ก็ยอมผ่อนแรงลง ‘บ้าง’ หากแต่นั่นก็ยังทำให้อีกฝ่ายลอบถอนหายใจออกมาด้วยความเบื่อหน่ายอยู่ดี

ภาพสองร่างประคองแนบชิด พลิ้วไหวสง่างามราวผีเสื้อกำลังโบยบินทำให้ผู้คนต่างมองอย่างชื่นชม ไม่เว้นแม้กระทั่งฮ่องเต้เอง ถึงแม้จะยังรู้สึกไม่สบายอยู่หลายส่วน เรี่ยวแรงถดถอย หากแต่ใบหน้ากลับเต็มไปด้วยความพออกพอใจยิ่งนัก

ยกเว้นเสียแต่สายตาคมของคนผู้หนึ่งที่ดูไม่ดีเอาเสียเลย

ช่วงเวลาเข่นเขี้ยวในใจจบลงพร้อมๆ กับฉู่ซูเหยียนที่คว้าร่างบอบบางไปหยุดและคุกเข่าลงต่อหน้าฮ่องเต้เช่นเดิม

ส่วนใบหน้าก็...ยังเรียบเฉยเหมือนเดิมเช่นกัน

“ถวายพระพรฝ่าบาท”

“ถวายพระพรฝ่าบาท”

เสียงของบ่าวสาวดังขึ้นพร้อมกัน อีกทั้งยังโน้มตัวออกไปข้างหน้าเพื่อเป็นการแสดงความเคารพ

ฮ่องเต้พยักหน้าเล็กน้อย กล่าวด้วยความอ่อนโยน

“ลุกขึ้นเถิด”

“ขอบพระทัยฝ่าบาท”

ฉู่ซูเหยียนเอื้อมมือไปช่วยประคองคนข้างกายในขณะที่ไป่มู่ชิงก็ได้แต่กระทำตามอย่างว่าง่าย

ขันทีพิธีการเห็นดังนั้นแล้วจึงป่าวประกาศออกมาเสียงดัง

“บ่าวสาวเข้าที่ประทับ”

มือหยาบกร้านยื่นออกไปตรงหน้าไป่มู่ชิงเพื่อให้อีกฝ่ายจับ หญิงสาวเลิกคิ้วเล็กน้อยแต่ถึงกระนั้นก็ยอมสัมผัสอีกฝ่ายโดยดี

ทันทีที่ร่างของคนทั้งสองนั่งลงยังโต๊ะ นางกำนัลก็ยกอาหารจานหนึ่งมาวางไว้ตรงหน้า

“หมี่ผัด!”

ไป่มู่ชิงชะโงกหน้าพร้อมกับดูเส้นหมี่ผัดใส่เห็ดหอมกลิ่นยั่วยวนจนต้องเอื้อมมือไปจับตะเกียบไว้มั่น ตั้งแต่เช้าได้กินซาลาเปาไปแค่หนึ่งคำกับน้ำชาอีกเพียงหนึ่งอึกเท่านั้นเอง!

นี่ก็คงคล้ายๆ กับโต๊ะจีนในยุคปัจจุบันกระมัง เพราะฉะนั้นกินได้!

“แฮ่ม”

ฉู่ซูเหยียนกระแอมออกมาหนึ่งคำพร้อมกับนัยน์ตาดุจพยัคฆ์เหลือบมองคนข้างกายเต็มไปด้วยความไม่พอใจ ริมฝีปากหยักขยับเล็กน้อยทว่าน้ำเสียงกลับห้วนตึง

“วางลง”

ไป่มู่ชิงเลิกคิ้วก่อนจะค่อยๆ มองไปรอบๆ ทางหางตา จากนั้นมือจึงวางตะเกียบลงอย่างระมัดระวัง

“เมื่อครู่มันจะหล่นเพคะ” เสียงหวานอ้อมแอ้มทั้งที่ดวงตายังมองอาหารตรงหน้าตาปรอย

เมื่อเห็นว่าคู่บ่าวสาวนั่งนิ่งๆ แล้ว เสียงของขันทีจึงเอ่ยขึ้นมา

“บะหมี่ผัดเห็ดหอม ชีวิตคู่ยืนยาวหอมหวาน”

ฉู่ซูเหยียนเลิกแขนเสื้อขึ้นก่อนจะหยิบตะเกียบคีบเอาหมี่และเห็ดหอมตรงหน้าใส่เข้าปากไป่มู่ชิงที่อ้ารับตามสถานการณ์ จากนั้นชายหนุ่มจึงขยิบตาเล็กน้อยเพื่อให้อีกฝ่ายคีบอาหารป้อนเขากลับคืน

แค่นั้นไป่มู่ชิงก็เข้าใจ...